Wie de Brexit-onderhandelingen op de voet volgt weet dat er veel gedoe is omtrent de backstop die moet garanderen dat het vrije verkeer van goederen en personen tussen Ierland en Noord-Ierland in stand blijft. Het was een van de punten van het Goedevrijdagakkoord en de angst dat de grens weer wordt opgetrokken opent veel oude wonden. Want hoe zat het ook alweer met de situatie in Noord-Ierland? In dat opzicht geeft de film Good Vibrations terloops een goed beeld van het conflict waarbij het vooral gaat om de kracht van muziek en de energie die punk teweegbracht. Je zou het misschien niet meer denken, maar punk was meer dan veiligheidsspelden en hanenkammen. Het was een wake-up call aan diegenen die zich buitengesloten voelden. Een oprechte oproep om muziek te maken en eindelijk eens mee te doen. Good Vibrations toont de punkbekering van de Noord-Ierse Terri Hooley die een belangrijke positie zou innemen binnen die scene.

Maar eerst wat voorgeschiedenis. Terri groeit op in het door sektarisch geweld geteisterde Belfast. De film opent met een jonge Terri die in zijn tuin luistert naar een plaat van countrylegende Hank Williams. I Saw The Light zingt de countryzanger met zijn karakteristieke stem en oprechte overtuigingskracht. Het is een voorbode voor wat hij later zal meemaken. Terri heeft een grote passie voor muziek en wordt dj in een club die door de troubles voortdurend leegstaat. Ondanks de gure sfeer en de uitzichtloosheid van de situatie heeft hij een aanstekelijk enthousiasme dat perfect overkomt in de vertolking van Richard Dormer. Een winnende combinatie van jongensachtige charme, relativerende humor en dromerig idealisme.

Terri valt wel tussen de wal en het schip van het Noord-Ierse conflict. Hij wil niets te maken hebben met de kampen die zijn ontstaan en hij denkt dat muziek mensen kan verbinden. Hij komt daarom op het absurde idee om een platenzaak te beginnen in een winkelstraat die de bijnaam bomb alley heeft, omdat er zoveel aanslagen worden gepleegd. Ondanks alle gevaren lukt het Terri om zijn platenzaak Good Vibrations te openen. Alles krijgt een andere wending als een brutale punker zijn zaak binnenloopt en vraagt naar de nieuwste single van de Buzzcocks. Hij vertelt een verbaasde Terry dat er weer optredens worden gegeven in Belfast.

Terri gaat vervolgens naar een punkclub en raakt daar in de ban van de nieuwe muzikale stroming. Dit wordt prachtig gevangen in een scène waarin hij de Noord-Ierse punkband Rudi ziet. Zij spelen het liedje Big Time You Ain’t No Friend Of Mine en de tekst ademt het underdoggevoel dat Terri en het publiek hebben. In slow motion wordt zijn bekering gefilmd terwijl de tijd wordt genomen om het nummer te laten horen. Hij heeft het licht gezien en Hank Williams kijkt instemmend toe.

Good Vibrations behoudt een mooie balans tussen realisme en dromerigheid. Het gaat hier immers om een waargebeurd verhaal en een conflict dat je moeilijk kan bagatelliseren. Terri Hooley heeft echt bestaan en in Belfast een platenzaak gehad en platen uitgebracht van Noord-Ierse bands. Hij werd een punkprofeet die in de tourbus met zijn bands door de gevarenzones en militaire checkpoints reisde om het punkevangelie te verkondigen. Een boodschap die aansloeg bij mensen die behoefte hadden aan een alternatief tegenover de politieke problemen en het alomtegenwoordige geweld. Het regieduo Lisa Barros D’Sa en Glenn Leyburn gebruikt montages van echte nieuws- en archiefbeelden door de fictieve delen heen om de ernst van de situatie te benadrukken.

De film volgt uiteindelijk het kortdurende maar belangrijke succes van Terri’s label. Met The Undertones en het nummer Teenage Kicks zou hij zijn belangrijkste muzikale wapenfeit behalen en zelfs de invloedrijke radio-dj John Peel bekeren die het liedje destijds twee keer achter elkaar draaide op zijn radioshow. Good Vibrations heeft een fantastische soundtrack met veel onbekende punkparels zoals The Outcasts met het heerlijke Another Teenage Rebel en Stiff Little Fingers met Alternative Ulster. Het is ook een mooie aanvulling op de geschiedenis van de popmuziek en valt daarmee in het gezelschap van films als 24 Hour Party People, maar ook de documentaires Searching for Sugarman en Sound It Out, over een platenzaak in een vergeten uithoek van Engeland. Als enige manco zou je de druk op de relatie tussen Terri en zijn vrouw als voorspelbaar kunnen bestempelen. Rock-‘n-roll en familie vormen nu eenmaal geen goed huwelijk. Afgezien daarvan weet de film je vol enthousiasme mee te voeren in Terri’s droom. Een droom die was gegrond in de bittere realiteit van een langlopend conflict dat helaas weer erg actueel is geworden.