Nu aan het lezen:

De beste films van 2018

De beste films van 2018

Op de laatste dag van 2018 trakteren we je op onze selectie van de beste films van het jaar. You Were Never Really Here maakte over het geheel genomen de meeste indruk op de redactie. De film werd door vijf redacteuren vermeld in hun lijstjes. Daarnaast deden Phantom Thread en First Reformed het erg goed. De films duiken allebei vier keer op. Maar er zijn ook veel verrassende keuzes gemaakt. Je leest het hieronder in ons grote overzicht van 2018.

Tim Bouwhuis

Phantom Thread
Ondergetekende liet zich tijdens het kijken naar Phantom Thread vooral leiden door de prachtige score van Jonny Greenwood, die op dat moment live uitgevoerd werd door het Rotterdam Philharmonisch Orkest. De volmaakte paradoxen van de muziek – elegant maar dreigend, harmonieus maar bij vlagen ook ijzig en verstokt – schijnen ook door in de film zelf, die de perfectie vrijwel op ieder vlak benadert. Personages botsen en schuren in een sierlijk kader van cinematografische wonderlijkheid. Haast onmerkbaar verschuiven de perspectieven: het blikkenspel is ook een rollenspel. Vicki Krieps mag de geschiedenis in als de actrice die erin slaagde (een wederom fenomenale) Daniel Day-Lewis te overrompelen. Wát een vrouw – het mag, nee moet gezegd.

Roma
De mooiste filmherinnering in tijden komt van een regisseur die een meester is in het stille vertellen. Kern bij Cuáron is telkens dat de (politieke) waarheid zich in de marge bevindt; op de achtergrond, in de uiterste hoek van het frame. Vrijwel alles verschijnt ons visueel, een grote schoonmaak van plot, waarna de essentie blijft. De urgentie van Cleo’s omarmde bestaan wordt gevangen in een adembenemende beeldtaal van levend zwart-wit.

You Were Never Really Here
In een wereld die riekt naar corruptie en verval omarmt een getraumatiseerde antiheld zijn queeste om een jong meisje te bevrijden uit de handen van haar ontvoerders. Alhoewel deze Scorsese-premisse in de uitvoering vermengd wordt met een Refniaans sausje van gezworen stilzwijgen en plotse geweldsexplosies, mist Lynne Ramsay (We Need to Talk About Kevin) nergens de eigengereidheid om de film stilistisch volledig naar haar hand te zetten. De verstikkende montage en de beklemmende geluidsband versterken het beoogde koortsdroom-gehalte. De ironische werktitel bespeelt de conventies van de nachtmerrie: uiteindelijk blijkt het in New York toch gewoon een prachtige dag te zijn.

 Rob Comans

Three Billboards outside Ebbing, Missouri Phantom Thread
Prikkelende mengeling van sociaal drama, satire en misdaadthriller met een maatschappijkritische noot; weet uiteenlopende situaties en personages samen te brengen in een verhaal dat, ondanks soms grote dramatische verschillen, overtuigt en beklijft. IJzersterk spel van een goed op elkaar ingespeelde cast, waarin met name Frances McDormand, Woody Harrelson, Sam Rockwell, Caleb Landry-Jones, Peter Dinklage en John Fawkes schitteren. Phantom Thread is evenzeer een romantisch verhaal, als een studie van menselijke (wils)kracht en zwakte, ethiek, scheppingsdrang, (on)afhankelijkheid, overgave en wat het is dat mensen bindt, in de liefde zowel als daarbuiten. Daniel Day-Lewis’ zwanenzang als acteur is een tour de force.

Der Hauptmann
Vlijmscherpe aanklacht tegen machtsmisbruik en de menselijke naïviteit en lafheid die dit mogelijk maken. Carl Zuckmayers satirische toneelstuk Der Hauptmann von Köpenick (1931) betrad eerder dit terrein, maar Robert Schwentkes film verruilt milde spot voor bittere ernst. Max Hubacher als Duitse ‘kapitein’ Willi Herold maakt indruk, evenals Florian Ballhaus’ uitgebleekte cinematografie. Des te onthutsender, want gebaseerd op ware feiten.

Hereditary
Eindelijk weer eens een genrefilm die horror serieus neemt — een griezelfilm gepresenteerd met de grandeur van een klassiek drama. Ari Aster zet in op intelligentie en verbeelding in plaats van schrikeffecten, en in Hereditary‘s beste momenten weerklinken er echo’s van Rosemary’s Baby, Repulsion, The Shining en The Birds — geen gering compliment.

