In veel zomerse anime is het getjirp van cicaden het eerste wat je hoort. Zo ook in de nieuwe Netflixfilm Words Bubble Up Like Soda Pop, het speelfilmdebuut van regisseur Kyouhei Ishiguro. Op het ritme van dit insectengezang draagt de verlegen Cherry (Somegorou Ichikawa) een haiku aan zichzelf voor, en plaatst deze op zijn Twitter voor zijn vier volgers. Een wereld van verschil met de populaire Smile (Hana Sugisaki), die de hele dag vlogt voor haar duizenden volgers. Hij draagt een koptelefoon om zichzelf tegen prikkels van buitenaf te beschermen, zij een mondkapje om haar imperfecte gebit verbergen. Dat deze twee tegenpolen elkaar ontmoeten en gevoelens voor elkaar krijgen, is geen verrassing in deze zoveelste zomerse boy meets girl. Toch weet Ishiguro er een eigenzinnige draai aan te geven.
In het winkelcentrum waar de plaatselijke tieners graag rondhangen en waar Cherry en Smile elkaar bij toeval ontmoeten, zit een klein verzorgingstehuis voor ouderen. Terwijl Cherry en zijn drie vrienden hangen op het dak van het winkelcentrum en samen herinneringen maken, zijn die van de ouderen aan het vervagen. Eén ding verbindt de twee groepen: iedereen schrijft haiku’s. Het ene gedicht is beeldender dan de ander, al gaat er vermoedelijk in de vertaling naar het Nederlands veel betekenis verloren. Wel kunnen we luisteren naar het ritme, dat bij deze vorm van dichten eeuwenlang onveranderd is. Componist Kensuke Ushio, ook bekend als Agraph, zorgt met zijn elektronische soundtrack voor een moderne inslag van lichte klanken en breakbeats, drumritmes die in een vast tempo hun eigen weg zoeken. Het verhaal en de muziek zijn zo nu en dan zodanig met elkaar verweven, dat uitgesproken woorden harmonieus terugkomen in de muziek.
Als bijbaantje in het tehuis, zorgt Cherry voor een dementerende man die bang is om zijn overleden vrouw te vergeten. De oude man maakt zijn herinnering aan haar tastbaar door voortdurend een lege hoes van een plaat vast te houden. De plaat zelf is verdwenen, en elke dag is hij er naarstig naar op zoek. Waarom het vinyl zo van belang is voor de oude man, weet Cherry niet, maar samen met Smile gaat hij op schattenjacht. Met muziek en tekst centraal, komen in deze zoekscènes enkele Japanse popmuziekreferenties voorbij, waaronder Taeko Onuki´s album Sunshower uit 1977, waarop de zangeres zingt over zomerliefdes. Een knipoog naar hoe zulke ontmoetingen van alle tijden zijn.
Al blijkt de geschiedenis zich te herhalen, toch is deze zomer uniek voor Cherry en Smile. We zien de wereld door hun ogen: weinig schaduw en veel kleuren benadrukken het zomerse zorgeloze en ze leven van dag tot dag. De tieners leren elkaar kennen bij hun dagelijkse wandelingen naar huis bij de ondergaande zon, en uiten hun gevoelens voor elkaar door telkens elkaars berichten op sociale media te liken. Scènes worden afgewisseld met beelden van met graffiti op muren gespoten haiku’s. Door het leggen van nadruk op herhaling en ritme lijkt Ishiguro te zeggen dat ook hij heus wel weet hoe voorspelbaar de film is, en verheft hij een simpel liefdesverhaal naar eentje over nieuwe en vergane romances. En van de lieve oudere personages kunnen we allemaal wel wat leren over de liefde, of het nou zomer is of niet.