Nu aan het lezen:

Brexit Countdown: Nathan Barley

Brexit Countdown: Nathan Barley

Laten we beginnen met wat soundbites die we hebben opgepikt uit een trendy Londen: ‘How’s it collapsing? Keep it foolish! Bum. Keep it livid. Keep it dense, yeah? Check it out yeah, trashbat.co.ck, my web site. Dot cock yeah, registered in the Cook Islands. You should check it out, dollsnatch. It’s gonna be totally fucking Mexico. Peace and fuckin’!’

Dit soort verbale diarree wordt voortdurend uitgespuwd door de vervelende scenester Nathan Barley (een overtuigend leeghoofdige Nicholas Burns). In de satirische tv-serie die zijn naam draagt, verkoopt hij zichzelf als ‘media node’ terwijl hij met een duckface pronkt op zijn website. Ondertussen gaat hij hard op lattes en rijdt hij op een belachelijke BMX-fiets door een Londen dat in snel tempo aan het veryuppen is. Maar in dit landschap van strakke lunchtenten en flitsende media hubs is niet iedereen zo ‘cool’ als Barley. Neem dit fragment uit de kritische column van journalist Dan Ashcroft met de veelzeggende titel The Rise of the Idiots:

Once, the idiots were just the fools gawping in through the windows. Now they’ve entered the building. You can hear them everywhere. They use the word ‘cool’. It is their favorite word. The idiot does not think about what it is saying. Thinking is rubbish. And rubbish isn’t cool. ‘Stuff and shit’ is cool. The idiots are self-regarding consumer slaves, oblivious to the paradox of their uniform individuality. They sculpt their hair to casual perfection, they wear their waistbands below their balls, they babble into hand-held twit machines about that cool email of the woman being bummed by a wolf. Their cool friend made it. He’s an idiot too. Welcome to the age of stupidity. Hail to the rise of the idiots.

Klinkt dit stukje culturele kritiek niet erg profetisch? De chagrijnige Ashcroft (een uitgebluste Julian Barratt) legt met zijn think piece na al die jaren nog steeds de vinger op de zere plek. Onze wereld is er een van vloggers met korte aandachtsspannes die voortdurend het buitensporige mijnen om op te vallen. Een wereld waarin iedereen eindeloos zijn ongezouten mening uitbraakt op de ‘twit-machines’ die Ashcroft zo treffend beschrijft. Vanuit die optiek lijken Ashcroft en Barley op elkaars tegenpolen. Barley is het boegbeeld van een nieuw soort mediapersoonlijkheid die Ashcroft veracht. Toch bewondert Barley Ashcroft wegens de populariteit van zijn The Rise of the Idiots-artikel, en dat tot grote ergernis van deze humeurige journalist.

Chris Morris en Charlie Brooker schreven Nathan Barley in 2005 en het is soms schokkend om te zien hoe voorspellend ze toen waren. Toen ik het eerste deel weer zag, viel me op dat er zo weinig was verouderd. Er zijn wat computerafbeeldingen die er korrelig uitzien en de mobiele telefoons zijn iets aan de stevige kant. De rest is alleen maar meer uitgekristalliseerd in het nu. Neem bijvoorbeeld belachelijke culinaire trends. In de serie is er het restaurant Regime dat een maaltijd creëert op basis van de analyse van je vingerafdruk. (‘Spreek het tablet niet tegen!’ brult een ober). En dan is er de kunstscene die gedijt op controverses en die wordt belichaamd door de jonge kunstenaar 15Peter20: ‘Hi, ho, hi. I’m 15Peter20 and I believe that pissing is like crying through your genitals.’ Woorden die hij gebruikt om een ​​tentoonstelling aan te prijzen waarin hij beroemdheden heeft gefotografeerd die zonder schaamte plassen.

Het venijn van de serie zit hem vooral in het uitbeelden van het journalistieke vak en het geleidelijke afbrokkelen daarvan. Ashcroft werkt voor een Vice-achtige publicatie die draait op controversiële content. Het tijdschrift heet Sugarape waarbij de typografie op de cover de nadruk legt op het woord rape. Een zichtbaar vermoeide Ashcroft moet ondanks zijn principes de brutale aanpak slikken. Hij is nog een schrijver van de oude stempel die met tegenzin mee kantelt met de paradigma-verschuiving binnen de media. Zijn waardigheid is het eerste slachtoffer en de serie volgt zijn ondergang terwijl hij door zijn hoofdredacteur Jonnatton Yeah! en Nathan Barley wordt gemanipuleerd. Die zien het potentieel in van zijn Idiots-artikel en bouwen er de media-persoonlijkheid The Preacher Man omheen die Ashcroft met tegenzin moet spelen.

Ashcroft kan ondanks zijn kritiek op de teloorgang van de moderne cultuur niet aan de klauwen van diezelfde cultuur ontsnappen. Hij is ermee verstrikt, ook al denkt hij dat hij de intellectuele overhand heeft. Hetzelfde geldt voor zijn zus Claire die documentaires wil maken over ‘echte’ mensen en ‘echte’ problemen, maar wordt verleid door de creatieve media bubbel van Barley. Het is een cynische boodschap, maar een die resoneert in het nu. Als journalisten zijn we allemaal Ashcrofts die achter de nieuwste mediahype aanzitten of proberen om de meeste exposure te krijgen door mee te liften op modes. Dit proces wordt geïllustreerd in een hilarische scène waarin Ashcroft eindelijk de kans krijgt om hogerop te komen. Hij kan gaan schrijven voor het culturele supplement van een serieuze maar stoffige krant. Maar tijdens het sollicitatiegesprek blijkt dat ze niet echt in hem geïnteresseerd zijn maar meer in zijn imago, om jonge lezers te trekken en hip over te komen.

Het is deze inflatie van de waarde van journalistiek die de schrijvers van de serie kennen. Brooker werkte voordat hij scenarist was voor verschillende tijdschriften en fileerde uiteindelijk de media in een reeks komische en kritische tv-programma’s. Chris Morris is ook geen vreemde als het gaat om mediakritiek: hij werd berucht wegens de keiharde satire van Brass Eye en The Day Today die nieuwsprogramma’s belachelijk maakten. Samen creëerden ze deze scherpe ontleding van de tijdgeest die nog steeds actueel is. En in zekere zin is het alleen maar erger geworden als je kijkt naar de huidige staat van het Verenigd Koninkrijk en de wereld.

Dit artikel verscheen eerder in het Engels op Frameland.

Leuk? Deel het even!
Written by

George is een kunsthistoricus en ongeneeslijke cinefiel en schrijft naast Cine voor Schokkend Nieuws, Frameland, Gonzo (Circus) en de Filmkrant. Daarnaast kun je zijn kunstkritiek lezen in Metropolis M en Tubelight. Film is alles voor hem. Een manier om te ontsnappen aan de harde realiteit maar ook het perfecte medium om diezelfde rauwe werkelijkheid te vangen en begrijpelijk te maken.

Typ en klik enter om te zoeken