Nu aan het lezen:

Figlia Mia

Figlia Mia

Natuurlijk is het voor de jonge, verlegen Vittoria een schok als ze op de plaatselijke kermis een vrouw in een korte jurk ziet die zich achter de tribune door een oudere man laat betasten. Maar de vraag is wat de grootste oorzaak van de schok is. Is dat het gedrag van de vrouw, of de glimp van herkenning? Deze vrouw lijkt namelijk veel meer op de sprietige, roodharige Vittoria dan de donkere, gevulde Tina. De losbandige vrouw, Angelica, blijkt dan ook haar biologische moeder te zijn. Tina omschrijft haar als een gevallen vrouw, want ze drinkt te veel, prostitueert zichzelf en woont op een verwaarloosde boerderij met een hele schare dieren. Toch bezoekt Tina de boerderij regelmatig.

Als bij een van de bezoeken blijkt dat Angelica een zodanige belastingschuld heeft dat met de noorderzon vertrekken de enige optie lijkt, is Tina zeer opgelucht. Zo opgelucht dat ze besluit Vittoria met haar volgende bezoek mee te nemen. Dat is een vergissing, want Vittoria blijkt zeer aangetrokken tot Angelica. Die aantrekkingskracht wordt goed onderbouwd. Tina is namelijk een heel beschermende moeder, die haar dochter veel geborgenheid biedt, maar niet veel anders. Angelica biedt het verlegen en gepeste meisje precies de impulsen die ze nodig heeft om een beetje uit haar schulp te kruipen.

Het signature shot in Figlia Mia is een lang aangehouden close-up waarin een van de drie vrouwen loopt, en de camera dus achteruit meebeweegt. Regisseuse Laura Bispuri focust hier zo zeer op de emoties van de hoofdpersonen dat de rest van de wereld lijkt weg te vallen, net zoals dat met de onscherpe achtergrond in het beeld gebeurt. De implicatie is een bepaald egocentrisme dat zich tot alle drie de personages uitstrekt, zelfs tot Tina. En dat is best bijzonder, want ze wordt aan de andere kant ook als een hele warme en liefdevolle moeder neergezet.

Die twee kanten kunnen prima samengaan. Er zit een egocentrische kant aan de keuze voor het nemen van kinderen, je besluit namelijk jezelf te vermenigvuldigen. Bij Tina gaat het verder dan dat; ze stelt haar liefde voor haar kind boven alles. Het is nog begrijpelijk dat ze niet positief reageert op de hereniging van Angelica en Vittoria, maar de houding tot haar man is tekenender. Ook voor hem is er eigenlijk nauwelijks plek in het gezin. Tina’s verlangen naar de genegenheid van Vittoria lijkt haar zelf blind te maken voor de behoeften van haar dochter, die haar hang naar avontuur daarom zoekt bij Angelica.

Bispuri zet de driehoeksverhouding tussen de moeders en de dochter en het spanningsveld tussen liefde en egocentrisme doeltreffend neer. Bovendien is ze goed in visuele accenten leggen, zowel door de cameravoering als door symbolische elementen in het verhaal. Dit geldt helaas niet voor de personages. Ze lijken vlak en missen subtiliteit, alsof ze zijn geschreven om een rol in het drama te vervullen. Zelfs de toch zeer ervaren hoofrolspelers Valeria Golino (Rain Man, Escape from L.A., Caos Calmo) en Alba Rohrwacher (Io Sono l’Amore, De Eenzaamheid van de Priemgetallen, Hungry Hearts) kunnen hier weinig verandering in brengen.

Terugkijkend is het script is nog behoorlijk rijk aan escalaties en wendingen. Maar net als de grote onthulling aan het begin van de film worden die duidelijk aangekondigd. Daardoor voelt het verhaal een beetje rechtlijnig. Je wordt op een voorspelbare manier van A naar B geleid, met duidelijke aanwijzingen over wat je om de volgende hoek zult aantreffen. Zo wordt de hele film, hoewel doeltreffend in het overbrengen van de belangrijkste thema’s, behoorlijk vlak.

Leuk? Deel het even!
Leuk? Deel het even!
Written by

Historicus van opleiding en ICT-specialist van beroep. Houdt vreemd genoeg niet bijzonder veel van films over historische gebeurtenissen of computers. Films over andere onderwerpen kunnen er wel mee door.

Typ en klik enter om te zoeken