Nu aan het lezen:

Eros: de beste erotische scènes

Eros: de beste erotische scènes


Seksueel opgewonden raken in de bioscoop. Het is één van de weinige taboes, zo lijkt het wel. Eten, bellen, appen, roepen, met popcorn gooien, het lijkt allemaal geaccepteerd. Maar los van de al jaren geleden verdwenen pornobioscoop lijkt de geiligheid zich terug te hebben getrokken achter laptop of tv. Waar een donkere zaal en het grote doek de ideale omstandigheden vormen om ook in opwindende seksscènes helemaal op te gaan, gebeurt vaak het tegenovergestelde. Je houdt je in, ineens voelt de omgeving kunstmatig en maken de andere bezoekers je preuts.

Ter ere van het Eros-thema van deze maand delen de redacteurs van Cine wat zij de meest opwindende filmscènes vinden.

Bad Timing (Nicolas Roeg, 1980)


Meet Cute is de Engelse term voor de eerste, meestal schattige, ontmoeting van twee personages in een romantische film. In Nicoals Roegs Bad Timing zou je de scène eerder Meet Fuck kunnen noemen. Voor mij is het een filmmoment dat maar terug blijft komen, net als in de film overigens. Psycholoog Alex Linden (Art Garfunkel in een rol die de antithese is van zijn brave folkzangerimago) herinnert zich die keer dat hij de vurige Mila (Theresa Russell) voor het eerst zag. Zij verleidt hem op een feest door haar benen voor een open deur te sperren. Een beetje Mrs. Robinson-achtig. Zou het een knipoog van Roeg zijn naar de film die Garfunkel van een memorabele soundtrack zou voorzien? Maar terug naar de erotiek en de sensuele spanning van die korte scène die uiteindelijk niet veel goeds inluidt voor de twee geliefden. Het is de vonk die overslaat. Het erotische potentieel lijkt oneindig bij twee mensen die voor het eerst zijn gevallen op elkaar. Later komt de sleur, de teleurstelling en de desillusie. Maar tijdens die eerste keer is alles nog mogelijk. (George Vermij)

Baise Moi (Virginie Despentes, 2000)

Sommige erotische scènes zijn opwindend omdat ze gebaseerd zijn op iets dat niet mag. Dat is in het echte leven ook zo, en is een terugkerend thema in mijn keuzes. Baise Moi is een film die niet ongezien voorbij ging. Sterker nog, de film werd in verschillende landen verbannen in verband met een nogal expliciete rape-scene. Dat is dan ook niet de scène waarop ik hier wil terugvallen. Wel is dat de scène waar de twee hoofdrolspeelsters mannen helemaal zat zijn; ze zijn boos, hebben niks te verliezen, en besluiten de rollen om te draaien en mannen in een hoog tempo te verslinden. Waarbij ze in een bepaalde scène met vier mensen naast elkaar belanden, en dat ook zonder enige vorm van censuur in beeld wordt gebracht. Het is enorm rauw, de uitzichtloosheid heel sterk aanwezig, en al met al een scène (en film) die zo af en toe weer op je netvlies verschijnt. (Roeland Pater)

Batman Returns (Tim Burton, 1992)

De transformatie van Selina Kyle (Michelle Pfeiffer) naar Catwoman fascineerde me op onmetelijke wijze als klein jongetje. De precieze reden is me na het zien van de YouTube clip nog steeds niet helemaal duidelijk (buiten dat Michelle Pfeiffer na het zien van Grease 2 mijn favoriete blonde actrice was) maar het heeft uiteraard te maken met ‘loslaten’. Los laten wat haar een zachte push-over maakt, loslaten wat haar menselijk maakt. En zodra zij vrij van angst, scrupules en schroom is verandert zij in een gevaarlijk en sexy beest van de nacht. Alle conventionele gedragingen maken plaats voor waanzin. Sexy waanzin in een latex pakje. Yes. (Dandyano)

Beau Travail / Trouble Every Day (Claire Denis, 1999 / 2001)

Claire Denis filmt mannenlichamen zoals we normaal alleen bij vrouwenlichamen zien: erotiserend, soms zelfs fetisjerend. Beau Travail vind ik daarin het meest opwindende voorbeeld, maar omdat daar geen seksscène inzit, noem ik ook nog Trouble Every Day, waarin een briljante seksscène zit die weliswaar eindigt in een gruwelijke slachting, maar voor dat moment op een heel erotische manier het mannenlichaam ‘object’ van verlangen maakt, waarbij de camera de huid lijkt te likken. (Elise ten Dam)

Brotherhood of the Wolf (Christophe Gans, 2001)

