Nu aan het lezen:

De 10 beste Coming of Age films die je nooit hebt gezien

De 10 beste Coming of Age films die je nooit hebt gezien

 

 

Bij coming of age denk je al snel aan Stand By Me, The Breakfast Club en Boyhood. Maar het genre is oneindig groot en herbergt naast de geijkte klassiekers nog talloze verborgen juweeltjes. Daarom hebben wij voor deze speciale feature gastredactrice Elise van Dam gevraagd naar haar favoriete off-beat Coming of Age films. In de loop van deze week plaatsen wij ook de lijst met de usual suspects, maar doe je tot die tijd tegoed aan de heerlijke en verrassende lijst van Elise.

 

1. The Year My Voice Broke (John Duigan, 1987)

Deze Australische film is alleen al de moeite waard voor de heerlijk ongepolijste rollen van de nog piepjonge Noah Taylor en Ben Mendelsohn. Taylor speelt Danny, die al van kinds af aan bevriend is met Freya (Loene Carmen). Als puber krijgt hij gevoelens voor haar, maar zij laat haar oog vallen op de sportieve Trevor. In de bruingele zomergloed van de Austalische graslanden drijft de weg naar volwassenheid langzaam een wig tussen de twee. Het was de bedoeling dat The Year My Voice Broke het begin zou worden van een trilogie, maar het bleef bij één vervolg, het eveneens sterke Flirting uit 1991, met naast Taylor onder meer Nicole Kidman en Naomi Watts.

https://www.youtube.com/watch?v=q48hLGtazdw

2. Cría Cuervos (Carlos Saura, 1976)

Een film die vaak in één adem wordt genoemd met El Espíritu de la Colmena van Victor Erice en daar valt wat voor te zeggen. Beide hebben de ontwapenende Ana Torrent in de hoofdrol en beide spelen zich af tegen de achtergrond van het Franco-regime. Cría Cuervos gaat over Ana, die samen met haar twee zussen wordt opgevoed door een rigide tante nadat eerst hun moeder en later hun vader, een fascistische militair, sterft. Fantasie en realiteit vervlechten in deze sfeervolle film waarin het van de dood doordrenkte huis van de drie wezen, waarin zelfs een snoezig liedje als Jeanette’s Porque te vas een macabere bijklank krijgt, een metafoor is voor het zich aan Franco’s dictatuur ontworstelende Spanje.

3. Requiem (Hans-Christian Schmid, 2006)

Pakweg tien jaar geleden verschenen twee films die (losjes) gebaseerd waren op het verhaal van de Duitse Anneliese Michel die geloofde dat ze was bezeten door demonen. Ze stierf op haar 23e nadat ze zeker zevenenzestig exorcisme sessies had ondergaan. Waar het Amerikaanse The Excorcism of Emily Rose niet kon kiezen of het een rechtbankdrama of horrorfilm wilde zijn, daar richt het Duitse Requiem zich onverdeeld en ingetogen op de adolescentie van het meisje. Schmid is niet zozeer geïnteresseerd in wat deze Michaela (prachtig gespeeld door Sandra Hüller) anders maakt, maar juist in wat haar een meisje op de rand naar volwassenheid maakt zoals zovelen. En juist dat maakt haar onttakeling des te tragischer.

4. L’Effrontée (Claude Miller, 1985)

Frankrijk lijkt al decennia het patent te hebben op films over seksueel ontwakende tienermeisjes. À Nos Amours, Naissance des Pieuvres, Jeune et Jolie; de lijst is oneindig. L’Effrontée van Claude Miller was bij de release een groot succes in het thuisland, mede dankzij de sterke hoofdrol van de toen 13-jarige Charlotte Gainsbourg, maar is sindsdien in de vergetelheid geraakt. Niet terecht, want het is een heerlijk zomerse film vol zon en fijne muziek over een pubermeisje dat eerder dan goed voor haar is volwassen wil worden. L’Effrontée vat de opstandigheid en onzekerheid die hand in hand gaan en doet dat met de nonchalance van een zomerjurkje in een avondbries.

https://www.youtube.com/watch?v=f6yihzkYAxs

5. Ratcatcher (Lynne Ramsay, 1999)

Geen zon of zoemende krekels in dit speelfilmdebuut van Lynne Ramsay, die later het verontrustende We Need to Talk About Kevin maakte. Ratcatcher speelt zich af in grijs Glasgow, lange tijd de moordhoofdstad van West-Europa. In die troosteloze omgeving, waar de straten en parken door een staking bezaaid liggen met vuilniszakken, groeit James op, een verlegen jongen met uitstekende oren. De film staat in een lange traditie van Britse sociaal-realistische drama’s zoals Kes en This is England, maar wat Ramsay’s film uniek maakt is hoe ze poëzie maakt van de gebloemde behangetjes en kapotte knieën en tederheid vindt in de lelijkste momenten.

