Now Reading:

Atlantique

Atlantique

Atlantique spookt. De Senegalese kustplaats Dakar is een mystiek oord, maar de belevenissen van haar inwoners zijn uiteindelijk een gekunsteld allegaartje. Mati Diop blijft in haar regiedebuut te veel op een afstand van de personages.

De Française gaat naar haar Senegalese wortels voor een verhaal met bovennatuurlijke dimensie. De jonge Ada is uitgehuwelijkt aan de rijke Omar, maar laat de weelde liever links liggen voor haar echte liefde Suleiman. Deze vertrekt echter met collega’s naar Europa, na maandenlang niet te zijn betaald voor het bouwen van een toren. Of hij veilig is aangekomen is onbekend, totdat er mysterieuze gebeurtenissen plaatsvinden in Dakar. Omars bed vliegt in de fik en de onschuldige Ada is door haar opstandigheid de hoofdverdachte voor detective Issa. Ondertussen is ook met vriendin Fanta opeens iets aan de hand. Langzaam ontvouwt het mysterie zich en blijken Suleiman en zijn collega’s dichterbij dan gedacht.

Diop zet een futuristisch Senegal neer, waar animistische traditie en cybernetisch urbanisme samensmelten tot een wonderlijk geheel met een Janelle Monáe-vibe. De nachtelijk ronddwalende geesten op zoek naar eeuwige rust zijn onverwoestbare buitenstaanders, niet te vatten voor industriële controle. De bovennatuurlijke mystiek welt secuur op in het scenario van Diop en Olivier Demangel, voortgestuwd met kinetische kracht door Claire Mathons prangende camera (ook van Portrait de la jeune fille en feu) en Aël Dallier Vega’s strakke montage.

Diop speelde op innemende wijze de hoofdrol in 35 rhums, geregisseerd door Claire Denis. Diens invloed is merkbaar in Atlantique, niet alleen in een vergelijkbare kinetische kracht. De scènes vloeien in elkaar over, als een stroom van bewustzijn voort naar de piekmomenten van elk personage. Waar Denis vaker voor de kleinere momenten gaat, blijft Diop meer rigide vasthouden aan de ijkpunten binnen de vertelstructuur.

De verschillende verhaallijnen gooien Diop en Demangel hutje mutje op elkaar. Daar is ook een eclectische genremix aan debet. Van liefdestragedie gaat de film via whodunit naar tot lichte fantasie met een vleugje coming of age. Het spookachtige van een futuristisch Dakar komt daardoor niet volledig tot zijn recht, het lijkt te veel plak en knip werk.

De geesten zelf voelen als al te verfijnde symboliek, luid geduid door een opzwepend begin waarin de werkers als een blik sardientjes op kantoor hun achterstallig loon opeisen. Hier vloeit tenminste organisch het verhaal uit voort, terwijl een soortgelijk begin met uitgebuite werkers bij Uncut Gems vooral een excuus lijkt voor hip cynisme.

Toch komt de genremix met nadruk op het bovennatuurlijke iets academisch over. Het lijkt meer ingestudeerd exotisme dan weergave van oprechte beleving, onder andere door de afstand scheppende detective. Atlantique is daarom een film die vooral de potentie van Diop etaleert, maar de potentie van een futuristisch Senegalees animisme laat liggen.

Input your search keywords and press Enter.