Fête de Famille of Happy Birthday, de nieuwste film van Cédric Kahn, is een stuk dramatischer en minder feestelijk dan de titel doet vermoeden. De film vertelt het verhaal van een groot Frans gezin dat bijeen komt om de zeventigste verjaardag van Andréa (Catherine Deneuve) te vieren. Een groot festijn vol lekkernijen, slingers, toeters en bellen. Totdat de zeer onvoorspelbare en emotioneel instabiele Claire (Emmanuelle Bercot) ook haar onverwachte intrede maakt vanuit Californië, waarnaar zij drie jaar geleden met de noorderzon was vertrokken, en waarbij zij haar tienerdochter Emma moederziel alleen achterliet. Met alle chaotische gevolgen van dien.

Dit genre — familiefeesten die uit de hand lopen, vaak onder het genot van heerlijke diners waarbij de wijn rijkelijk vloeit — is nogal populair gebleken de afgelopen decennia, met films als Festen (1998)en The Party (2017) als absolute hoogtepunten. Het genre van Fête de Famille balanceert tussen een dramatische tragikomedie en een feelgoodfilm. Vaak is deze thematiek ook het vertrekpunt voor grote, meer mainstream Hollywood producties, met minder verrassende en minder goede films. Maar Fête de Famille valt meer in het eerste rijtje te scharen, met scherpe invalshoeken en een vernieuwende kijk op dit genre. Al probeert Kahn niet onder stoelen of banken te steken dat hij zich heeft laten inspireren door grote filmmakers als Thomas Vinterberg en schrijvers als Guy de Maupassant, van wie hij Claire zijn boek Une Vie in bad laat lezen op het moment dat zij haar ouderlijk huis opnieuw betreedt. Dit zijn dan ook geen verkeerde meesters om van te leren. Als je iets tot je neemt, doe het dan goed, en probeer deze wijze lessen dan ook vooral niet te verbloemen.

In Une Vie van Maupassant worden grote levensvraagstukken bevraagd, waaronder: wat is een leven? Hoe zal een verhalenverteller een leven opvatten? Wat als kunst een patroon betekent en het leven er geen heeft? Hoe kan een verhaal dan waarheidsgetrouw zijn? Une Vie is een onverbiddelijke presentatie van het falende en teleurstellende leven van een vrouw, een leven waarin vervulling en geluk eerder te verwachten waren. Het is een dwingend portret van onteigening en machteloosheid waarbij Jeanne de Lamare  geleidelijk vervalt in een staat van desillusie. Claire valt dan ook niet per toeval verdomd goed in dit straatje, als een recent gescheiden vrouw in een midlifecrisis die een buideltje met gestolen sieraden van haar ex met zich meedraagt en geen contact meer heeft met haar kind. Haar vertolking is uitstekend: ze schommelt continu tussen het controleren van haar emoties en complete zenuwinzinkingen, wat te zien is in haar blik en te voelen is in haar lichaamstaal. Helaas blijven de andere personages, waaronder Kahn als een van haar broers, vlak.

Catherine Deneuve schittert wél als een ware mater familias, zowel van dit gezin, alsook van de Franse cinema. Het is dan ook een waar feest om naar deze vrouw te kijken, die onlangs alweer haar 76e (!) verjaardag vierde. Deze film bevestigt des te meer dat Deneuve elk klein (familie)verhaal tot iets groots maakt, waaronder ook het onlangs verschenen kleine familiedrama Claire Darling (2018), over een vrouw die besluit haar hele inboedel op de markt te gooien en zo weer in contact raakt met haar verloren dochter.

Fête de Famille bevat de nodige dosis humor en ironie, wat met name voortkomt uit de herkenbaarheid van bepaalde scènes voor iedereen met een niet-zo-doorsnee familie, maar bevat ook net genoeg diepgang om niet tot de oppervlakkige komische familiefilms te behoren. Door een aantal rauwe dialogen en gevoeligheden die aan het licht komen, krijgt de film nét genoeg diepte. Desondanks is er iets te veel focus op dramatiek, met name aan het einde, waarin de bom barst en alle hysterie en opgekropte emotie er in één schreeuwende scène wordt uitgeramd. Wat kleinere dialogen, meer intieme inkijkjes in de emotionele belevingswerelden van de hoofdpersonages en intieme close-ups hadden een waardevolle toevoeging kunnen zijn. Maar hoe dan ook is het geen straf om deze film uit te zitten. Als de ervaring geen feest van herkenning is, is Fête de Famille alleen al het kijken waard voor de immer schitterende en krachtige Deneuve.