6. Valerie a Týden Divů (Jaromil Jireš, 1970)

Vampirisme en coming-of-age vormen – meestal – een goede combinatie in film (denk aan Låt den Rätte Komma In en A Girl Walks Home Alone at Night). Volwassen worden of vampier; het betreft allebei een transformatie, het verliezen van onschuld en de geboorte van de notie van andermans lichaam als object van verlangen. Het Tsjechische Valerie a Týden Divů is een prachtig vormgegeven en onnavolgbare koortsdroom vol priesters, vampiers en naar eeuwige jeugd verlangende grootmoeders waarin Valerie terechtkomt nadat ze haar oorbellen kwijtraakt. Jireš maakte onderdeel uit van de Tsjechische new wave, waar ook onder meer Juraj Herz en Věra Chytilová toe behoorden; een filmstroming die met al zijn visuele gekte en surrealisme een weelde van verborgen schatten is.

7. Pixote (Hector Babenco, 1981)

Geen enkel soelaas biedt Hector Babenco de kijker in zijn portret van een jongen uit de favela’s die terechtkomt in een ‘opvoedingsinstituut’. Volgens de Braziliaanse wet kunnen kinderen tot hun achttiende niet worden berecht voor misdaden, wat enerzijds maakt dat ze massaal geronseld worden door de criminele bendes om hun vuile werk op te knappen en anderzijds leidt tot massale opsluiting zonder enige vorm van proces. Het is een totaal verrot systeem en de jongens zitten erin gevangen als ratten. ‘Niemand zal je naar je omkijken’, wordt hen toegebeten, ‘je bestaat niet eens.’ Pixote is een intense en uitzonderlijke filmervaring die de kijker gesloopt achterlaat.

8. Dom Za Vešanje (Emir Kusturica, 1988)

In de handen van veel regisseurs was dit verhaal, over een zigeunerjongen die betrokken raakt bij maffiapraktijken in een poging een operatie voor zijn deels verlamde zusje te betalen, een grauw realistisch drama geworden. Maar de Servische Emir Kusturica tilt zijn de film op uit de zompige modder en alcoholwalmen met briljante momenten van magisch-realisme. De film vertelt een grimmig verhaal vol troosteloos verraad, maar Kusturica vindt ruimte voor slapstick en betovering, zonder dat dat ten koste gaat van de emotionele impact. Want bovenal is Dom Za Vešanje, niet in de laatste plaats dankzij de bloedmooie muziek van Goran Bregoviç, een hartverscheurende film over het grote verlies dat volwassenwording kan betekenen.

9. Last Summer (Frank Perry, 1969)

Lange tijd leek Last Summer, op wat VHS-tapes na, voorgoed verdwenen. Tot in 2001 een 16mm print opdook in een archief in Australië. Maar buiten sporadische vertoningen om blijft de film praktisch onvindbaar. En dat is zonde. Heel zonde. Frank Perry’s film gaat over een hechte vriendschap tussen drie tieners: Peter, Dan en Sandy. Er wordt wat afgetast in een bioscoop en de drie wassen elkaars haar in een typisch uitgesponnen Perry-scène. Feilloos evoqueert Perry het gevoel van eindeloze zomerdagen en al even feilloos toont hij de ontrafeling van die speelse ongedwongenheid en de seksuele frustratie die daaronder schuilgaat. Geholpen door het fantastische spel van de jonge acteurs toont Last Summer dat verveling vaak gevaarlijk dicht tegen destructie aanschurkt.

10. All About Lily Chou-Chou (Shunji Iwai, 2001)

Een clusterbom van zintuiglijke prikkels, deze Japanse film. Met wonderschone cinematografie en een etherische soundtrack vertelt Shunji Iwai op non-lineaire wijze het verhaal van de introverte Yuichi die bevriend raakt met de zich onbegrepen voelende Hoshino. Beide zijn op hun manier buitenstaander en vinden heil in de muziek van Lily Chou-Chou. Yuichi brengt uren door op een chatsite gewijd aan de verafgoodde zangeres. All About Lily Chou-Chou gaat over de overweldigende eenzaamheid die je als tiener kunt voelen en de soms destructieve wijze waarop kinderen daarmee omgaan. Maar meer nog dan het onderwerp, is het de donkere en diep-melancholische sfeer van de film die zich onder de huid nestelt en daar nog wel een tijdje blijft zitten.

Elise van Dam schrijft over films en is te volgen op haar blog: https://elisevandam.wordpress.com/
Of op Twitter: https://twitter.com/ElisevanDam1

Leuk? Deel het even!
Leuk? Deel het even!
Written by

De grote eindbaas van Cine. Houdt van Dior, Wes Anderson, Migos, Edward Hopper en Instagram. Favoriete film aller tijden is op dit moment alles waar Michelle Pfeiffer in speelt. Kijkt films het liefst ‘s nachts.

Typ en klik enter om te zoeken