Nu aan het lezen:

Dolor y gloria

Dolor y gloria

Dolor y gloria is een verzameling schematische momenten in een schimmige soap over schrijversblok. De mijmeringen van de kwakkelende regisseur Salvador Mallo zijn desalniettemin innemend.

Hij wordt geteisterd door diverse kwalen, die hij in een The House That Jack Built-achtige presentatie benoemt. In tegenstelling tot de sardonische zelfkastijding van Lars von Trier, is deze deels autobiografische film van schrijver-regisseur Pedro Almodóvar een nostalgische terugblik op het leven. Na 32 jaar haalt een filminstituut een van Salvadors eerste films uit de mottenballen voor een restauratie, met de vraag of hij aanwezig kan zijn met de hoofdrolspeler Alberto (Asier Etxeandia). Zij gingen echter met knallende ruzie uit elkaar na de opnames. Toch probeert Salvador, gespeeld door Antonio Banderas, de banden weer aan te halen. Het is het begin van een reeks gebeurtenissen en terugblikken waarin Salvadors oude koeien uit de sloot komen, met een speciale rol voor Penélope Cruz als Salvadors moeder.

Dat de film door Almodóvars eigen leven is geïnspireerd werkt twee kanten op. Het introspectieve karakter krijgt steun van Banderas, die Salvador neerzet als een geïsoleerde domper. Niet voor niets ontdekt hij op late leeftijd nog de heroïne, maar gelukkig blijft de verslaving als verhaalpunt an sich ondergeschikt aan de oorzaak van zijn gebruik. Welbekende Almodóvar-thematiek komt voorbij, zoals Salvadors ontluikende homoseksualiteit in de flashbacks. Alle introspectie lijkt soms richting navelstaren te gaan, zoals bij een oude geliefde die Salvador weer op het spoor komt. De innige ontmoeting gaat richting het sentimentele waardoor Salvadors beproevingen vleiend blijven zonder echt te steken. Toch komt Dolor y gloria oprecht over, mede dankzij de innemende flashbacks waarin Cruz schittert als verzorgende moeder.

Die laten wel Almodóvars voorliefde voor kitsch zien. Het dorp uit Salvadors jeugd is een idylle, nog eens extra onderstreept door Alberto’s melancholische theatermonoloog op basis van een tekst van Salvador. Het gemijmer en nieuwe episodes anno nu gaan abrupt in elkaar over. Dolor y gloria grossiert in schema’s. De film werpt weinig nieuw licht op standaard thema’s als schrijversblok, drugsverslaving of het overkomen van oude verschillen. En de verdraaiing van het eind blijft ondanks de ingetogen uitwerking een gotcha-moment. Met op het sentiment leunende emotionele hoogtepunten maakt dat de film bij tijd en wijle gemakzuchtig melodrama.

Toch zit daar een innemend relaas in. Almodóvar en frequente cameraman José Luis Alcaine zijn wars van trucage, waardoor de bonte kunstmatigheid nergens overslaat naar flamboyant. Vonken slaan over tussen Banderas en oude geliefde Frederico, sierlijk vertolkt door Leonardo Sbaraglia. Daarmee komt het sentimentele niet volledig uit de lucht vallen. De gemakkelijke verzoening met Alberto komt mede door de aanstekelijke chemie tussen Banderas en Etxeandia. Zij krijgen de ruimte om de personages tot leven te wekken. Daarom is Dolor y gloria weliswaar een film door en voor Pedro Almodóvar, maar stijgt hij af en toe boven deze beperking uit.

Leuk? Deel het even!
Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken