Now Reading:

De favoriete romcoms van Cine (deel 1)

De favoriete romcoms van Cine (deel 1)

De romantische komedie is niet bepaald een filmgenre met een hoogstaande reputatie. Een genre voor huisvrouwen, bakvissen en bronstige tieners op dates, is de algemene impressie. Snobistisch ingestelde arthouse-filmliefhebbers hebben er geen hoge pet van op. Maar dat is natuurlijk elitair gezever, en hoewel we bij Cine ook daarin uitblinken, draagt onze redactie de romcom een warm hart toe. Onze redacteuren vertellen over hun favoriete films in het genre.


The Shop Around the Corner (Ernst Lubitsch, 1940)

Eerst wilde ik schrijven over Ninotchka, mijn lievelingsfilm van Lubitsch, met een algemeen plot dat nog steeds met regelmaat ingezet wordt: een strenge carrièrevrouw (Greta Garbo) leert van een zwierige Parijzenaar (Melvyn Douglas) een beetje te genieten van het leven. Garbo laughs! was de tagline. Aan de andere kant: het is bijna kerst. En Lubitsch maakte ook een van de mooiste, liefste romcoms die zich rond kerst afspelen: The Shop Around the Corner, die inspiratie voor You’ve Got Mail. In Budapest, in de winkel van mijnheer Matuschek, kibbelen twee werknemers voortdurend met elkaar: Alfred Kralik, gespeeld door een piepjonge James Stewart, en Klara Novak, gespeeld door Margaret Sullavan. Beiden zijn verliefd aan het worden op een penvriend… zonder natuurlijk door te hebben dat ze eigenlijk elkaar aan het schrijven zijn. Er zitten ook duistere elementen in de film, en er kleeft een zweem melancholie. Maar als de geliefden elkaar dan toch (spoiler!) vinden op kerstavond blijf je met een warm gevoel achter.
Hedwig van Driel

Notting Hill (Roger Michell, 1999)

Romcoms draaien om het verkopen van een fantasie, een romantische droom die nooit bereikbaar zal zijn voor ons simpele zielen. Notting Hill verkoopt er drie, en verkoopt ze goed. De eerste is de droom dat een wereldberoemde ster zal kunnen vallen voor een simpele boekenverkoper. De ster, Julia Roberts op de toppen van haar kunnen, is een en al charme en glimlach. De film opent niet voor niets met een sequentie van archiefbeelden van Roberts zelf. Vergeet Anna Scott, de rol die ze speelt. Deze film gaat meer over Roberts’ eigen imago. De tweede fantasie is er één voor de mensen in Hollywood: dat ze kunnen ontsnappen aan het sterrendom. Dat ze eigenlijk heel normale mensen zijn, met normalemensenproblemen. Dat ze kunnen ontsnappen aan het alziende oog van de paparazzi. De derde fantasie is dat normale leven: Notting Hill lijkt in niets op het Notting Hill uit de film, een idyllisch ideaalbeeld van een Engeland vol pittoreske marktkraampjes, stads-oases, en warme, verwelkomende mensen. Het werkelijke London is mooi, maar niet zó mooi. Als romcoms gaan over het verkopen van een fantasie, dan is Notting Hill de meest overdreven én overtuigende. Je gelooft dat Anna Scott en William Thacker elkaar kunnen vinden in de mooiste plek op aarde.  
Theodoor Steen

Something Wild (Jonathan Demme, 1986)