Elise van Dam

Zama
Een film als een koortsdroom, waarin je als toeschouwer gedropt wordt zonder handvatten. Zama is een adaptatie van het gelijknamige boek van Antonio di Benedetto over een corregidor die in een afgelegen koloniale nederzetting in Zuid-Amerika wacht op overplaatsing. Dat absurdistische, bijna Beckettiaanse uitgangspunt wordt door Lucrecia Martel fantastisch vertaald met een desoriënterend geluidsdecor en een traag tempo dat gedicteerd wordt door de drukkende hitte. Een kostuumdrama dat voelt als sciencefiction.

Call Me by Your Name
‘I remember everything,’ zegt een van de personages, en dat is precies hoe deze film voelt. Als een gedeelde herinnering aan jeugd, het aftasten van seksualiteit, het verliezen van de zorgeloosheid. Aan een leeftijd waarop je geen kind meer bent, maar ook nog geen volwassene, begint te vermoeden wie je bent, maar jezelf toch nog verrast en waarop je leert dat dingen niet eeuwig zijn. Zomers niet en liefdes (meestal) ook niet.

First Reformed 
Een van de beste films uit het oeuvre van Schrader – en dat zeg ik als fan (The Canyons!) –, waarin de geesten van onder meer Bresson en Bergman rondwaren. Dominee Toller (een weergaloze Ethan Hawke) verliest zich als een typisch Schrader-personage in een obsessie, maar zelden toonde Schrader de ontrafeling van een mens met zoveel terughoudendheid en precisie.

 

 


Hedwig van Driel

Revenge
Pure cinema, doordrenkt met bloed. Coralie Fargeat zet de male gaze geheel naar haar eigen hand, alsof het niets is.

You Were Never Really Here
Kan je een actiefilm maken die écht invoelbaar maakt wat de consequenties zijn van geweld, zonder het geweld ergens toch aanlokkelijk te maken? Nou. Ja dus.

Phantom Thread
Voor wie ooit heeft durven zeggen dat kostuumdrama’s saai zijn. Afhankelijk van je stemming psychologische horror of een van de venijnigste komedies die ooit zo mooi gefilmd is.

 

Bouke van Eck

Phantom Thread
Paul Thomas Anderson heeft een fascinatie voor disfunctionele relaties. Dat was al te zien in de kromgetrokken-lachspiegel-gezin van Boogie Nights, of de vreemde vriend- en vijandschappen van The Master en There Will Be Blood. In Phantom Thread geeft hij een subversieve wending aan de liefde. En aan het cliché van de genie en diens vrouw als steun en toeverlaat. De nukkige, nauwgezette modeontwerper Reynolds Woodcock (Daniel Day-Lewis) neemt in de persoon van Alma (Vicky Krieps) een nieuwe muze in zijn entourage op. De jonge vrouw blijkt te koppig om zich naar zijn wil te buigen, maar ook om haar positie als zijn geliefde op te geven. Anderson zet een stijlvolle studie in een extreem disfunctionele relatie neer, die ver voorbij de grenzen van de gebruikelijke moraliteit gaat zonder de kijker te vervreemden.

First Reformed
Ergens geloof ik niet dat ik Paul Schraders First Reformed over tien jaar nog steeds een heel goede film vind. De film is in mijn ogen zeker niet perfect, en ik heb ernstige twijfels bij het slot. Toch kan ik niet anders zeggen dan dat dit mijn favoriete film van 2018 was. Dit omdat Schrader in de worstelingen van predikant Toller (Ethan Hawke) mijn eigen zorgen en verwondering van dit jaar vat. We zien in First Reformed mensen constant de grote, op het randje van apocalyptische, ontwikkelingen rondom klimaatverandering bagatelliseren. Kortetermijnbelangen zoals geld en macht, maar ook gemoedsrust en liefde worden boven het overleven van onze soort op de lange termijn geplaatst. En degenen die dat niet doen weten zich niet te handhaven in onze samenleving. Dat maakt First Reformed een schrijnend portret van de tekortkomingen van de mensheid.

You Were Never Really Here
In mijn beleving heeft zelden een filmmaker de subjectieve ervaring van de hoofdpersoon zo effectief verbeeld als Lynne Ramsay in You Were Never Really Here. Joaquin Phoenix’ Joe is een verknipte man wiens leven geregeerd wordt door zijn gewelddadige verleden. Ramsay verknipt haar film ook: ze snijdt flashbacks zodanig door de scènes die het heden verbeelden dat deze het verhaal gaan domineren. Zo weet ze het verhaal, dat gebaseerd is op een boek, om te zetten naar een compleet filmische, visuele ervaring. Hoewel Joe’s cathartische trip als verhaal zeker de moeite waard is, is het meer de manier waarop Ramsay de grenzen van de cinematografie oprekt om er betekenis aan te geven die van You Were Never Really Here een grootse film maakt.

Claire Hoogakker

Roma
Op de valreep van 2018 mocht ik het langverwachte Roma dan eindelijk aanschouwen. De film vertelt het tragische en prachtige levensverhaal van Cleo, een dienstmeisje bij een middenklassegezin in Mexico Stad van de vroege jaren zeventig. Een hartverwarmend detail is dat dit personage is geïnspireerd op Cuaróns eigen Cleo, die deel van zijn familie is geworden. Roma is zowel hartverscheurend als hartverwarmend, en een genot voor het oog. Elk frame vormt bijna een afzonderlijk schilderijtje, met zorgvuldig samengestelde composities en lichtinvallen, uitgevoerd in modern en fris zwart-wit. Als het even kan, ga ‘m dan in Cinema 1 van Eye Filmmuseum bekijken en niet op Netflix. Dit oogstrelende meesterwerkje verdient het om ervaren te worden op een reusachtig en kwalitatief scherm met feilloos geluid.

 Cold War
Ook deze zag ik onlangs, en hij werd daarmee direct tot mijn top 3 van 2018 verheven. Zwart-wit doet het goed dit jaar: ook Cold War is geheel geschoten in kleurloze tinten, maar dan in een stijl die meer doet denken aan film noir. De film van Pawel Pawlikowski (Ida) vertelt een onmogelijk liefdesverhaal in onmogelijke tijden, waarin een verliefd stel gescheiden wordt door politieke veranderingen, karakterbotsingen en ongelukkige wendingen van het lot. Dit meeslepende liefdesdrama speelt zich af ten tijde van de Koude Oorlog met als achtergrond Polen, Berlijn, Joegoslavië en Parijs. Cold War is een visueel pareltje: elk shot is simpelweg adembenemend. Daarnaast worden je oren gestreeld door Poolse volksmuziek en Franse jazz. Na Cold War kwam ik dan ook van allesbehalve een koude kermis thuis.

 Beautiful Boy
De Belgische Felix Van Groeningen (The Broken Circle Breakdown) wist op de een of andere manier altijd al de gevoelige snaar bij mij te raken. En nu, met Beautiful Boy, deed hij dat als nooit tevoren. Alle componenten van Beautiful Boy; het waargebeurde verhaal, het uitmuntende acteerwerk van met name beide hoofdpersonen, de cinematografie en de muziek, vormen samen een even beeldschoon als pijnlijk document van zowel een verwoestende verslaving als een onvoorwaardelijke liefde tussen vader en zoon. Zo’n gevoelig en subtiel, doch hartverscheurend drama neerzetten zonder op melodramatisch vlak te overdrijven – en dit alles in Hollywood – is een ware prestatie.


Luuk van Huët

Spider-Man: Into the Spider-Verse
Het einde van het jaar zorgde voor een overrompelende verrassing met dank aan Spider-Man: Into the Spider-Verse, in één klap de allerbeste Spider-Man-film, het beste superheldenepos in een superlatief jaar voor het genre, de beste animatiefilm van het jaar en de beste film van het jaar, period. En wederom geprogrammeerd alsof het een cheesy kinderfilm is, dus ga dit zo snel mogelijk kijken in de originele versie, damnit!

You Were Never Really Here
Om terug te grijpen op mijn uitleg een half jaar geleden: ‘You Were Never Really Here werd ontvangen als een arthouse-wraakfilm, maar die visie geeft de film niet genoeg credit. Joaquin Phoenix speelt Joe als een accident waiting to happen waarbij niemand om hem heen ooit veilig is en dat maakt zijn acteerprestatie een van de meest zinderende van de laatste tijd.’

Mandy
Regisseur Panos Cosmatos voert eerst een afgebakend Eden op, waar de getroebleerde houthakker Red Miller de spoken uit zijn verleden op afstand weet te houden door de diepe band die is ontstaan tussen hem en zijn betere helft Mandy. Als een sadistische sekte zorgt voor een gruwelijk einde aan zijn idylle, wordt Mandy een hallucinante hellevaart waarin Red compleet losgaat. Deze schizofrene tweedeling zorgt voor de beste acteerprestaties van Nicholas Cage ooit: eerst ingetogen, intens tevreden en verliefd, daarna compleet cray-cray en uitzinnig psychotisch.

Julius Koetsier

Suspiria
Overdonderend, schokkend, geestig, vervreemdend, herkenbaar: thuiskomen. Luca Guadagnino’s remake van Dario Argento’s meesterwerk uit 1977 doet niet onder voor de inspiratiebron als puur filmische ervaring. Anders dan Argento levert Guadagnino ook nog prikkelend commentaar op naoorlogse overtuigingen over kunst. Een omarming van esthetiek als escapisme, of juist een oproep om met de kunsten de wereld te veranderen? Je kunt er eindeloos over babbelen, maar in ieder geval vast staat dat Suspiria met afstand mijn favoriet van het jaar is.

 Shoplifters
Op ongeveer de helft van de film waren de leden van het dievengezin, met al hun zwaktes en morele gebreken, al zó in mijn hart gekropen dat de onhoudbaarheid van hun leefsituatie haast onverdraaglijk tragisch werd. Het kan zo niet lang doorgaan, dat is zeker, maar wat is het alternatief? Shoplifters is een hartverscheurende warme deken van een film.

Mission: Impossible – Fallout
In de enige echt goede actie-spionagereeks verscheen dit jaar een van de beste afleveringen. Een onderhoudende plotje als kapstok voor een verzameling actiescènes die elk op zich het hoogtepunt zouden zijn van de gemiddelde blockbuster. Van een hard vuistgevecht tot een zinderende achtervolging en een adembenemende parachutesprong, waarvoor niet alleen Tom Cruise van 7,5 kilometer hoogte uit een vliegtuig sprong, maar Craig O’Brien er met een IMAX-lens achteraan moest: Cruise-favoriet Christopher McQuarrie bewijst opnieuw alle facetten van de actiecinema perfect in de vingers te hebben.

 

Theodoor Steen

2018 was wat mij betreft een bizar goed filmjaar, het beste in tijden, en dat is mede te danken aan twee trends: de terugkeer van enkele ouderwetse genres die op sterven na dood waren, zoals de romcom, de musical en de western, waarin we heerlijk traditionele films zagen als Mamma Mia: Here We Go Again, Crazy Rich Asians, The Ballad of Buster Scruggs en To All the Boys I’ve Loved Before. Aan de andere kant hadden we echter een zeer grote groep films die juist volledig braken met de vertrouwde structuur, los gingen met abrupte eindes en vervreemdende montage, of genres compleet door elkaar husselden. Soms wist ik daardoor niet goed wat ik er mee aan moest, zoals in het geval van Suspiria, waar ik nog steeds niet echt over uit ben. Maar in het geval van mijn top drie zien we experiment wat wél werkt. First Reformed heeft de meest gewaagde en memorabele slotscène in jaren. You Were Never Really Here ontdoet de wraakthriller van al zijn effectbejag. Tot slot plakt low-budget-pareltje One Cut of the Dead (te zien geweest op Camera Japan) twee totaal verschillende films in twee totaal verschillende genres (een lowbudget zombieschlock-one-taker en quirky tragikomedie) aan elkaar met aanstekelijk effect.

First Reformed
You Were Never Really Here
One Cut of the Dead

 

Thierry Verhoeven

Mission: Impossible – Fallout
Ik zal het niemand kwalijk nemen als hij nog steeds de vierde Mission: Impossible als favoriete deel in deze reeks heeft vanwege die indrukwekkende Burj Khalifa-scène, maar laten we eerlijk zijn: deel zes heeft minstens drie set pieces die zich daar qua spektakel mee kunnen meten. En waar het hoogtepunt van Ghost Protocol nog opviel door de actie te plaatsen in het toen nog nauwelijks in films getoonde Dubai, daar moet Fallout van veel verder komen met achtervolgingen door Londen en Parijs. Ik heb beide steden meerdere malen bezocht en zie ze bijna wekelijks gebruikt worden als strijdtoneel in actiefilms, maar door de schitterende wijze waarop regisseur Christopher McQuarrie ze in beeld brengt, was het bijna alsof ik deze metropolen voor de eerste keer aanschouwde. Natuurlijk behoeven actiefilms (zelfs die van de pretentieloze soort) meer kwaliteiten dan strak in beeld gebrachte actiescènes, maar het is lang geleden dat ik alleen al op basis hiervan genoegen kon nemen met de film.

