Nu aan het lezen:

Dior and I

Dior and I

 

Dior and I (2015)
Regie: Frédéric Tcheng
Cast: Raf Simons e.a.
Speelduur: 1h 30
Genre: Docu-drama
Oordeel:★★★★

De modewereld is altijd een milieu met twee gezichten geweest. Enerzijds de prachtige kleuren, designs die meer naar kunst neigen dan kleding, de esthetische waarde die sommige collecties van toen en nu herbergen en de bevlogen, geniale ontwerpers die dit alles mogelijk maken. Aan de andere kant het oppervlakkige wereldje van modellen, het westerse ideaalbeeld van hoe mensen eruit horen te zien, en de duistere industrie die kinderarbeid heet. Toch zijn we al een hele poos in de ban van hetgeen we voorgeschoteld krijgen door de grote modehuizen van weleer. En die van nu.

Als je een synopsis leest van Frédéric Tchengs documentaire, lijkt het alsof alles draait om de genialiteit van Raf Simons — de door het modehuis ingehuurde topman die het merk van nieuw elan moet voorzien. In de uitvoering is dit echter een film over de vele handen en knappe koppen die nodig zijn om Simons’ individualistische visie tot uitvoer te brengen. In essentie is dat precies waar het modehuis Christian Dior altijd bekend om heeft gestaan.

Zelfs mensen die niets met mode of haute couture hebben kennen de naam. Christian Dior begon zijn mode imperium in 1946, en groeide al snel uit tot een van de grootste in zijn tijd. Hoewel Dior zelf in 1957 al overleed –slechts 10 jaar na het oprichten van zijn modehuis– bleef het merk een vooraanstaand vaandeldrager, dat zowel bekend staat om innovatieve maar klassieke designs als om de controverse. Een van Simons’ voorgangers, John Galliano, werd in 2011 ontslagen nadat een tape met daarop anti-semitische opvattingen van hem aan de oppervlakte kwam.

Dior and I is geen openbarende schets met juicy behind the scenes details. Tcheng, eerder verantwoordelijk voor style-doc Diana Vreeland: The Eye Has To Travel, lijkt vooral verleid te worden door de exclusieve wereld waarin hij is beland, en portretteert die allure met flair. Dat Tcheng een ‘all acces no restrictions’ pasje heeft vanaf Simons’ eerste dag bij Dior tot aan de uiteindelijke expositie is hierin van grote waarde. Het voelt bijna voyeuristisch hoe dicht jij als kijker over Tchengs schouder meekijkt. Het verhaal wordt gestuwd door een race-tegen-de-klok gegeven; kan Simons in twee maanden tijd een jaw-dropping show op de mat leggen, waar de norm eigenlijk vier maanden is?

Door de relatief korte duur van de film en de wijze van montage ervaar jij als kijker eenzelfde soort druk als die waar Simons en zijn medewerkers onder moeten presteren. Eén scene is vooral kenmerkend voor deze spanning, waarbij een van de belangrijkste jurken van de collectie in een kapotte lift vast komt te zitten. Echter zijn na alle haute couture, onmogelijk hoge hakken, en de strubbelingen die Simons naar zijn einddoel ervaart, de mensen in het atelier het echte kloppende hart van de film (en het modehuis zelf). Een groot gedeelte speelt zich af in het atelier van Dior in Parijs, waar een combinatie van stagiaires, oud gedienden, en ingehuurde last minute menselijke naaimachines Simons’ visie tot de tastbare collectie verwerkt. Hier vervalt alle glamour die aan de buitenkant te zien is, en wordt duidelijk hoe hard het werken is aan de binnenkant van een modehuis.

Bij de grote climax aan het einde van de film komt dan de beloning: alle inspanningen, het nachtenlang doorhalen, uitgekafferd worden door Raf Simons; het was het allemaal meer dan waard. De medewerkers van het atelier aanschouwen met tranen in hun ogen de collectie waar zij ziel en zaligheid in hebben gestopt, en in combinatie met de werkelijk fantastische omgeving van een Frans herenhuis dat is omgetoverd tot catwalk, is het moeilijk om zelf niet ook een traan te laten –puur om de ontlading en schoonheid van het geheel. Dior and I is een visueel kunststukje, een Franse delicatesse binnen style-doc cinema, en geeft jou als kijker een realistische –maar wonderlijke– blik in de wereld van haute couture.

 

Dior and I draait nu in de bioscoop.

Leuk? Deel het even!
Leuk? Deel het even!
Written by

De grote eindbaas van Cine. Houdt van Dior, Wes Anderson, Migos, Edward Hopper en Instagram. Favoriete film aller tijden is op dit moment alles waar Michelle Pfeiffer in speelt. Kijkt films het liefst ‘s nachts.

Typ en klik enter om te zoeken