Nu aan het lezen:

Con el viento

Con el viento

Als danseres Mónica te horen krijgt dat haar vader terminaal ziek is, verruilt ze Buenos Aires voor een afgelegen Spaans winterlandschap. Drie generaties ontmoeten elkaar in Con el viento in het huis van mater familias Pilar, waar het besef van verandering herinneringen en vragen voor de toekomst samenbrengt.

De dood van haar man doet Pilar (Concha Canal) besluiten het huis te verkopen waar ze decennialang woonde. Het interieur is klam en lijdt onder gebrek aan onderhoud, maar de familiegeschiedenis leeft er en de omgeving (Burgos, Castilië) is prachtig. De keuze zorgt dan ook voor gevoelens van weemoed, die op subtiele wijze (opmerkingen in de marge, wegkijken en zwijgen) inzichtelijk worden gemaakt. Het huis móet weg, maar wat laat je achter als het ook echt zover is?

Met de veranderde omstandigheden komen ook de verwijten aan het adres van Mónica (Mónica García): in vergelijking met Mónica’s zus en Pilars kleindochter (rollen van Ana Fernández en Elena Martín) is Mónica zelf de grote afwezige geweest. Voor de vrouwen die al dicht om Pilar heen stonden is de keuze voor een professionele danscarrière een teken van zelfzuchtigheid, terwijl bij Pilar juist de trots op haar dochter overheerst. Dat stukje waardering betekent alles voor Mónica, die oprecht zorg draagt voor haar familie, maar óók weet dat haar lichaam een andere taal spreekt.

Deze eerste fictiefilm van de Spaanse regisseuse Meritxell Colell heeft het voorkomen van een subjectieve documentaire. We kijken even vaak náár Mónica als met haar mee, en toch draagt de volledige film haar stempel en perspectief. Die paradox heeft alles te maken met een drietal dansscènes, die op prachtig woordeloze wijze uitdrukking geven aan Monica’s gevoelswereld. Deze momenten van stille expressie zijn de bouwstenen van het drama. Ze maken af wat woorden alleen kunnen beginnen: alles wat Mónica probeert te verwerken, vervolgt zijn weg in beweging. Het is ook daarom dat de sterke wind in het Spaanse heuvellandschap een belangrijke rol speelt in de cinematografie en het geluidsontwerp. Ze staat voor tegenslag (de Engelse filmtitel is Facing the Wind), maar heeft ook iets van de berustende manier waarop Monicá’s moeder omgaat met verandering en verlies.

Het werkt ontroerend om aan het begin van de aftiteling te zien dat Colell de film opdraagt aan haar grootouders. Haar grootmoeder draagt dezelfde naam als de moeder van Mónica, en uit een toelichting van de regisseuse blijkt dat er ook sterke parallellen bestaan tussen haar levensverloop en dat van Mónica. Des te knapper dat García en Canal, twee debuterende actrices, ook op het witte doek een intieme, persoonlijke band hebben. En zo is de film van Colell en Mónica toch bij uitstek ook de film van Pilal. Wat betekent het om terug te kijken, en wat is er nodig om door te gaan? ‘Dingen eindigen nu eenmaal, en uiteindelijk eindigen we allemaal’, zegt een levenswijze moeder in dit wondermooie debuut. De tijd waait.

Leuk? Deel het even!
Leuk? Deel het even!
Written by

Is tevens redacteur voor Indebioscoop, Filmmagie, Filmvandaag en zijn persoonlijke website (timbouwhuis.nl). Wil het liefst alles lezen, delen, zien, bewonderen en begrijpen, maar beseft zich ook dat dat volstrekt onmogelijk is. Heeft geschiedenis en film gestudeerd, maar is de collegebanken nog niet zat. Kan zich een werktoekomst zonder film lastig voorstellen.

Typ en klik enter om te zoeken