Het eerste deel van de Cine Clip-toplijst verscheen gisteren met de nummers 30-15, en in dit artikel lees je wat de 15 sterkste clips van het jaar waren: van minimalistische animatie tot gigantische fantasiewerelden, voor elk wat wils. 

15. Fiona Apple – Shameika (Matthias Brown)

Op Fetch The Bolt Cutters staat de stem van Fiona Apple nog meer dan op haar eerdere albums centraal, dus het is geen wonder dat voor de prachtig geanimeerde clip visueel wordt gesteund op haar mond.

14. Idles – War (Will Dohrn) 

Deze clip, waarin handen centraal staan, en de vele vormen van aanrakingen die onze handen doen, komt tijdens deze pandemie anders over dan hiervoor het geval zou zijn. Maar zelfs buiten de hand als symbool voor een verloren tijd om, speelt War van regisseur Will Dohrn op krachtige manier met montage en verhaalstructuur. Meerdere kijkbeurten ontvouwen verhaallijnen verstopt in de caleidoscoop van beelden. Dit is een clip die met elke kijkbeurt rijker wordt. 

13. Rina Sawayama – Bad Friend (Ali Kurr)

Een nagenoeg perfecte pastiche op Japanse film noirs uit de jaren vijftig en zestig (denk Akira Kurosawa’s High and Low), waarin Rina Sawayama zelf in male drag te zien is als de hoofdpersoon. Elk detail klopt, zelfs het logootje bovenaan dat suggereert dat we hier kijken naar een bootleg opgenomen op VHS en vervolgens gedownload van een sharing-site, zoals vaak het geval is met obscure films uit dat tijdperk. 

12. Yves Tumor – Kerosene! [Family Friendly Version] (Cody Critcheloe)

Loboda bracht dit jaar al een ode aan Cronenbergs Scanners (zie het eerste deel van deze lijst), Yves Tumors Kerosene! speelt opzichtig leentjebuur bij Cronenbergs Crash. Laat je niet misleiden door de suggestie dat het hier om een ‘family friendly version’ zou gaan. Niets is minder waar. 

11. Dorian Electra – Edgelord (Dorian Electra & Weston Allen)

Eigenlijk had elke clip die Dorian Electra uitbracht dit jaar in dit lijstje gekund, want ze versterken elkaar. Electra’s modus operandi is het uitlichten van bepaalde aspecten van cringe culture en incel culture, inclusief de esthetiek, en deze te parodiëren. Mooi is het niet, maar wel gelaagd en relevant. Edgelord wint de nominatie want de liefdevolle parodie op Rebecca Blacks Friday met medewerking van Black zelf, is voor een bepaalde generatie (waar ik toe behoor) pure nostalgie. En dat in een clip die er verder uitziet als het ranzige beduimelde schoolschrift van een stierlijk vervelende MRA. 

10. Lady Gaga – 911 (Tarsem)

Zonder twijfel de clip met de meest production value dit jaar. Tarsem speelt flink leentjebuur bij andere filmmakers, waaronder Sergei Parajanov, Alejandro Jodorowsky, Federico Fellini en Ken Russell, waardoor de clip een feest is voor cinefielen. Tarsem is, na een matige afgelopen tien jaar, duidelijk terug van weggeweest. 

9. Four Tet – Baby (Joanna Nordahl)

Dronebeelden zagen er nog nooit zo goed uit als hier, en de editing tilt de clip naar een hoger plan. De coda, waarin blijkt dat we mee hebben gelift op de ruggen van de personages uit Four Tets eerdere Teenage Birdsong, twee jonge influencers, is een beetje knullig, maar op de beste manier mogelijk. 

8. The Strokes – At The Door (Mike Burakoff)

Wat krijg je als je Watership Down, Masters of the Universe en Heavy Metal door elkaar gooit en je er een snufje existentiële angsten aan toevoegt? Deze waanzinnig mooie clip van The Strokes. 

7. Akwasi – Extase (Florian Joahn)

Domrechts en engrechts Nederland heeft een hekel aan Akwasi. Ik leef misschien in een linkse bubbel, maar ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat je na het zien van de clip voor Extase niet onder de indruk bent: een scala aan specifieke ervaringen van zwarte mensen komt langs, van het vieren van eigen cultuur, tot de wonden van kolonisatie en racisme. Het is een genuanceerd verhaal en het zou zonde zijn als het tot dovemansoren gericht blijkt. 

6.  Perfume Genius – Without You (Samantha Mitchell)

Een van de vier clips gemaakt voor Perfume Genius’ Without You, en het is niet verwonderlijk dat juist dit nummer, in al het smachten naar contact en aanraking, door de artiest gekozen is voor zoveel clips. Dat ze allemaal op hun eigen manier worstelen met de pandemie is niet verwonderlijk, maar deze van Samantha Mitchell is het meest rechttoe rechtaan, en daardoor ook de sterkste. 

5. Noah Cyrus – The End of Everything (John D. Boswell)

Nog meer existentiële vraagstukken: wat gebeurt er als we er niet meer zijn? Het antwoord in deze clip is behoorlijk down to earth, letterlijk. We zien de toekomst van onze planeet, zoals de wetenschap die voorspelt, van het overspoelen van landmassa’s tot het doven van onze sterren. Droevig makend? Misschien. Maar je blijft ook achter met een gevoel van verwondering over onze kosmos. 

4. FKA Twigs – Sad Day (Hiro Murai)

Het nummer Sad Day krijgt, bijna een jaar na het uitbrengen van FKA Twigs’ Magdalene, eindelijk een clip, waarin het nummer in stukken wordt gebroken, bijna onherkenbaar wordt vervormd, en er vooral ook lange passages zijn zonder muziek. De grenzen van de videoclip worden wederom opgerekt door Hiro Murai, die vaker effectief speelt met vorm, en je kunt er eigenlijk niets anders dan groot ontzag voor hebben. 

3. Sufjan Stevens – Sugar (Ezra Hurwitz)

In geen enkele clip dit jaar was het samenspel tussen choreografie en camerawerk zo sterk als in Sufjan Stevens’ Sugar. Dat het verhaal, waarin we op metaforische wijze een gezin uit elkaar zien vallen, ook lang blijft naspoken is een extra reden waarom deze clip zo hoog eindigt. 

2. Charli XCX – Forever (Charli XCX)

Net als nummer 1 een echte coronaclip. Sjoerd van Wijk schreef er al een uitgebreid essay over. In flarden van door fans ingestuurde beelden zien we het heden tijdens de pandemie, maar ook het verleden, vol feesten en ontmoetingen waar we met weemoed aan terug kunnen denken. Of is het de toekomst? Forever is bovenal hoopvol: dit is een pauze, niet het einde. 

1. Phoebe Bridgers – I Know the End (Alissa Torvinen)

Phoebe Bridgers kent het einde wel: in onheilspellende en surrealistische vignetten worstelt Bridgers met een aantal onheilspellende bezoekers, die al dan niet alter ego’s van haarzelf zijn. Maar wat bovenal zorgt dat deze clip bovenaan eindigt, is de manier waarop bekende beelden uit dit jaar, waaronder het wassen van handen en lege stadions, op surrealistische en symbolische wijze ingepast worden in een clip die verder ongrijpbaar is. Het laatste shot, waarin Phoebe Bridgers dan wel innig zoent met een oude vrouw, óf haar adem haar ontnomen wordt door dezelfde persoon, is een van de meest verontrustende en krachtige beelden in een clip dit jaar, juist vanwege het intieme contact. Hoe een zoen in 2020 opeens een shock-factor kan hebben.