Nu aan het lezen:

Dirty God

Dirty God

De nieuwe film van Sacha Polak (Hemel, Zurich) speelt zich af in een realistisch en rauw Londen. Jade is een jonge, alleenstaande moeder die net een traumatische gebeurtenis heeft meegemaakt die haar voor altijd zal achtervolgen. Zij is het slachtoffer van een aanval met zuur door haar wraakzuchtige ex. Ernstig verminkt moet Jade nu door het leven. Polak volgt haar terwijl zij de draad weer oppakt en geconfronteerd wordt met het belang van je uiterlijk in een tijd waarin het vooral draait om schoonheid en verleidelijkheid.

Polak koos Vicky Knight voor de rol van Jade. Een jonge vrouw zonder acteerachtergrond die als kind brandwonden opliep. Knight legt zich in de film op verschillende manieren helemaal bloot en haar vertolking is het sterkste element van de film. We zien hoe ze bij thuiskomst door haar 2-jarige dochter wordt verwelkomd met gehuil. Haar door littekens bezaaide gezicht maakt haar tot een onherkenbaar monster. De moeder van Jade heeft zich in de tussentijd over de dreumes ontfermd. Mannen zijn de grote afwezigen in deze gezinssituatie. Jades vader is nergens te bekennen en haar ex flitst voorbij in onwerkelijke scènes die haar overvallen, maar wat er precies gebeurd is wordt niet echt uitgewerkt in het verhaal.

Het milieu waarin dit alles zich afspeelt is working class en Londens. Filmisch al zo vaak in beeld gebracht door Britse regisseurs zoals Ken Loach, Mike Leigh en Alan Clarke. Als Nederlandse weet Polak dit o zo Britse territorium goed te vangen. Ze heeft ook oog voor de multiculturele kanten van deze wereld. In een opmerkelijke scène zie we Jade rondlopen in een nikab nadat zij wat moslima’s heeft gezien op straat. Waar de sluier door sommigen wordt gezien als een religieus kledingstuk dat vrouwen onderdrukt, voelt Jade zich heel even vrij omdat ze niet wordt aangestaard wegens haar verminkte gelaat.

Het zijn dit soort kleine zaken die de film sieren, maar niet boven vergelijkbare films doen uitstijgen. Dirty God is schematisch en de contouren van het verhaal zullen weinig mensen verrassen die bekend zijn met arthousefilms. Die behandelen vaak een maatschappelijk probleem en gaan over het op het eerste gezicht zware bestaan in een anonieme metropool waarin leeg hedonisme zingeving lijkt te vervangen. Die zoektocht naar genot zien we terug als Jade met haar vriendinnen gaat feesten en in een deel van de film waarin zij op vakantie gaat met een goede vriendin en haar vriend. Die laatste blijkt ondanks Jades uiterlijk toch sterke gevoelens voor haar te hebben. In haar zoektocht naar contact struint Jade ook sites af waarin ze webcamseks heeft met mannen. Ze snakt naar sensuele ervaringen, maar ook liefde en iemand die haar bemint om wie zij echt is.

Knight is zeker overtuigend als Jade en het is bewonderingswaardig dat zij haar in ongemakkelijke situaties toch een waardigheid meegeeft. Toch kabbelt de film voort op basis van wat doorzichtige en voorspelbare plotelementen: een valse belofte op cosmetisch herstel, een underdogpositie op een callcenter die eindigt in een benoeming tot werkgever van de maand en een vrij vlakke love interest die haar ondanks alles lijkt lief te hebben. Grotere thema’s zoals eenzaamheid in de grote stad, de alomtegenwoordigheid van laagbetaalde bullshitbanen en de oppervlakkigheid van schoonheidsidealen worden alleen kort aangekaart maar verder niet bevredigend uitgewerkt.

Het blijft opvallend dat veel Nederlandse critici Dirty God lijken te bejubelen omdat die op zo veel vlakken atypisch is voor wat de Nederlandse filmwereld normaliter voortbrengt. Dit enthousiasme ziet echter over het hoofd dat dit soort cinema al een heel lange traditie heeft buiten ons kikkerlandje. Polak heeft in dat opzicht een degelijke maar onverrassende toevoeging gemaakt op het genre. Qua stijl probeert zij nog wel een tegenwicht te bieden aan het grauwe arbeiderswijkrealisme. Een surrealistische en louterende scène laat wat vogels rondfladderen tijdens een discofeest. Het voelt echter te gekunsteld aan om echt te overtuigen of te ontroeren. De juiste balans vinden blijft een uitdaging. Lynne Ramsay wist dat bijvoorbeeld beter te doen in Morvern Callar waar het grauwe Britse realisme werd ontstegen en er ook nog iets mysterieus bleef na sluimeren. Dat is iets wat je bij Dirty God niet zult ervaren, ondanks een boodschap die taaie veerkracht prijst tegenover de onontkoombare tegenslagen die het leven op je pad gooit.

Leuk? Deel het even!
Leuk? Deel het even!
Written by

George is een kunsthistoricus en ongeneeslijke cinefiel en schrijft naast Cine voor Schokkend Nieuws, Frameland, Gonzo (Circus) en de Filmkrant. Daarnaast kun je zijn kunstkritiek lezen in Metropolis M en Tubelight. Film is alles voor hem. Een manier om te ontsnappen aan de harde realiteit maar ook het perfecte medium om diezelfde rauwe werkelijkheid te vangen en begrijpelijk te maken.

Typ en klik enter om te zoeken