Het COVID-19 virus grijpt keihard om zich heen. En hoewel de ziekte in de volksmond bekend staat als corona, moeten we het duidelijk niet met een ‘gewoon’ griepje of een fris Mexicaans biertje verwarren. De enige manier om terug te vechten is thuisblijven. Streamingdiensten draaien dan ook overuren, maar in het wondere woud van aanbod is het makkelijk verdwalen. Tijd voor een beetje orde in de chaos dus. Omdat we ons in deze bizarre tijd ongegeneerd kunnen laven aan escapisme, zijn we begonnen met het uitspelen van Disney+. Met al dat slechte nieuws kunnen we ook wel wat sprookjes voor het slapengaan gebruiken.

Nu een verfrissende boswandeling op gepaste afstand er even niet meer inzit, heb ik de wandelschoenen verruilt voor een afstandsbediening en ben ik richting het sprookjesbos vertrokken: Into the Woods. De totaal losgeslagen musicalfilm is een bewerking van het gelijknamige Broadway-succes. En hoewel de film in 2014 zeer wisselend werd ontvangen, was deze wandeling precies wat ik nodig had. 

Het woud van Into the Woods vormt een kruispunt waar een viertal sprookjes van Grimm – lekker symbolisch aantal in tijden van quarantaine – in volle snelheid op elkaar botsen. Terwijl Rapunzel in haar toren wacht op verlossing en een kapper, is Sjaak – je weet wel van die bonenstaak – onderweg naar de markt om zijn koe te verkopen. In de tussentijd huppelt Roodkapje door het bos op weg naar oma en droomt Assepoester van een avondje walsen met de prins. In datzelfde bos wandelen ook twee nieuwe sprookjesfiguren: een bakker en zijn vrouw die op jacht zijn naar een aantal magische objecten. Het echtpaar wil graag kindjes, maar dankzij een oude vete met een buurvrouw die ook toverheks is, is het stel hartstikke onvruchtbaar. Een gouden muiltje, een rode mantel, een witte koe en een bosje blond haar zijn de ingrediënten om de langgekoesterde kinderwens mee in vervulling te laten gaan. En ja hoor, je raadt het al: die ingrediënten moeten uit die andere sprookjesavonturen gevist worden. Dat Assepoester eigenlijk op glazen muiltjes liep, vergeten we voor het gemak maar even. Op glazen schoenen rent het natuurlijk ook wat lastig in zo’n bos.

Die eclectische mix van verhalen levert uiteindelijk een soort anti-sprookje op. ‘Lang en gelukkig’ in Into the Woods is namelijk net even anders dan ‘Lang en gelukkig’ in het sprookjesboek van oma. Heksen kunnen best sympathiek zijn en prinsen zijn niet altijd zo ‘charming’ als ze op het eerste gezicht lijken. Goed en kwaad zijn in dit woud ongeveer net zo lastige van elkaar te ontwarren als de wortels van de eeuwenoude bomen die het pad sieren. Door de donkere zijde van sprookjes niet te schuwen, flirt de film regelmatig met de lugubere verhalen die de gebroeders Grimm ooit opschreven. Want in hun originele versies waren deze sprookjes helemaal niet zo gezellig. 

Alsof het door elkaar husselen van klassieke sprookjes al niet genoeg is, zijn deze avonturen vervolgens in een hysterische musical gehesen. Als een goed gekozen outfit van Versace vloeken die over-top-liedjes precies genoeg bij het donkere bos en de grijze moraal.

Denk bijvoorbeeld aan een duet tussen Billy Magnussen en Chris Pine als de twee charmante prinsen. Alsof het een clip van een jaren ’90 boyband is, bezingen de twee heren hun eigen egoïsme in een rivierbedding. Inclusief natte ontblote bovenlijven op het moment van de muzikale climax. Ja, hysterisch is het zeker.

Of Into the Woods echt een goede film is, valt te betwijfelen. Maar als thuisboswandeling in bange dagen, is het zeker een aanrader. In deze tijden is het immers heerlijk om James Corden te zien stralen als een hamsteraar in een supermarkt waar nog wel wc-papier is, elke keer dat hij een liedje mag zingen. En ik kan nu wel even een Johnny Depp gebruiken die als wolf nog ongemakkelijker de musicalacteur probeert uit te hangen dan in Sweeney Todd. En Meryl Streep als blauwharige heks is… Nou ja, Meryl Streep.

Dus als je even een frisse neus wil halen, wandel dan lekker door dit chaotische sprookjesbos en je bent weer helemaal opgeladen voor een nieuwe dag quarantaine. Zo isoleren we nog lang en gelukkig…