Le Pacte des Loups is een bizar Frankensteinmonster van een film: een horrorfilm/kostuumdrama/martial-arts-spektakel/historisch epos gebaseerd op ware gebeurtenissen waarin Samuel Le Bihan als Grégoire de Fronsac in 1766 op jacht gaat naar een al dan niet mythisch monster dat het Franse platteland onveilig maakt. Tijdens een bezoek aan het plaatselijke bordeel heeft Grégoire een amoureuze ontmoeting met Sylvia, een prostituée gespeeld door Monica Bellucci (die uiteindelijk een geheim agent van het Vaticaan blijkt te zijn, because why not!). In een cinematografisch hoogstandje filmt Christophe Gans haar weergaloze lichaam terwijl het vloeiend overgaat in een overhead-shot van een glooiend heuvellandschap. (Luuk van Huet)

Chunking Express (Wong Kar-Wai, 1994)

Waar in Bad Timing de vonk overgaat zijn de geliefden in deze scène uit Wong Kar-Wai’s Chunking Express al wat meer aan elkaar gewend. Zij is een stewardess en hij een agent die alleen ‘s nachts lijkt te werken in een zwoel door neonlicht overgoten Hong Kong. De camera van Christopher Doyle betrapt ze in een luie bui. Hij rookt een sigaret en speelt met een speelgoedvliegtuig. In het kleine benauwde appartement loopt zij half in haar ondergoed naar de ijskast. What a difference a day makes van Dinah Washington benadrukt de ontspannen sfeer als de twee geliefden plotseling weer tot elkaar komen in een moment van wederzijds verlangen. Het blijft een prachtige scène van een regisseur die een meester is in het vangen van de dromerige subtiliteiten die liefde en erotiek zo mooi maken. (George Vermij)

Cruel Intentions (Roger Kumble, 1999)

Als jongetje opgroeiend in de Amsterdamse Bijlmer, was het zien van Cruel Intentions alsof ik naar wezens op een andere planeet keek. Geld in overvloed, geen enkele zorgen, iedereen is knap en afgetraind zonder daar iets voor te doen, en zelfs de “nerds” zijn sexy in deze film. De scene waar Kathryn (Sarah Michelle Gellar) aan Cecile (Selma Blair) leert hoe je moet tongzoenen was cruciaal voor deze opvattingen. Doen witte mensen dat zo? Lange tijd heb ik deze scene voor waarheid aangenomen. Nu ik dertiger ben en wat van de wereld heb gezien, kan ik dat alleen maar beamen. Ja, zo doen witte mensen dat. Love it. (Dandyano)

Don’t Look Now (Nicolas Roeg, 1973)


Een wat voor de hand liggende keuze, want één van de meest legendarische seksscènes uit de filmgeschiedenis. Maar dat is met reden. Niet alleen door de ingenieuze montage van Roeg, maar vooral ook omdat het een scène is die comfortabel is met naaktheid. Je zou zeggen dat dat voor de meeste seksscènes geldt, maar gek genoeg is vaak het tegendeel waar. Overigens maakte Roeg met The Man Who Fell to Earth een film die op een vervreemdende manier ook erotisch is. (Elise ten Dam)

The Dreamers (Bernardo Bertolucci, 2003)

Geen film zo sexy als The Dreamers, waarin een Amerikaan (Michael Pitt) het Parijs van 1968 verkent en tegelijk verliefd wordt op de cinema en de Franse broer en zus (Louis Garrell en Eva Green) die een wel heel bijzondere band hebben. Alle kleuren zijn erotisch en de dansende Green die in de deuropening de perfecte Venus van Milo weerspiegelt zou de godin van de liefde zelf bekoren. (Luuk Imhann)

The Duke of Burgundy (Peter Strickland, 2014)


The Duke of Burgundy gaat over de sadomasochistische relatie tussen twee vrouwen. De jongste speelt de rol van de onderdanige, maar neemt wel het voortouw in het experimenteren in hun relatie. Haar wensen worden gedurende de film steeds extremer. De meest opwindende scène zit echter aan het begin van de film. In opdracht van haar meesteres wast de jonge vrouw slipjes in een luxe schuimende tobbe. Het is hun voorspel. Het meest fantastische ondergoed vindt haar weg naar de waslijn. De combinatie van de prachtige lingerie en het zeepsop vormen de eerste stap in een spanningsboog die eindigt met een stiekeme blik door een sleutelgat. Spannend zonder vulgair te zijn. (Indra Provaas)

Ex_Machina (Alex Garland, 2015)

Kan een robot seksuele gevoelens ontwikkelen? Als Caleb wordt geconfronteerd met Ava, de meest geavanceerde artificiële intelligentie op de wereld, is hij in eerste instantie wat schuchter. Maar Ava weet het ijs tussen hun te breken door zich te kleden in een bloemetjesjurk en het dragen van een korte pruik. Ava beseft dat ze wordt bekeken via camera’s en beluisterd via microfoons. Zodra Caleb vertrekt, kiest ze haar moment en trekt haar kous met een langzame beweging van haar kuit af. Vervolgens staart ze in de camera alsof ze oogcontact zoekt met Caleb. Het is die beweging en de suggestieve blik in de camera die maken dat deze scène een hint geeft van seks zonder daadwerkelijk bloot te gaan. (Indra Provaas)

Une liaison pornographique (Frédéric Fonteyne, 1999)

De naamloze man (Sergi Lopez) en vrouw (Nathalie Baye) in Frédéric Fonteyne’s Une liaison pornographique zitten in een heel andere situatie. Via een contactadvertentie ontmoeten zij elkaar met als doel om alleen seks te hebben zonder al het gedoe van een relatie. Fonteyne bouwt de intimiteit tussen deze vreemden mooi op in scènes waarin ze in Parijse cafés praten met elkaar. Verrassend genoeg heeft de film weinig seksscènes, maar een moment springt eruit. In de hotelkamer die ze steeds reserveren vrijt het paar in bed. Terwijl zij tot een orgasme komt probeert zij haar gezicht te verbergen. ‘Waarom doe je dat?’ vraagt hij verbaast. ‘Ik wil je zien.’ Er ontvouwt zich een moment waarbij deze onwaarschijnlijke geliefden ontdekken dat overgave aan seksueel genot ook kan betekenen dat je jouw ziel blootlegt aan de ander. Maar is dat de bedoeling van deze anonieme affaire? (George Vermij)

The Living End (Gregg Araki, 1992)

The Living End van het Amerikaanse ‘enfant terrible’ Gregg Araki kan niet verder verwijderd zijn dan de wat brave Merchant/Ivory films. Expliciete seks, het omver trappen van de burgermoraal, het verkennen van je identiteit, het zijn begrippen die in al zijn films terugkomen. Maar The Living End is naast rauw ook teder, al is dat wel op zijn Araki’s. De opwindende slotscène is hier een tastbaar voorbeeld van. (Nico van den Berg)

Maurice (James Ivory, 1987)

Eén van de eerste films die bij mij seksuele gevoelens losmaakte, was James Ivory’s Maurice uit 1987. De zeer gestileerde verfilming van het gelijknamige boek van E.M. Forster zat vol met hunkering, verboden liefde en seksuele geladenheid. Dat het de carrières van een hele generatie Britse acteurs lanceerde, wist ik toen nog niet. Wel dat ik hier mijn seksuele identiteit bevestigd zag. En dat het wist op te winden. (Nico van den Berg)

In the Mood for Love (Wong Kar-Wai, 2001)

Het is een scène die vaker wordt herhaald in In the Mood for Love. De vrouw haalt in het restaurant de avondmaaltijd voor haarzelf en haar echtgenoot. De man gaat in hetzelfde etablissement eten. Ze komen elkaar tegen op de gang. Hun verlangen naar elkaar wordt minimalistisch samengevat. Blikken die net niet kruisen. De elegante, licht vertraagde bewegingen van de geliefden. Je beseft dat ze van dit ene moment leven en elke seconde willen benutten. Het brengt perfect in beeld hoe een puur platonische romantische relatie toch sexy kan zijn. (Indra Provaas)

Nymphomaniac Vol. 1 (Lars Von Trier, 2013)

Nog een beetje spannender maken we het mee in Nymphomaniac. Het erotische tweeluik van Lars von Trier roept wisselende reacties op, maar aan de opwinding van sommige scènes ontkom je nu eenmaal niet, wat je er ook van vindt. Er zijn meerdere voorbeelden te noemen in deze film, al zullen sommige scènes iets te extreem zijn om je daar openbaar achter te scharen. Maar als een Charlotte Gainsbourg samen met een vriendinnetje de trein pakt met het enkele doel zoveel mogelijk mannen te versieren – met als klapstuk een man die dat niet wil, maar zich uiteindelijk moet overgeven aan de lusten die de twee meisjes onherroepelijk opwekken – dan laat dat niemand onbetuigd. (Roeland Pater)

Neon Bull (Gabriel Mascaro, 2015)

In veel beschrijvingen van deze nu al beruchte seksscène gaat het over het feit dat de vrouw hoogzwanger is, maar wat mij vooral opviel en waarom ik het zo goed vond was dat het één van de zeldzame seksscènes is die zowel sensueel als geil is. En laat zien dat je daarvoor dus niets hoeft te verhullen. (Elise ten Dam)

Il Portiere di notte (Liliana Cavani, 1974)

De inhoud van Il Portiere di notte is dan misschien verontrustend (affaire tussen een ex-kampcommandant en een ex-gevangene, jaren na de Tweede Wereldoorlog), maar een half ontblootte Charlotte Rampling die plagerig Duits zingt, is geiler dan ik ooit heb gezien in een film. (Luuk Imhann)

Shoot ‘m Up (Michael Davis, 2007)

Sowieso een crimineel ondergewaardeerde actiefilm, met een gortdroge Clive Owen en een supersexy Monica Bellucci in de hoofdrol. Bellucci is een hoer, maar een van het speciale soort. In de vreemd gewelddadige setting van Shoot ‘m Up is niemand veilig, ook zij niet. Echter heeft zij iets in huis dat bijzondere fetisjisten aantrekt: ze kan wanneer ze wil moedermelk uit haar borsten tevoorschijn toveren. Nu raak ik niet per se opgewonden van de melk, maar om wat zij vertegenwoordigt. In een wereld waarin zelfs pasgeboren kinderen zonder pardon een kogel in hun fontanel kunnen verwachten, staat Monica Bellucci fier rechtop. Borsten pront vooruit. Klaar om de wereld te redden. Met moedermelk. (Dandyano)

Silver Shoes (Jennifer Lyon Bell, 2015)

Mijn favoriete feministische pornaregisseuse Jennifer Lyon Bell maakte deze supersensuele erotische film waarin de vrouwelijke begeerte centraal staat, de vier verhalen allemaal een plot hebben dat een stuk geloofwaardiger en meer organisch is dan “Hallo, Ich kom die Kabel reparieren!” en waarin de acteur en actrices zich vol plezier en overgave in een rol storten. Als ik hoor hoe Bertolucci en Kechiche met hun actrices omgaan, voelt mijn opwinding toch bezoedeld. Geef mij dan maar eerlijke vrouwvriendelijke scharrelporno met een verschroeiend hete lesbische seksscène in plaats van arthouse films die slap tegen het porno-genre aan willen hangen, forever on third base. (Luuk van Huet)

La vie d’Adèle (Abdellatif Kechiche, 2013)

Twee meisjes (Léa Seydoux, Adèle Exarchopoulos) worden verliefd, met alle intensiteit die daarbij hoort. Natuurlijk, hoe regisseur Kechiche omging met zijn twee hoofdrolspelers is in vrijwel elk opzicht verkeerd, maar het resultaat is een dampende film waarin het eten van spaghetti even geil is als de seks, waarin iemand seksueel ontwaakt en de wereld plotseling ziet als een plek waar er op elk moment een blauw lichtpuntje te zien is. (Luuk Imhann)

Weekend (Andrew Haigh, 2011)

Twee ongelooflijk aantrekkelijke mannen die een one-night stand hebben. Klinkt cliché maar het leverde met Weekend één van de beste films van 2011 op. En zeer opwindend. Geen gladde types, maar sexy behaarde en bebaarde mannen. Intelligente én emotionele geiligheid. Kom daar maar eens om. (Nico van den Berg)

Wild at Heart (David Lynch, 1990)

Ik ben geen fan van rednecks en een gebrek aan intelligentie is een afknapper, maar Nicholas Cage as Sailor Ripley en Laura Dern als Lula Fortune zijn een fantastisch white-trash setje in Wild at Heart van David Lynch: aandoenlijk, hilarisch, geflipt en ze krikken als hitsige Duracell-konijntjes. Lynch weet Thanatos en Eros vaker op briljante, angstaanjagende manieren te vermengen: de zinderende lesbische seksscène in Mulholland Drive en de Patricia Arquette’s zwoele femme(s) fatale in Lost Highway leggen het echter af tegen Sailor en Lula’s matrassenmambo, mede dankzij hun vertederende pillow talk. (Luuk van Huet)

Wild Things (John McNaughton, 1998)

Er zijn een aantal films die voor mij de jaren 90 perfect belichamen en Wild Things is daar één van. Zo’n typische nineties-thriller met cheerleader-chicks, bad boys en een gezonde lading erotische scènes. Waarschijnlijk dat de film me door laatstgenoemde ook zo bij is gebleven, al is het op zichzelf ook gewoon een hele sterke film. In die tijdgeest dan. De scène die Wild Things in dit lijstje doet belanden speelt zich net na de plottwist, waarin we erachter komen dat twee tieners samen met een leraar samenspannen om de rijke moeder van één van die twee meisjes miljoenen afhandig te maken. Die misdaad wordt gevierd met een trio, onder begeleiding van champagne uit een fles in een donkere motelkamer. De vrouwen zijn jong, misdadig en mooi, we willen allemaal de man zijn. Wat een scene… (Roeland Pater)

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken