Het gevoel dat je leven op pauze staat, dat je hele dagen thuiszit en van gekkigheid niet meer weet wat je moet doen. Klinkt herkenbaar?  Wij doen dit nu een paar weken, voor Rapunzel is het haar hele leven. Disney’s Tangled, naar het sprookje over Rapunzel die met haar meterslange blonde lokken opgesloten zit in een toren, is dan ook de ultieme quarantainefilm.

In de Disney interpretatie van het sprookje wordt prinses Rapunzel na haar geboorte ontvoerd door heks Ethel. Het haar van de koninklijke baby bevat namelijk toverkracht dat ervoor zorgt dat Ethel haar jonge uiterlijk behoudt. Rapunzel is dus een soort magische anti-rimpelcrème. Ethel sluit de jonge prinses op in een hoge toren en houdt haar volledig afgesloten van de buitenwereld. Terwijl de jaren verstrijken en Rapunzels haar groeit en groeit, wordt het meisje steeds nieuwsgieriger naar die buitenwereld. Zoals we inmiddels allemaal weten, slaat de verveling als je niet of nauwelijks mag buitenspelen immers snel toe. Dat geldt dus ook voor een sprookjesprinses.

Die verveling wordt treffend bezongen in het nummer When will my life begin waarin Rapunzel haar dagelijkse routine doorneemt. Opruimen, lezen, een taart bakken, schilderen, nog meer lezen… Het leven van Rapunzel ontloopt de gemiddelde quarantainebingokaart niet veel. En waar wij dromen van terrasjes, festivals of gewoon een dag werken met collega’s, zo droomt de opgesloten prinses van een dagje in de vrij van de toren. Wanneer boefje Flynn Rider de toren komt binnen gevallen wordt die dagelijkse routine ineens ruw verstoord en grijpt Rapunzel haar kans.

Flynn is op de vlucht omdat hij een kroon heeft gestolen. In plaats van zich veilig in de toren te verschuilen, krijgt Rapunzel de arme drommel zo gek met haar op avontuur te gaan. Na achttien jaar komt ze eindelijk buiten en dat levert een met recht doldwaas te noemen Disney avontuur op. Want als je een meisje in de bloei van haar leven voor het eerst naar buiten laat, zonder dat ze daarvoor ooit iemand anders zag dan haar huiskameleon Pascal en de toverheks die zich voordoet als beschermde moeder, dan kom je nog wel eens in onverwachte situaties terecht.

Tangled is een van de films die horen bij iets dat we het nieuwe Disney zouden kunnen noemen. Films waarin de prinsessen niet meer op redding van een prins wachten, maar agency hebben. Rapunzel zorgt voor zichzelf, neemt haar eigen beslissingen en de prins in kwestie is een bandiet die zelf ook nog aardig wat te leren heeft over het leven. Echt geëmancipeerd is het allemaal natuurlijk nog steeds niet, maar ondanks dat ze dankzij een leven eenzame opsluiting met 18-0 achterstaat en een tikkie naïef is, is Rapunzel ook een sterke en zelfstandige jonge vrouw. En ze is bijzonder handig met een koekenpan.

Dat de film nooit zo’n grote hype is geworden als Frozen, is verbazingwekkend. En dat heeft niets te maken met de lockdown-achtige toestand van Rapunzel haar vroege leven die zo herkenbaar is. De liedjes in deze film zijn minstens zo aanstekelijk, Rapunzel heeft als protagonist een veel warmere persoonlijkheid dan prinses Elsa en hoewel Olaf best een leuke sneeuwpop is, zijn de sidekicks in deze film een stuk leuker. Kunnen praten is daarbij duidelijk geen voorwaarde. Kameleon Pascal voorziet de absurde situaties waar Flynn en Rapunzel in belanden regelmatig van commentaar met goed geplaatste gezichtsuitdrukkingen. En paard Maximus maakt, opnieuw zonder te praten, misschien nog wel meer karakterontwikkeling door dan Rapunzel en Flynn.

Het is dan ook hoogtijd om voor deze film een lans te breken. Want als je dan toch – met over zonder kinderen als excuus – lekker wil genieten van een klassiek Disney feestje met een prinses, veel liedjes en uiteraard de nodige romantiek, grijp dan eens naar Tangled en laat Frozen lekker gaan.