Eline Soumeru en Luuk van Huët bespreken het eerste seizoen van Ares, de eerste Netflix-productie van eigen bodem. Smaakt deze horrorserie over een duister studentencorps naar meer?

LvH: ‘Netflix heeft een flink aantal ijzers in het vuur om te zorgen dat het platform een vrijwel onuitputtelijke stroom aan films, series en documentaires kan aanbieden. Daaronder vallen de afgelopen tijd ook veel niet-Engelstalige, lokale producties: onder andere de Duitse duistere tijdstwister Dark, het Zuid-Koreaanse kostuumdrama/zombie-epos Kingdom en het bovennatuurlijk Jinn uit Jordanië. En nu mogen we het Nederlandse Ares toevoegen aan de lijst als eerste Netflix-productie van eigen bodem. De vraag is echter of we vol trots de vlag uit mogen hangen of dat het eerder lijkt op het eerste paar kinderschoentjes die in brons zijn gegoten. Wat was jouw eerste indruk, Eline?’

ES: ‘En komt er niet ook een (Engelse) bewerking van Brief voor de Koning aan? Enfin, eerste indruk is Feuten met wat minder licht. Even serieus, waarom is deze serie zo donker? Niet de toon, daar is op zich niks mis mee, maar alles speelt zich de hele tijd in mega donkere ruimtes af? De serie begint lekker met wat gore, de toon is wat dat betreft meteen gezet en ik had er meteen zin in.’

LvH: ‘Ares is officieel de eerste Nederlandse Netflix-productie. En in de opening van de eerste aflevering laten de makers zien dat ze in ieder geval doorhebben dat je de kijker zo snel mogelijk bij de lurven moet pakken om te voorkomen dat ze wegklikken naar iets anders. We zien hoe een nieuw lid van de mysterieuze studentenvereniging Ares in een snelle montage het corps binnenkomt, verleidt wordt en gedesillusioneerd raakt. Dat ze vervolgens met een schaar haar ogen uitsteekt en haar keel doorsnijdt, komt inderdaad heftig binnen en zorgt er wel voor dat je meteen wil weten wat er aan de hand is. De sterke opening zorgt er zelfs voor dat ik de rest van de kabbelende eerste aflevering met interesse uitzat. Helaas begint niet elke aflevering met zo’n goede hook.’

ES: ‘Neen, de afleveringen besteden vooral tijd aan de onderlinge relaties tussen de personages en het opzetten van intrige waar uiteindelijk niet heel veel mee gebeurd.’ 

LvH: ‘Waar gaat het allemaal eigenlijk over, vragen onze lezers zich misschien af? Ares draait inderdaad om Rosa (Jade Olieberg), een studente medicijnen met een Nederlands-Surinaamse achtergrond. Haar beste (en blijkbaar enige) vriend is een tengere bonenstaak genaamd Jacob (Tobias Kersloot) die mentaal ietwat fragiel in het leven staat. Uit bezorgdheid voor haar vriend en uit nieuwsgierigheid raakt Rosa betrokken bij Ares, min of meer gerekruteerd door de ambitieuze verenigingsdame Carmen (Lisa Smit). Ares blijkt meer dan een doorsnee studentencorps: de leden hebben toegang tot het Rijksmuseum, dragen op maat gemaakte kleren en weten met weinig moeite een verdachte zelfmoord weg te zetten als een auto-ongeluk. Dit alles heeft te maken met teerachtige drab die de studenten uitbraken en die onder hun sociëteit uit de muur druipt. Waar Ares wat mij betreft inderdaad de plank nogal mis slaat is hoe Rosa en Jacob in het begin worden neergezet als vrij passieve personages met te weinig agency. Ik denk niet dat je de acteurs dat kwalijk kan nemen, ze krijgen in het script niet genoeg te doen. Gelukkig wordt dat naarmate de serie vordert wel beter.’  

ES: ‘Deels mee eens. De knullige dialogen en plotselinge karaktertrekjes die met alle winden meewaaien for the sake of drama zorgen er voor mijn gevoel voor dat je de personages nooit echt leert kennen. Ze reageren op situaties omdat het script een bepaalde reactie nodig heeft, niet omdat het natuurlijk is voor het personage. Het personage Rosa heeft hier eigenlijk nog het meest last van, juist naarmate het verhaal vordert. Het tegen elkaar uitspelen van twee beste vrienden kan ontzettend interessant zijn, maar omdat er vanaf het begin welgeteld drie scènes worden besteed aan de opzet van hun relatie, zat ik eigenlijk de hele serie naar tweede vreemden te kijken waarvan de serie mij steeds moest overtuigen dat het beste vrienden waren. Zoals ik al zei: zonde. De rollen hebben veel potentie, en de acteurs deden (zoals je al zei) het beste met wat ze kregen, maar er had vast meer ingezeten. Dat idee heb ik eigenlijk wel met elk personage. Wat jij Luuk?’

LvH: ‘Het uitgangspunt van Ares is heel veelbelovend: het studentencorps is gekoppeld aan onze koloniale roots en de manier waarop de VOC-mentaliteit nog steeds wordt opgehemeld alsof het iets is om trots op te zijn en de onverwerkte geschiedenis die diepe invloed heeft op de krampachtige manier waarop Nederland met ras omgaat, het zijn allemaal rijke onderwerpen die schreeuwen om aandacht. Theoretisch zou dat perfect te behandelen zijn in horror, een inherent maatschappijkritisch genre. Helaas is de uitwerking in Ares veelal vlak en met uitzondering van een paar momenten en de laatste aflevering, haalt de serie niet het onderste uit de kan. Ik wil de serie niet afschrijven, aangezien ik bewondering heb voor de getoonde ambitie en ik geloof dat een eventueel tweede seizoen na deze start tot grote hoogten zou kunnen stijgen. Het komt alleen niet erg vlot op gang.’

ES: ‘Volledig mee eens, Luuk. Toen ik de ketting hoorde rammelen en een donkere figuur voor het eerst zag, samen met licht wat van boven leek te komen (de suggestie wekkend dat we in het ruim van een schip zaten) werd ik eigenlijk meteen enthousiast. Het slavernijverleden als een stilzwijgend maar angstaanjagende verschijning waar je niet aan kunt ontsnappen is perfect voor horror! In de laatste tien minuten van de laatste aflevering komt dit wezen eindelijk tot zijn recht, als Rosa haar lot (en daarmee ook het verleden) niet meer negeert voor eigen gewin, maar juist omarmd. Ze doet wat Jacob niet leek te kunnen. Daarop volgend zijn we getuigen van een soort massazelfmoord, een nogal onsubtiele vereffening en het einde (?) van Ares. Al gun ik de makers zeker een tweede seizoen (de door jouw genoemde ambitie is naar mijn gevoel ook zeker te bewonderen), ik zou niet zo goed weten hoe je dit verder kunt uitbouwen.’

LvH: ‘Er zijn nog de nodige losse eindjes die intrigeren: we weten nog steeds niet echt wat er precies aan de hand is met de zwarte drab, er woont onder de sociëteit een oud-Hollandsch sprekende oude dame die blijkbaar al lange tijd meegaat, er zijn nog genoeg personages in leven om het geheel voort te laten borduren en het instorten van Ares heeft vast consequenties. Hopelijk is er genoeg animo voor een tweede seizoen bij Netflix, want genreseries van eigen bodem zijn altijd welkom.’