Three Billboards Outside Ebbing, Missouri
Ik verkondig met enige regelmaat mijn frustratie dat ik met het uiten van woede meer voor elkaar krijg dan met beleefdheid, maar er zit ook iets enorm bevrijdends in het toegeven aan die primaire emotie. Deze dualiteit is voor mij Three Billboards Outside Ebbing, Missouri in een notendop. Waar woede in de meeste films wordt verworpen als een verspilling van moeite en het opgeven van beschaafde omgangsnormen, krijgen we hem nu eens te zien als een fantastische motivator om effectief dingen aan te kaarten. En toch zit Three Billboards Outside Ebbing, Missouri ook vol momenten van breekbaarheid. Ieder hoofdpersonage zet weliswaar een stoere smoel op, maar wanneer de situatie in een oogwenk ineens serieus wordt, blijkt de menselijkheid toch te groot om deze te blijven verhullen achter bravoure. Tijdens dat constante schipperen tussen emoties landt schrijver-regisseur Martin McDonagh op een hoopvolle eindconclusie: misschien zijn we allemaal inderdaad gemankeerde wezens met een kapot moreel kompas, maar het is nooit te laat om onszelf te verbeteren.

The Shape of Water
Ik ben altijd weer verrast hoeveel menselijkheid Guillermo Del Toro in zijn genrefilms pompt. Niet alleen in die over een weesmeisje tijdens een burgeroorlog, maar zelfs in de film waarin enorme robots met allerhande wapens enorme monsters in elkaar slaan. Het is echter The Shape of Water waarin Del Toro voluit gaat met de menselijkheid, simpelweg door te werken vanuit het aloude gegeven van liefde tussen een mens en een monster. Uit alles spreekt een enorme affectie voor B-films uit de jaren vijftig, maar Del Toro omhelst deze cinema niet zonder terughoudendheid. Zijn verkenning van de problematische kanten van dit type film resulteren in een interessante schurk die destijds de heroïsche hoofdrol zou hebben gehad (en in zijn hoofd waarschijnlijk ook heeft), maar gestript van het Amerikaanse conservatisme niets minder is dan een gevaarlijke onderdrukker die alles in zijn omgeving ondergeschikt maakt aan zichzelf. Ik had niet verwacht ooit de term ‘revisionistische monsterfilm’ te zullen gebruiken, maar gezien het eerdere werk van Guillermo Del Toro had ik dat misschien wel moeten zien aankomen.


George Vermij

Mandy
Panos Cosmatos’ film is een visuele trip waar zeker wat op is aan te merken. Toch was het een genot om me te laten meevoeren door dit psychedelische wraakverhaal dat zich afspeelt in 1983: het jaar dat Cosmatos door videotheken slenterde en werd gegrepen door de opvallende hoezen van videobanden. De film heeft zeker iets van een nostalgische droom, maar is met veel liefde gemaakt en bevat een uitstekende soundtrack van de te jong overleden Jóhann Jóhannsson.

First Reformed
Ik had het idee dat Paul Schrader zijn beste tijd wel achter zich had gelaten. Maar wat een verrassing was dit confronterende en pijnlijke relaas, dat ook teruggrijpt op Schraders grote liefde voor de cinema van Robbert Bresson. Journal d’un curé de campagne is duidelijk de grote inspiratiebron voor het verhaal van een dominee die in een diepe spirituele crisis is beland. De uitzichtloze sfeer en de spaarzame momenten van schoonheid maken First Reformed een film die perfect past in deze tijden waarin we geconfronteerd worden met een mogelijk einde van de mensheid. Schrader weet dat er met dat sobere vooruitzicht geen makkelijke antwoorden zijn. Toch geeft de film je nog een gevoel van troost door je op intense wijze mee te laten leven met een hoofdpersoon die zoekt naar verlossing in een goddeloze wereld.

