In tegenstelling tot wat de titel suggereert – een drama over gemeenschap dan wel religie pur sang – brengt Corpus Christi met bezieling een Pools dorpje tot leven. Het verhaal van een jeugdgevangene die zich voordoet als priester blijft met beide benen op de grond.

Volgens scenarist Mateusz Pacewicz komt het regelmatig voor in Polen dat mensen zich voordoen als priesters om bijvoorbeeld van de status van het ambt te genieten. Of wellicht zoals in Corpus Christi zoeken mensen naar spirituele ondersteuning, of het nou een officieel keurmerk draagt of niet. Hier is de zwendelaar de nuchtere Daniel, die in de jeugdgevangenis het Katholieke geloof ontdekt en graag het ambt zou instappen. Als hij voorwaardelijk vrij komt om te werken in een houtfabriek, het hoogst haalbare volgens de gevangenispriester, valt hij met zijn neus in de boter in het naburige dorpje. De huidige priester moet onwel verkassen en gelukkig heeft Daniel zijn boord mee. Initieel aan de hand van het internet ontwikkelt hij snel een eigen stijl van prediken die het dorp gaandeweg uit de impasse brengt na een heftig ongeluk waarbij zeven dorpelingen om het leven kwamen.

Voor cynisme is geen plaats in Corpus Christi. Dat een priester een spil in het sociale leven vormt komt krachtig naar voren, wars van hosannageroep of modern sciëntisme. De dorpsdynamiek speelt hier heimelijk de hoofdrol in een verlaten decor, sober geschoten door cameraman Piotr Sobociński Jr. Of men in tegenstelling tot de sceptische kostersdochter Marta oprecht gelooft dat de frisse buitenstaander een priester is of niet, men heeft in ieder geval behoefte aan iemand goudeerlijk in zijn zwendelarij.

De dorpsintriges resoneren dankzij de met toewijding spelende Bartosz Bielenia als Daniel. Het wijwater in de lucht gooiend of ook gewoon een biertje meedrinkend imponeert hij als de neppriester die met hoogstens een been in het heilige staat en de andere in de schuur knutselend aan een motor. Daardoor is het makkelijk vergeven dat zijn personage wel erg snel de weg vindt in het dorp als jongeling. Een vuurdoop als de biecht afnemen of meteen een mis voordragen – de dorpelingen slikken alles wel erg snel voor zoete koek. Begrijpelijk als zo’n kloek figuur voor ze staat en men zoekt naar een manier om verder te leven na het heftige ongeluk.

De intrigerende dorpsdynamiek doet de soms voor de hand liggende wendingen vergeten. Dat Daniel niet zo geeft om het celibaat moge geen verrassing blijken na hoe de film zijn komst opzet. Het ongeluk wat onderling voor rancune en haat zorgt bevat een geheim en bijbehorend schematisch politiek spelletje als de licht macho burgemeester geen verder gezeur over het verleden aan de kop wil.

Religie blijft door het beleden drama in Corpus Christi met beide benen op de grond. Geloof gaat hier niet zozeer om waarheidsvinding of zelfs zingeving, maar om elkaar in het vizier te krijgen. Voor zwaarmoedige twijfels à la Ingmar Bergman dan ook geen plaats. Vertwijfeling krijgt hier vorm in de concrete problemen van het hier en nu in plaats van als existentiële angsten. Daardoor grijpt de eenvoudige opzet aan met de opzienbarende preken en enerverende interacties.