Binnen de internetniche van Soundcloudrappers ontpopt Sematary zich meer als antiheld dan talent. Zijn onbeholpen, apathische persona komt sterker dan eerder naar voren in drie videoclips uitgebracht in afwachting van zijn mixtape Rainbow Bridge 3. De rap van Sematary daalt naar dieptes van wanstaltige horror. Met een onbeholpen flow als een lethargische Lil Peep lepelt Sematary gruwelverhalen over buitensporig geweld op. De bedreigingen klinken dermate grotesk dat er iets komisch aan zit. Ondertussen kloppen gesampelde clichés uit occult aangelegde genres als witch house en black metal hard aan de deur, alsof de loudness war kostte wat kost gewonnen moet worden. Niet eerder begaf Sematary zich zo expliciet op het naargeestige pad van dat laatste genre. Maar waar artiesten als Burzum met hun deprimerende geweld een duistere mystiek scheppen blijven deze raps nihilistisch.
Dat quasi-lugubere terrein breidt zich uit in de clips. Bruusk als de sampling doemen in de grauwe beelden de meest afgezaagde plaatsen voor griezeltaferelen op, een kerkhof in Crucifixion of een eenzaam vervallen huis bij Skin Mask 2. Alles lijkt daarbij doorspeend van een verzengende ironie. De lompe hantering van het wapentuig doet vermoeden dat deze rapper in een donkere steeg tegenkomen niet voor problemen zal zorgen. Laat staan een onhandig gehouden massief omgekeerd kruis.
Voor Necromanser, een nummer dat stilistisch teruggrijpt naar de vorige mixtape Hundred Acre Wrist, doolt Sematary eenzaam rond. De losjes tussen de vingers hangende sigaret benadrukt allesomvattende nonchalance. De occulte toon zoals bij de witch house van Salem blijft achterwege, zo cru als de camera in de nacht spookachtige takken filmt om bovennatuurlijke horror te suggereren. Alle drie de clips smijten de symboliek van horror zo direct in het gezicht, dat elke hint naar bovennatuurlijke dimensies uitblijft.
Binnen hiphop komen artiesten vaak blakend van het zelfvertrouwen over. Tegenwoordig tornen rappers regelmatig aan dat schematische persona, zoals Bladee met zijn nederige gedachtenstromen. Bij Sematary lijkt van een persona echter überhaupt geen sprake. Zijn apathie vernietigt het individualistische karakter van de rap. De kakofonie van de nummers drukt met een fatalisme alsof een alternatief voor een rotte wereld niet bestaat.
In de vervloekte decors doolt de eenzame figuur van Sematary rond. De camera schudt heftig mee met klungelige bewegingen op de maat van de muziek voor zover die nog te ontwaren valt in het grauwe kabaal. Hij dwaalt in Necromanser zelfs voor de duivel verloren of probeert eng te doen in Skin Mask 2 en Crucifixion. Maar alle handgebaren zweven in het luchtledige. Als een zwarte hoodie zijn gezicht niet verbergt zijn het zijn haren wel of een masker.  Een lukraak verloren teddybeer moet het ontgelden met een knots vol spijkers in Skin Mask 2, een moment van ongerichte frustratie. Als een kroniekschrijver stopt Sematary zijn clips vol onbeholpen symbolisch handelen, alsof hij ronddoolt in een onbetekenende wereld met een geannuleerde toekomst (die van abrupte klimaatverandering?) waar niemand zich raad mee weet. Het schept een beeld van verval als een gigantische afgrond om uit op te klimmen. En dat is wellicht de werkelijke horror hier.