Op 10 april overleed de experimentele filmmaker Bruce Baillie op 88-jarige leeftijd. Baillie werd geboren in South Dakota, studeerde film in Londen en vestigde zich vervolgens in San Francisco. Na wat werk in opdracht maakte hij in 1960, zoals hij het zelf zei, zijn eerste creatieve film. In dat decennium richtte hij ook Canyon Cinema op, bedoeld als een venue waar onafhankelijke filmmakers zoals hij hun films, die ze niet via de reguliere kanalen bij een publiek kregen, toch konden vertonen. De eerste vertoningen werden gedaan in een achtertuin, met een projector in een open keukenraam. Canyon Cinema groeide vervolgens uit tot een van de belangrijkste platformen voor experimentele cinema in Amerika.

In de korte film Little Girl uit 1966 combineert Baillie beelden van de ontluikende natuur in de lente met die van een meisje van een jaar of twaalf dat rondhangt op de veranda voor haar huis. Zeg ‘ontluiken’ en ‘meisje’ en je zegt al snel: seksualiteit, maar Baillie bereikt in zijn film een tegenovergesteld effect. De beelden en muziek lijken het meisje juist in te kapselen in een onschuld waar geen plaats is voor seksualiserende blikken of het gevaar dat zo vaak gekoppeld wordt aan een meisje alleen. Er is gewoon een kind, de zomer, voorbijrijdende auto’s en een lummelende hond. En de in kleuren uitbarstende natuur.