Veel romantische komedies ontstijgen de middelmaat niet omdat ze te zoetsappig en voorspelbaar zijn. Bij Something Wild van Jonathan Demme hoef je daar niet bang voor te zijn: als de mercuriale vamp Lulu (Melanie Griffith) de ietwat benepen yup Charles (Jeff Daniels) om haar vinger weet te winden, is het voor zowel de kijker als voor Charles een mysterie wat in haar omgaat. Gelukkig blijkt ze geen onbegrijpelijke 80’s versie van een manic pixie dream girl, maar krijgen we gedurende de film een idee waarom ze zo onvoorspelbaar is. Na Charles op allerlei avonturen mee te hebben genomen waarbij Lulu het overtreden van de wet vooral ziet als voorspel, blijkt dat ze Charles heeft gelokt naar haar high school reunion om hem te presenteren als haar echtgenoot. Charles is dan inmiddels overdonderd door haar charme en speelt het spelletje mee, maar als haar psychotische ex Ray opduikt (Ray Liotta), wordt het echt serieus. Griffith’ personage was geïnspireerd op Hollywoodlegende Louise Brooks, een van de eerste femmes fatale van het witte doek, terwijl Charles een typische Reaganeske yup speelt die zijn rebelse persoonlijkheid herontdekt door Lulu’s onorthodoxe bronstigheid. Something Wild werkt zo goed omdat de zowel Lulu als Charles een sterke ontwikkeling doormaken tijdens de film: waar veel romantische komedies ervan uitgaan dat je automatisch fan bent van de protagonisten die voor elkaar bestemd zijn, voert Something Wild de spanning op door Lulu en Charles te voorzien van scherpe randjes: Lulu is een ongeleid projectiel, iemand die flinke slokken neemt uit een bourbonfles terwijl ze achter het stuur zit, tankstations en restaurants flest en niet bijzonder eerlijk is, terwijl Charles wordt geïntroduceerd als een leugenachtige schuinsmarcheerder. Hoe deze personages zich ontwikkelen in de film zorgt er ook voor dat je als kijker steeds meer sympathie voor ze gaat voelen en tegen de tijd dat Ray opduikt om roet in het eten te gooien, gun je ze elkaar.
Luuk van Huët

His Girl Friday (Howard Hawks, 1940)

Ghostbusters (2016) en Ocean’s Eight (2018) deden niets nieuws met die genderswap: His Girl Friday is een verfilming van het toneelstuk The Front Page, waarin het mannelijke personage Hildy Johnson getransformeerd is tot Hildegard (Rosalind Russell). De bijtende klucht over de mannenwereld van de krantenjournalistiek krijgt zo een dosis romantiek, zij het met een bittere smaak. In het oorspronkelijke stuk, geschreven door Ben Hecht en Charles MacArthur, wil star reporter Johnson zijn werk bij de krant verruilen voor een eerlijke baan en probeert zijn baas Walter Burns hem koste wat kost te houden. In Howard Hawks’ verfilming is Burns (Cary Grant) naast de werkgever ook de ex-man van Johnson, en heeft hij dus nog een reden haar niet te laten glippen: hij wil haar terug. Ze is verloofd met een saaie verzekeringsagent (Ralph Bellamy). Burns saboteert haar trouwplannen, zodat ze inziet dat zo’n braaf leven niets voor haar is: ze is geboren voor de harde, cynische krantenwereld! (Dat His Girl Friday een van Quentin Tarantino’s favoriete films is, zie je ook aan de relatie tussen Bill en The Bride in Kill Bill.) Er zijn nogal wat romcoms waarin absurd en immoreel gedrag als romantisch gepresenteerd wordt. Een van de geneugten aan His Girl Friday is dat Hawks geen moment excuses maakt voor het gedrag van Burns: hij is een lul, en Hildegard ook, dus horen ze bij elkaar — en daarin zit juist de romantiek.
Julius Koetsier

Warm Bodies (Jonathan Levine, 2013)

