Onze buitenland correspondent Indra sloot alle deuren en ramen af, en zat daarna met een zelf gevouwen aluminium hoedje op de bank voor Confessions of Murder (2012). Als een ware complottheorist probeerde zij de uitkomst te ontrafelen, voordat de film dat voor haar deed. Waar zij achterkwam zal u -niet- verbazen. 

Inspecteur Choi Hyung-go (Jeong Jae-young) is een bevlogen politieman. In 1990 is hij belast met het onderzoek naar een aantal gruwelijke moorden op een tiental vrouwen en de verdwijning van een elfde slachtoffer. Choi weet de moordenaar bijna te arresteren, maar de dader verdwijnt na een uitputtende achtervolging op een stormachtige nacht. Choi blijft zwaargewond achter. Zijn pogingen de moordenaar op te sporen blijven ook in de jaren erna zonder resultaat. Het voorlopig dieptepunt voor Choi volgt in 2005, als de moorden na 15 jaar verjaren. De zoon van 1 van de slachtoffers is dermate gedesillusioneerd dat hij voor de ogen van de inspecteur van het dak van zijn appartementengebouw springt. De ware trap na moet dan nog volgen.

Choi woont intussen weer in bij zijn moeder en brengt zijn avonden door met zware drank. Hij is geschokt als de jonge, knappe Lee Doo-suk (Park Si-hoo) in een tv-interview bekend maakt dat hij de moordenaar is waar Choi al meer dan 17 jaar op jaagt. Om zijn bewering kracht bij te zetten, publiceert Lee een boek met alle gruwelijke details over de omstandigheden van de moorden die alleen de dader kan kennen. Hij begint een tournee om publiekelijk zijn spijt te betuigen aan allen die hij onrecht heeft aangedaan. Maar hoe kan het dat Lee niets weet over het elfde slachtoffer? En wie is de gezichtsloze Mr. J. die beweert dat niet Lee maar hij de moordenaar is?

Lee

Confession of Murder begint sterk met een enerverende achtervolgingsscène door nachtelijk verregend Seoul. Maar de film zakt een beetje in na de introductie van Lee Doo-suk. Zijn boek blijft niet onopgemerkt en we maken kennis met een groep familieleden van slachtoffers die hun eigen plannen hebben voor Lee. Maar dat zijn meer slecht bij elkaar passende circusartiesten dan doelbewuste instrumenten van wraak. Je hebt een mes-trekkende clown, een slangenmelker(?), en diens gekwelde dochter die bij voorkeur rondzwerft in de bossen met een kruisboog… De leidster van dit zooitje ongeregeld is de stijve moeder van het elfde slachtoffer. Het past slecht bij het uitgangspunt van de film. De koddige acties van de groep leiden af van de intrigerende driehoeksverhouding tussen Choi, Lee en Mr. J.

De film wordt pas weer interessant als Mr. J. de aandacht opzoekt. Vanaf het moment dat hij het publiek zijn gezicht toont, komt de vaart terug in het verhaal. Het einde is dan ook ongemeen spannend.

Achtervolging op de snelweg

Dit neemt niet weg dat over de gehele linie bekeken Confession of Murder middelmatig is. De film beoogt iets te zijn dat tussen een actiefilm en een thriller in zit. Die combinatie kan zeker werken, maar de regisseur kiest in de actiescènes voor slapstickachtige onbenulligheid die de balans helaas niet ten goede komt. Neem bijvoorbeeld de scène waarin de stoïcijns kijkende gekwelde dochter een slang doodschiet die de plassende messentrekker bedreigt. Of de achtervolging tussen een ambulance, een limousine en een stadswagen midden op 1 van de drukste snelwegen van Seoul. De special effects in deze scènes doen bovendien erg nep aan.

Voor de liefhebber van intrige is Confession of Murder een leuke tussengang. Wie nog onbekend is met de Koreaanse kijk op het genre, kan beter de aandacht richten op films als Memories of Murder of The Chaser.