Nu aan het lezen:

Camera Japan 2019: tien tips van Theodoor

Camera Japan 2019: tien tips van Theodoor

Camera Japan, hét festival voor de Japanse film in Nederland, komt er weer aan, van 25-29 september in Rotterdam, en 3-6 oktober in Amsterdam. Theodoor Steen, lid van de selectiecommissie, tipt alvast tien films die niet te missen zijn. 

Fly Me to the Saitama (Hideki Takeuchi, 2019)

Elk jaar draaien er op Camera Japan veel kleinere arthouse-films, maar ook een handvol lekker commerciële publieksknallers. Fly Me to the Saitama is er een in de tweede categorie, een vrolijke satire over de animositeit tussen Tokyo en een van hun buurtprefecturen, Saitama. De ruzie tussen grootstedelingen en provincialen wordt tot in het groteske overtrokken, in een film die er uit ziet als live-action anime. Aanstekelijke kolder.

Hard-core (Nobuhiro Yamashita, 2019)

Nobuhiro Yamashita is een regisseur met een volstrekt eigen signatuur. Sinds doorbraakfilm Linda Linda Linda maakt hij lichtvoetige films over nietsnutten met grote dromen. In Hard-core mengt hij dit standaardverhaal met scifi-elementen, want de slackers vinden een robot met wie ze een vriendschap opbouwen. Niet te missen voor Yamashita-fans. 

I was born but…(Yasujirô Ozu, 1932)

In het kader van het themaprogramma, dit jaar Youth, vertoont Camera Japan elk editie een aantal classics, waaronder ook Kids Return van Takeshi Kitano. Niet te missen is ook I was born but… want deze klassieke stille Ozu-film wordt vertoond met een live-soundtrack. 

The Legend of the Stardust Brothers (Macoto Tezuka, 1985)

Liefhebbers van cult, new wave-muziek, gare scifi-kostuums en ambitieuze animatie kunnen hun lol op met The Legend of the Stardust Brothers. Deze film, dertig jaar lang nagenoeg vergeten, wordt nu afgestoft en is een culthit in wording, mede dankzij namen als Monkey Punch (de beroemde mangaka) en Kiyoshi Kurosawa (de beroemde regisseur) in de cast. Zie deze film als het Japanse antwoord op Moonwalker of Phantom of the Paradise

Penguin Highway (Hiroyasu Ishida, 2018)

Elk jaar kent Camera Japan een groot aantal anime-films, en de grote knaller is dit keer Penguin Highway. De film was een hit op internationale festivals, en het is niet moeilijk te zien waarom. Penguin Highway is zo’n heerlijk ouderwets avonturenverhaal over een basisschooljochie dat in aanraking komt met wonderlijke creaturen. Dat die creaturen cola-blikjes en andere objecten zijn die kunnen transformeren in koddige pinguïns is wat mij betreft een extra selling point. 

Queer Japan (Graham Kolbeins, 2019)

Er zijn talloze documentaires gemaakt over de LGBTQ-community in Japan, maar Queer Japan is breder in visie dan de meeste. Regisseur Graham Kolbeins gaat er vanuit dat iedereen wel bekend is met de standaard verhalen over homoseksualiteit en transseksualiteit, en neemt een duik in de artistieker, kinkier en avontuurlijk kant van de regenboog-familie. Zo maken we kennis met de organisator van hentai-feestjes, Japans meest voorname tekenaar van homobondageporno en meer innemende, kleurrijke en feestelijke personen. Het resultaat is een mooie, afwisselende docu, die verder gaat waar andere docu’s ophouden. 

Samurai Marathon (Bernard Rose, 2019)

Wat is er gebeurd met Bernard Rose, de regisseur van Candyman en Paperhouse? Na een aantal financiële flops eind jaren negentig mocht de Britse regisseur de budgetbakken vullen met schlock als Snuff Movie, Sx_Tape en Frankenstein. Nu ook daar de budgetten opdroogden, waagt hij zich overzees voor een Japans avontuur. Dat had hij veel eerder moeten doen, want Samurai Marathon is een onvervalste artistieke wederopstanding. Een prachtig geschoten, spannend en bij vlagen hilarisch historisch epos, met een werkelijk interessante historische achtergrond. Een van mijn persoonlijke favorieten dit jaar. 

Tower of the Sun (Kosai Sekine, 2019)

Kosai Sekine debuteert sterk, want hij heeft niet één maar twee films op dit festival draaien. Het interessante en prachtig gefilmde melodrama Love at Least, en Tower of the Sun, een van de meest frisse documentaires van de afgelopen paar jaar. Kosai Sekine vertelt de geschiedenis van Taro Akomato, en diens beroemde kunstwerk Tower of the Sun op de World Expo ‘70, in een overdonderende visuele stijl. Zo zijn er lange fictiesequenties die hinten naar 2001: a Space Odyssey, stukken animatie, zelfs een danseres, en zijn de talking heads geschoten in kleurrijke, frisse settings. En uiteindelijk blijkt de film niet alleen over The Tower of the Sun te gaan, maar de hele (kunst-)geschiedenis van Japan. Ga er maar aan staan. 

Vision (Naomi Kawase, 2018)

Naomi Kawase is een lieveling van veel arthouse-liefhebbers met een interesse in Japan, en ook Juliette Binoche kan rekenen op bezoekers in de plaatselijke filmhuizen. Daarom is het extra verwonderlijk dat de nieuwe film van Naomi Kawase, met Binoche als wereldreiziger op zoek naar een mystieke plant in de heuvels van Japan, in Nederland enkel op Camera Japan te zien zal zijn. Mis hem niet. 

We Are Little Zombies (Makoto Nagahisa, 2019)

Zonder meer de visueel meest uitbundige film van het festival, met de meest aanstekelijke titelsong. We Are Little Zombies is een messcherpe satire op de muziekindustrie, een coming-of-age-avonturenfilm, een Dickensiaanse tragedie en een popculturele mash-up-film in één. De Little Zombies uit de titel zijn een viertal weeskinderen die elkaar ontmoeten op de crematie van hun ouders, en daarna rondzwerven en een band beginnen. Visueel gooit regisseur Naghisa alles in een blender, van 8-bit-animaties, J-pop-kostuums, symmetrische popart-tableaus, groezelige go-pro-footage en youtube-mashups tot CGI-nachtmerries. Onvergelijkbaar met andere films.

Leuk? Deel het even!
Leuk? Deel het even!
Written by

Theodoor Steen is een 29-jarige Utrechtse filmprogrammeur (voor onder andere Camera Japan) en filmjournalist (voor Cine en Schokkend Nieuws) voor wie het woord ‘bombast’ werkt als een rode lap op een stier, of een vlam op een mot. Film is voor hem voornamelijk een visueel medium, en plot, hoewel belangrijk, acht hij van ondergeschikt belang voor een interessante kijkervaring. Hij vindt Canada één van de meest ondergewaardeerde film-industrieën. Vrienden vragen hem om in godsnaam op te houden over Southland Tales, de Wachowskis, Ken Russell, religieuze symboliek, The Leftovers, LGBTQIA-cinema, en ‘waarom Nederlandse film wél geweldig is’. Begin niet tegen hem over Zack Snyder, Ruben Ostlund of Jagten, want het gejeremieer dat je dan te horen krijgt is niet van de lucht.

Typ en klik enter om te zoeken