Je moet erg je best doen om de naam van Woody Allen te vinden in de trailer van A Rainy Day in New York. Hij staat tussen een tiental anderen op het creditscherm dat heel kort in beeld flitst. Dat is het.

Uit nieuwsgierigheid ben ik even terug in de tijd gegaan. De trailer voor Wonder Wheel (2017) opende er niet mee, maar ‘written and directed by Woody Allen’ kwam tegen het einde wel in beeld. Daarvoor, in 2016, was er de Amazon-serie Crisis in Six Scenes. In die trailer wordt de naam van Allen prominent getoond, kort na het begin.

De verklaring is niet ingewikkeld: eind 2017 barstte #metoo los. Allen was daarbinnen wel een beetje een apart geval. Het was niet zozeer dat er iets nieuws aan het licht kwam over twijfelachtig gedrag. Maar al bekende informatie en oude beschuldigingen werden opnieuw onder de loep genomen, waardoor het collectieve negeren ervan niet meer mogelijk was. Dat de zoon van Allen met Mia Farrow, Ronan Farrow, degene was die het eerste diepgravende essay over Harvey Weinstein schreef, hielp ook niet.

Veel sterren spraken hun steun aan Allen uit, maar geleidelijk begon het tij zich tegen hem te keren. Amazon stelde A Rainy Day in New York voor onbepaalde tijd uit, en verbrak het filmcontract dat nog met Allen liep. Ze noemden als deel van de resulterende rechtszaak zijn uitingen over #metoo zelfs regelrechte sabotage. Een voor een uitten acteurs uit die film en andere Allen-films hun spijt dat ze met hem hadden gewerkt, en beloofden hun salaris aan goede doelen te doneren. Een beetje een hol gebaar, wellicht, aangezien niemand een Allen-film doet voor het geld: het gaat meer om de prestige.

Die rechtszaak eindigde erin dat Allen zelf de Amerikaanse distributierechten van A Rainy Day in New York kreeg. Amazon wilde de vingers er niet aan branden. Buiten de VS wordt de film nu wel in een heel aantal landen uitgebracht. En met succes: in Litouwen en Polen, waar de film al uitkwam, deed hij het lang niet slecht.

 

De trailer toont de marketingstrategie. Verberg de naam van Allen, zodat niet té duidelijk is dat de film van hem komt, maar gebruik wel zijn stijl – het lettertype dat hij al sinds jaar en dag inzet, zijn soort muziek en montage. Op die manier herkennen liefhebbers het direct, bewust of onbewust, als Allen-film. En waarschijnlijk zullen ze niet eens merken dat zijn naam niet genoemd wordt.

Blijft de vraag wat je als filmwebsite met dit alles aanmoet. De context geheel negeren? Dat is lastig, vooral omdat Allen in deze film voor de zoveelste keer een piepjong meisje (Elle Fanning was 19 toen de film in 2017 opgenomen werd) met een (veel) oudere man in contact brengt. Dit keer zijn het er zelfs twee: Diego Luno en Liev Schreiber, respectievelijk 37 en 50 tijdens de opnames. Oh, en die laatste is ook nog eens een regisseur.

Het valt niet te ontkennen dat een significant deel van het publiek, dat al tientallen jaren met plezier de films van Allen kijkt, alle ophef maar gedoe vindt. Zij blijven Allen steunen, en willen liefst vergeten dat er vraagtekens bestaan over zijn gedrag. Dat A Rainy Day in New York een release krijgt is dus niet zo verwonderlijk.

Iedereen heeft de keuze om hem wel of niet te steunen door een kaartje te kopen. Maar niemand heeft de verplichting om de studio’s te helpen om de bijdrage van Allen – en de morele lading die de keuze daardoor krijgt – te verdoezelen.