Wanneer Alice bericht krijgt daar haar vader is overleden, keert ze terug naar de boerderij waar ze opgroeide. Vijftien jaar lang bleef ze er weg. Vijftien jaar waarin ze poogde haar jeugd, getekend door misbruik, de rug toe te keren. Jaren waarin haar vader en haar broer Joe de boerderij en het land onderhielden. Wat Alice aantreft is verval. Weilanden zijn overwoekerd, ongedierte heeft zich in de gebouwen genesteld. Al ziet Joe dat anders. Hij wijst op de miljoenen insecten die leven in het hoge gras, op de uilen die broeden in de stal.

Dark River is een film in de greep van een trauma. Alice (Ruth Wilson) denkt terug te keren om vooruit te komen. Ze wil de boerderij overnemen en alles herstellen naar hoe het was toen haar moeder en oma nog leefden, zoals ze zegt. Alsof ze door het landschap te helen ook zichzelf kan helen. Door de pacht op te eisen ook de controle over haar eigen leven kan herpakken. Maar niet alleen stuit ze op verzet van haar broer, ook haar eigen traumatische connectie met de plek werkt haar tegen.

Alice’ terugkeer naar de boerderij betekent ook een weerzien met een verleden dat ze lang heeft trachten weg te stoppen. Het sterkste aspect van Dark River is de wijze waarop Barnard de herinneringen daaraan in de film verwerkt. Het zijn geen flashbacks zoals we ze vaak zien in films, maar oncontroleerbare flarden die als indringers opduiken in het heden. Herinneringen die klinken alsof ze komen uit een gedempte put waar elk moment het deksel vanaf kan vliegen.

Dark River is in stilistisch opzicht Clio Barnards soberste film. Haar debuutfilm The Arbor, over het korte en tragische leven van de Britse toneelschrijfster Andrea Dunbar, was een gedurfd (en geslaagd) vormexperiment. Opvolger The Selfish Giant een redelijk klassiek arbeidersklassedrama, opgetild door momenten van magisch realisme. Dark River is daarentegen een film die nauwelijks licht toelaat, zichzelf in een wurggreep houdt.

Het is haar meest zwaar op de hand liggende film, een compromisloze verbeelding van de manier waarop een trauma een mens van binnen kan uithollen, de verlammende werking ervan. Maar die verlamming vertaalt zich ook naar de film zelf, waarin door broer en zus steeds in hetzelfde rondje wordt gedraaid, uitmondend in een helaas wat gezocht slot.