Cry Macho slaat veel planken mis bij de opbouw van een nostalgisch aandoende idylle. Vooral het karikaturale spel doet afbreuk en regisseur Clint Eastwood weet in de hoofdrol het tij niet te keren met een harkerig optreden.

Hij speelt de oude Mike Milo, die ooit furore maakte op rodeoshows totdat een ongeluk hem noodzaakte voor de paarden te zorgen in plaats van op ze te springen. Het verklaart het krasse gedrag van een stokkerige Eastwood, waardoor zelfs zijn trouwe baas Howard Polk (Dwight Yoakam) hem gedwongen moet ontslaan. Toch hebben deze twee een lange gezamenlijke geschiedenis, waardoor Howard aan zijn voormalige protegé vraagt zijn zoon Rafo op te halen in Mexico. Die zou ergens rondzwerven in Mexico Stad bij de hanengevechten aangezien de volgens hem onverantwoorde moeder Leta slecht voor het kind zorgt. Zogenaamd onvindbaar pikt Mike zoals dat gaat initieel met tegenzin Rafo op maar zijn ze genoodzaakt flinke omwegen te nemen. Zowel Leta’s rechterhand als de federale politie zitten op hun spoor. De oude man en onstuimige tiener bouwen onverrassend een band op, met name in een dorpje waar de auto besluit er mee op te houden.

Het opgezwollen scenario van N. Richard Nash (auteur van het gelijknamige boek) en Nick Schenk vormt aanleiding voor reflecties op mannelijke waarden, waar Eastwoods charmante doch stoere persona zich normaliter uitstekend voor leent. In bijvoorbeeld The Mule (2018) zorgden een combinatie van vriendelijke kwinkslagen en ongepaste directheid voor een spanningsveld waar hij met speels gemak doorheen bewoog. Maar in Cry Macho, waarvoor hij al dertig jaar geleden een keer gecast was, blijft hij hangen in stijve fragiliteit en komen zijn kalme observaties eerder laconiek dan ongebonden over. De worstelingen van Mike tussen trots, trouw en compassie blijven zo een triviale bedoening door Eastwoods gelatenheid met star rondschuifelen en duffe dialogen.

Daarnaast cirkelen om hem heen eerder karakters dan personages. Dat Rafo oprecht in machogedrag gelooft krijgt een vette onderstreping doordat zijn vechthaan ook Macho heet. Het geeft een gemakkelijke sleutel tot Mike’s opgelepelde wijsheid dat machogedrag overschat is. Eduardo Minett hangt daarbij op één volume van branie. Anderen –waaronder Fernanda Urrejola als een excentrieke Leta– voeren ook een vaak voor het scenario functionele persoonlijkheidstrek op met theatrale tierelantijntjes zodat geen twijfel kan bestaan dat Mike in Mexico zit. Alleen de restauranteigenares en weduwe Marta met wiens familie het duo bevriend raakt krijgt een innemender behandeling dankzij ingetogen spel van Natalia Traven.

Net als de personages lijkt ook Mexico zelf een uit de kast getrokken schema met zonovergoten zanderige wegen waar een toch brandschone auto doorheen rijdt, tot de IKEA-houten taveerne van Marta. Elk willekeurig aanvoelend obstakel op de weg lost zichzelf daarbij snel op zonder dat Mike al te veel hoeft te prevelen en Rafo te blaten. Al dit gekunstelde staat haaks op Eastwoods kenmerkende hyperefficiënte stijl met nauwkeurig geklokte beelden.

Toch past het idyllische dorp waar ze tot frustratie van Howard stranden bij de propere zonovergoten beelden. De film levert daar hartverwarmende momenten af wanneer Rafo montagegewijs leert om te gaan met paarden, de oer-Amerikaanse Mike zelfs de sympathie van de sceptische sheriff wint met medisch advies voor dieren en Marta’s gezin voor een tijdje weer compleet voelt aan de rijk gevulde eettafel. Eastwood trekt er de romantische registers vol open.

In tegenstelling tot zijn voortreffelijke vorige film Richard Jewell (2019), waarin hij de werking van de massamedia uitdagend aanklaagt, komen mensen hier nader tot elkaar. Al die saamhorigheid komt nostalgisch over in de huidige verdeelde Verenigde Staten, waar zelfs het dragen van een mondneusmasker een diepe politieke lading kent. De hints naar alle misère aan de grens (met een overdreven omineus in de schaduw op Rafo wachtende vader) en de gevoelige introspectie over mannelijke waarden ten spijt laat Cry Macho door alle karikaturale aspecten dit soort conflicten ongemoeid.