The Show About the Show (vanaf 2015) vastpinnen in een bepaalde categorie lijkt een lastige opgave. Er is veel onzekerheid over de feiten en fictie van filmmaker Caveh Zahedi’s leven. Hij slaat elke vaste bodem weg. Elke aflevering van The Show About the Show zal gaan over het maken van de vorige aflevering, zo belooft verteller en maker Zahedi.

Dat turtles all the way down-concept getrouw vertelt de pilot hoe hij dit idee verkoopt aan de New Yorkse zender BRIC. Op het moment van schrijven loopt een kickstarter voor het derde seizoen over het maken van het tweede seizoen, waar, extra verwarrend, de promofilm tevens de eerste aflevering van seizoen vier is. Al snel levert het productieproces frictie op. Mensen willen niet op camera, of in ieder geval niet met opmerkingen gemaakt op onbewaakte momenten. Discussies daarover worden dan weer weer nagespeeld in de serie. Voor een zwart scherm vertelt een net geklede Zahedi op luchtige wijze over de gebeurtenissen tijdens het maken van de vorige aflevering vol persoonlijke openbaringen. Droogkomisch schuiven portretbeelden van personages in als hij ze noemt. Zahedi bespreekt ook zonder gêne zijn huwelijksproblemen waardoor de ruzie met zijn vrouw Amanda Field en daarmee de serie ontspoort, totdat ze op het laatst alle onenigheid niet meer zelf wil overdoen voor de camera. Omdat velen zichzelf spelen en Zahedi veel documentairebeelden door zijn verhaal snijdt, bekruipt het gevoel dat alles wel eens echt gebeurd kan zijn. Alle prangende televisie-shot/reverse shot close-ups van gereconstrueerde dialogen doen de serie overkomen als een subversievere Curb Your Enthusiasm .

Zahedi’s oeuvre bestaat dan ook exclusief uit sterk autobiografische films. Zo filmde hij zichzelf als een vlogger avant la lettre een jaar lang voor In the Bathtub of the World (2001). De zelfobsessie die hij in zijn werk etaleert doet denken aan het narcisme van Woody Allen in een Deconstructing Harry (1997) of Manhattan (1979). Allen gebruikt zijn weifelingen voor een neurotisch typetje, daarmee behagend en veilig in zichzelf opgeborgen. Zahedi offreert echter zijn totale persoonlijkheid. Als hij in bijvoorbeeld I Am a Sex Addict (2005) de geschiedenis van zijn seksverslaving uiteenzet spaart hij zichzelf niet. Ook in The Show About the Show deelt Zahedi dikwijls meer dan comfortabel is en tilt daarmee de autobiografie naar een duister niveau. Aangezien er echte consequenties aan de openbaringen zitten komt zijn persona niet alleen over als een artistiek project maar ook als projectiel. Zijn persoonlijkheid overschaduwt alle anderen, alsof zij slechts typetjes zijn in deze kluwen kunst en leven van een serie. Qua moraal begeeft hij zich in zijn behandeling van hen op grijs gebied. Werkelijk alles kan in de serie komen. De bereidheid om zijn huwelijk op te offeren voor knetterende scènes verontrust en komt zelfvernietigend over. Zahedi’s methodes wringen wel vaker. The Sheik and I (2012) toont hoe hij in de Verenigde Arabische Emiraten een film probeert te maken die spot met de sjeik. Of de migranten die hem helpen daarmee niet in gevaar komen blijft onderbelicht, ondanks de belofte van de sjeik dat er niks zal gebeuren. Als een soort Lars von Trier in The House That Jack Built (2018) port Zahedi daarmee in de zij. Hij lijkt een vleesgeworden Boudu uit Boudu sauvé des eaux (1932), een hofnar die over alle vastgeroeste waarden van zijn omgeving heenwalst. Daarmee transformeert Boudu het leven van zijn weldoeners, iets wat zich omkeert in The Show About the Show. Zahedi’s charmante voorkomen met amicale glimlach daagt uit als hij losjes alle details en zijn gevoelens zowel voor- als nadelig voor hemzelf deelt. De vraag is of dit verfrissende openheid of ordinair exhibitionisme betreft. Of treedt hij slechts op? Zahedi doorbreekt met zijn persona in limbo tussen eerlijk en voorstelling alle vastigheid, maar slaat vooral de bodem onder zijn eigen voeten weg. Ongrijpbaar stroomt de serie zo door, elk opborrelend oordeel ontwijkend.
Kijk alle dertien afleveringen tot nu toe op Vimeo of YouTube: