Filles de joie heet in het Engels Working Girls. Het is een interessant contrast: beide woorden zijn eufemismen voor ‘sekswerkers’, maar de Franse term benadrukt het ‘plezier’ dat de dames van plezier leveren; de Engelse term benadrukt juist dat het voor hen gewoon werk is.

Aan het begin van de film zien we in het donker drie vrouwen een lijk begraven. Vervolgens zien we hoe het zover kwam, achtereenvolgens uit het perspectief van Axelle, Conso, en Dominique. Axelle, zien we, woont met haar moeder en twee kinderen, en heeft een gevaarlijke ex. Conso is verliefd op de mooie Jean-Fi, en hoopt op een ‘normaal’ leven met hem. Dat ‘normale’ leven blijkt Dominique, de huismoeder van het bordeel in België waar de Françaises samen naartoe reizen, te hebben, met een man en twee bijna volwassen kinderen. Toch is dat niet in alle opzichten idyllisch.

De opening belooft een thriller en een mysterie. Toch is het makkelijk om dat lijk halverwege de film geheel vergeten te zijn – de film lijkt hem bij vlagen zelfs uit het oog te verliezen. Dat sommige mannen in het leven van de hoofdpersonen een anoniem graf verdienen moge duidelijk zijn, maar echte opbouw van spanning is er niet, noch over wie er uiteindelijk het loodje zal leggen, noch over de gevolgen. Dat is op zich niet erg, maar de film voelt daarom wel uit balans. Het genrekader heeft zo weinig invloed, dat het haast beter weggelaten had kunnen worden.

Hetzelfde geldt eigenlijk voor de structuur. Een Rashomon-kader kan een mooie manier te zijn om te spelen met perspectief, om te laten zien dat dingen er in andermans ogen heel anders kunnen uitzien. Dat ieder individu slechts toegang heeft tot onvolledige – en dus per definitie misleidende – informatie. Maar hier wordt met dat concept vrij weinig gedaan. Er is eigenlijk maar één scène die er de tweede keer echt anders uitziet, één keer dat onze eerdere interpretatie (en die van een personage) onterecht blijkt te zijn geweest. Verder levert het vooral herhaling op. De structuur is uiteindelijk een van de redenen dat de thrilleraspecten niet succesvol opgebouwd (kunnen) worden.

(Hier is overigens een kanttekening wellicht op z’n plaats. Het helpt de film namelijk niet dat ik net Girl, Woman, Other van Bernardine Evaristo aan het lezen was toen ik deze film keek. In dat boek volgen maar liefst twaalf personages elkaar op, en voegt elk nieuwe perspectief weer meer inzicht toe. Geleidelijk wordt een rijk, gelaagd geheel opgebouwd. Precies op de manier die hier niet helemaal uit de verf komt.)

Helaas wordt Filles de joie hierdoor niet echt meer dan een verzameling momenten. Gelukkig zitten er dan wel mooi geobserveerde scènes tussen. Eentje in het bordeel, bijvoorbeeld, waar een beginnende collega na een nare ervaring opgevrolijkt wordt door een demonstratie kreunen voor gevorderden. Een wraakactie is een komisch hoogtepunt. En waar de openingsscène uiteindelijk verwachtingen schept die de film niet waar weet te maken, is de slotscène, waarin de filles de joie achterover leunen en zelf met plezier kijken naar mannelijke lichamen die aan hen gepresenteerd worden, een van de beste elementen van de film.