De titel is misschien wat pretentieus. Hoe graag je het ook wil als maker, moet je zo openlijk suggereren dat een film in zal slaan als een bom? Maar het lukt regisseur Jay Roach wel. Toegegeven, de Hollywoodverfilming van een van de eerste #MeToo-schandalen is wat geromantiseerd en opgeleukt. En je kunt je afvragen of het een écht goede film als eindresultaat oplevert. Maar Bombshell maakt aan de andere kant pijnlijk duidelijk dat we misschien juist zo’n film nodig hebben om dit belangrijke verhaal te vertellen. 

‘Trek je rokje eens omhoog,’ zegt Fox News directeur Roger Ailes (een fenomenale John Lithgow) tegen een ambitieus nieuw talent. De jonge conservatieve journaliste Kayla Pospisil (Margot Robbie) zit in een slim gekozen ‘little black dress’ bij de directeur op kantoor. Ze is klaar voor de volgende stap in haar carrière: ze wil de buis op. Maar ‘televisie is een visueel medium,’ volgens Ailes. En dus wil hij de jonge dame tegenover hem wel eerst even de maat nemen. Met name die van haar benen. ‘Iets verder omhoog,’ sommeert Ailes, terwijl hij met zijn tong zijn lippen bevochtigt en steeds zwaarder begint te ademen. ‘Een klein stukje nog.’ 

Terwijl de jonge blonde journaliste haar zwarte jurkje steeds hoger optrekt, kun je in de bioscoopzaal een speld horen vallen. Waar er bij eerdere insinuaties van Ailes nog, al is het ongemakkelijk, gelachen wordt, is het publiek nu het lachen wel vergaan. 

Na afloop van haar bezoekje aan de roemruchte tweede verdieping, vanaf waar Ailes met strakke hand de redactie van Fox News bestiert, zegt Pospisil met gebroken stem tegen haar collega en vriendin: ‘Nothing happened.’ En feitelijk spreekt ze daarmee de waarheid. Feitelijk gebeurt er ook niks in deze scène. Feitelijk had ze kunnen weigeren. Maar Pospisil en de kijker met haar, weet ook dat haar carrière bij een ‘nee, dank u’ ten einde is. Want waar moet een jonge conservatieve journaliste na een gedwongen ontslag bij Fox nog een baan vinden? 

Met deze scène raakt Bombshell de complexe discussie rondom #MeToo recht in het hart. Want dat verkrachting en aanranding niet kunnen, daar is iedereen het over eens. Maar de vraag wanneer iets intimidatie is en wanneer een ongelukkige woordkeus of een iets te voortvarende versierpoging, leidt tot meer onenigheid.  Maar in dat ene moment tussen de ambitieuze blondine en de machtige directeur is het meer dan ooit voelbaar: iemand aanranden met je ogen, het kan. 

Het precaire verschil tussen een flirt op de werkvloer en intimidatie, al dan niet seksueel, is niet de enige manier waarop Bombshell de complexiteit van #MeToo krachtig weergeeft. Van de vrouwen bij Fox News wordt een onmogelijk evenwicht gevraagd. Aan de ene kant zijn het stuk voor stuk sterke, gedreven en hoogopgeleide vrouwen. Aan de andere kant spelen zij zonder vragen de rol van ‘Anchor Woman Barbie’. Strak gerokt, hoge hakken en steeds weer gehuld in de clubkleuren: rood, wit, blauw. Of roze natuurlijk, je bent een Barbie of je bent het niet. Want ook de dames van Fox News weten dat benen verkopen en ze laten in deze film soms misschien wel iets te gewillig met zich flirten. 

Dat een dergelijk evenwicht onhoudbaar is, wordt vooral zichtbaar in Megyn Kelly. Waar Kayla Pospisil fictief is, was deze Kelly daadwerkelijk betrokken bij de schandalen van Fox News. Een bijna onherkenbaar opgemaakte Charlize Theron laat Kelly zien als een vrouw die continu in tweestrijd leeft. Prostetische make-up is het masker van schoonheid, de Barbie, waar Kelly zich achter lijkt te willen verschuilen. Bombshell voert deze anchor woman op als verteller en heldin van de film. Of misschien wel antiheldin, want al loopt Kelly zeker niet altijd in de conservatieve pas bij Fox, benadrukt ze meermaals dat ze absoluut geen feminist is. Geconfronteerd met de op zijn mildst gezegd vrouwonvriendelijke uitspraken van Donald Trump, in 2016 — het jaar dat de film zich afspeelt — nog druk met campagne voeren, wordt Kelly gevraagd om in te binden. De kijkers van Fox zijn namelijk dol op de – dan nog – underdog, en dus de anchors ook.  Dat doet ze, want zoals ze zelf zegt: ‘I have to be an anchor first, then a woman.’ Maar uiteindelijk schaart ook Kelly zich achter de slachtoffers en bekent ze dat ook zij ooit op ‘de tweede’ een rokje omhoog stond te trekken. 

Als film bevindt Bombshell zich in eenzelfde bijna onmogelijke spagaat. Het tempo, de humor, de sterrencast en de fictieve elementen die aan het verhaal zijn toegevoegd ademen Hollywood. En daarmee precies die industrie waar die andere grote misbruikschandalen zich afspeelden. Alsof de film zelf wil zeggen: ‘Ik ben geen feminist.’ Maar dat gepolijste karakter maakt Bombshell misschien wel de juiste film op het juiste moment. De eerste grote Hollywoodproductie die een waargebeurd #MeToo-verhaal als onderwerp heeft en daarmee op het ongemakkelijke randje durft te balanceren. 

Roach omarmt Hollywood net zo stevig als hij de industrie bekritiseert. Net zoals de vrouwen bij Fox News hun seksualiteit omarmen en gebruiken, maar daarmee zelf ook onderdeel worden van de verziekte werkomgeving van hun bedrijf. De redactievloer bij Fox wordt in de film meermaals neergezet als panopticum waarbinnen iedereen elkaar beoordeelt en soms zelfs veroordeelt. Kelly durft zich in de film zelfs hardop af te vragen of ze zelf niet schuldig is, omdat zij jarenlang haar mond heeft gehouden. Neigt dat naar victim shaming? Misschien. Maar de film gaat daarmee juist de ongemakkelijke vraagstukken rondom #MeToo niet uit de weg. Want wat zou jij doen? Ben je ‘anchor’ of ben je ‘woman’?  Die vraag is misschien ongemakkelijk om jezelf te moeten stellen, maar lang niet zo ongemakkelijk als je rokje omhoog moeten trekken in een kantoor op de tweede verdieping.