Een van de meer problematische clichés van de romantische komedie is het idee dat gebroken mensen door de liefde ‘gefixt’ kunnen worden. Maar als je dit beproefde gegeven dan toch wil hanteren, kun je maar beter all-in gaan: een zombie die door zijn verliefdheid weer menselijk wordt. In Warm Bodies gaat het hart van zombie R letterlijk weer kloppen wanneer hij de menselijke Julie tegenkomt. Hoewel hij nauwelijks drie woorden achter elkaar kan uitspreken, horen we in een meer eloquente voice-over dat hij wel degelijk zelfbewust is en behalve een wandelende dode ook gewoon een tobbende twintiger te zijn die graag een goede indruk op Julie wil maken. Gelukkig niet op een manipulatieve manier, maar simpelweg door de vriendelijke jongen te laten zien die diep onder zijn afschrikwekkende zombie-uiterlijk schuilgaat. Wat de zaken lekker compliceert, is dat zijn schoonvader de leider van het menselijk verzet is die in een instructievideo letterlijk stelt dat de zombies ‘beyond your help’ zijn. Aan Julie en R de lastige taak hem van het tegendeel te bewijzen. Regisseur Jonathan Levine blijkt zich goed bewust van de clichés van het genre, maar in plaats van ze ijskoud af te knallen omarmt hij ze liefdevol: het inspecteren van andermans platencollectie, de bijdehante vriendin en zelfs een make-over op de maat van Pretty Woman.
Thierry Verhoeven

500 Days of Summer (Marc Webb, 2009)

Romantische komedies zijn soms stiekem — want toch nog een beetje het ondergeschoven kindje van de filmgenres — best een amusant tijdverdrijf, mits ze niet té slecht zijn. 500 Days of Summer is hier een fijn voorbeeld van. Maar dit is dan ook geen typische ‘romcom’ zoals je ‘m zou verwachten. Ten minste, dat is hoe de openingszin luidt: ‘This is a story of boy meets girl. But you should know upfront… this is not a love story.’ Wat is het dan wel? Het is een verhaal over de liefde in al haar facetten. Over keihard vallen en weer opstaan. Het is een herkenbaar verhaal voor zowel mensen die tot over hun oren verliefd zijn, als mensen die stukgaan van liefdesverdriet. En dat alles door elkaar, want de film heeft een non-chronologische verhaallijn. Zo verwarrend als de liefde soms zelf kan zijn, dus. Newsweek beschreef hem als ‘een verhaal dat allergisch is voor de liefde. Ten minste, voor de helft — de vrouwelijke helft.’ Deze helft is genaamd Summer (vandaar de naam), en Summer (Zoeey Deschanel) gelooft niet in de liefde. Of misschien durft ze er niet in te geloven. De wederhelft van dit duo, Tom (Joseph Gordon-Levitt), valt als een blok voor zijn stralende en bloedmooie nieuwe collega Summer. Met hoge pieken en gebroken harten tot gevolg. Bovendien maakt alleen de soundtrack de film al de moeite waard ‘m te gaan kijken, met namen als The Smiths, Simon & Garfunkel en Daryl Hall & John Oates. Een fijnere wegkijker kan ik me niet bedenken in het romcom-genre.
Claire Hoogakker

Sleepless in Seattle (Nora Ephron, 1993)

Sleepless in Seattle geldt als een van de belangrijkste romcoms, want oh, de chemie tussen Meg Ryan en Tom Hanks was genoeg voor een vervolg met You’ve Got Mail. Leugens. Want we vergeten vaak hoe high concept de film eigenlijk is, en dat hij in wezen een deconstructie is van het genre. Want de meet cute tussen Tom Hanks en Meg Ryan is de slotscène van de film. De rest draait om twee zielen die verlangen naar menselijk contact. En die eigenlijk heel geschikt zijn voor elkaar, omdat we tijdens deze smachtscènes heel veel te weten komen over wie ze zijn. 
Het sterke is ook dat deze ongewone plotstructuur eigenlijk helemaal niet opvalt. Net als dat de meta-tekstuele verwijzingen naar An Affair to Remember, waarvan Sleepless in Seattle een officieuze remake is, er niet duimendik bovenop liggen. Dit komt grotendeels door de spitsvondige en natuurlijk aanvoelende dialogen van Nora Ephron en het innemende acteerwerk van Hanks en Ryan. Zij maken van een geforceerd spelletje met structuur een doorleefde en tijdloze klassieker.
Theodoor Steen

Input your search keywords and press Enter.