November
Als filmliefhebber wil je verrast worden, ook al word je daarvoor weer teruggebracht naar het verleden van het medium. Dat gebeurde dus bij het zien van November op het Imagine Film Festival. Een film die bijna niet is samen te vatten. Is dit een sprookje? Een historische film met surrealistische elementen of gewoon een onwerkelijke droom gevangen in prachtig zwart-wit? November is dat allemaal en meer. Een film die ambitieus is in zowel stijl als inhoud en met liefde verwijst naar zijn bronnen: films zoals Marketa Lazarova en Vampyr. Het is uiteindelijk een film die je met zijn schoonheid verleidt en je met zijn duistere magie betovert.


Sjoerd van Wijk

L’Atelier 
Zindert van verhitte confrontatie met het grote onbehagen van deze tijd. En start met empathisch vermogen de dialoog. De urgentste film voor een bewogen jaar.

Western
Onder alle barrières sluimert de gedeelde menselijkheid. Een innemend portret van grensoverstijgende vriendschap en mannen onder elkaar.

How To Talk to Girls at Parties
Knotsgekke carrousel vangt tienerrebellie en verlegenheid op overtuigende wijze. Het resultaat is vervreemd gegniffel.


Kaj van Zoelen

Kaala
Pariyerum Perumal
Vada Chennai

Het was een sterk jaar voor Tamil-talige cinema, uit de Zuid-Indiase deelstaat Tamil Nadu. In tegenstelling tot de meeste filmindustrieën heeft de Tamil-filmwereld geen verdeling tussen commerciële films en filmhuisfilms, waardoor een behoefte aan diepgang en de uitwerking van sociale, culturele en politieke thema’s door entertainmentfilms moet gevuld worden, met een unieke filmcultuur als gevolg.

Een heel goed voorbeeld daarvan is Kaala, waarin Super Star Rajinikanth een gangster speelt die de strijd aanbindt met een op president Modi geïnspireerde Brahmin-politicus, om te voorkomen dat hij de onaanraakbare inwoners van een sloppenwijk uit hun huizen verwijdert om daar dure flats te bouwen. Kaala is een stijlvol huwelijk van de politieke neigingen van regisseur Pa. Ranjith met het volksvermaak dat je kunt verwachten van hoofdrolspeler Rajinikanth. Hij is in Tamil Nadu zo’n grote filmster dat er zelfs een tempel aan hem gewijd is. Dus bevat Kaala een spannend verhaal, spectaculaire actiescènes en dansscènes én gelaagd, subversief sociopolitiek commentaar waar de woede over onrecht over het lot van de Dalit (de onaanraakbare bevolking) vanaf spat.

Pariyerum Perumal behandelt soortgelijke thematiek in een romantisch drama over een Dalit jongen en een meisje uit een hogere kaste en klasse, wiens familie er alles aan doet om hem weg bij haar te houden — inclusief een moordpoging. De woede uit Kaala is hier ook aanwezig, maar wordt overschaduwd door gevoelens van frustratie en onmacht. Er wordt echter wel naar een oplossing en acceptatie van elkaar gezocht, terwijl Kaala in strijd eindigt. Typisch Indiaas en ook Tamil is dat de thematiek en gevoelens ook tot uiting komt in een aantal prachtige liedjes, gecomponeerd door Santhosh Narayanan, die ook de soundtrack van Kaala verzorgde.

Narayanan was ook nog eens verantwoordelijk voor de muziek van gangsterepos North Chennai, van regisseur Vetrimaaran, die met zijn vorige film Interrogation nog hoge ogen gooide op het filmfestival van Venetië. Een epos niet alleen vanwege de lengte, maar ook omdat het nog maar deel één is in wat een reeks van twee of drie films moet worden, en er ook al gesproken wordt over een prequel-televisieserie. Geen caste-thematiek in deze film, maar wel (zoals bijna altijd bij Vetrimaaran) een kansarme jongeman die tegen wil en dank door overdreven machogedrag van anderen wordt meegesleurd in een wereld van geweld en onderdrukking die van de ene generatie op de andere worden doorgegeven. Gespeeld door Dhanush, die dit jaar in Nederland ook te zien was in The Extraordinary Journey of the Fakir én Kaala produceerde.

Leuk? Deel het even!
Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken