In de vorige Animonday gingen we op zoek naar een eventuele opvolger voor de animatieserie Adventure Time en vonden een kandidaat daarvoor in Infinity Train. Pendleton Ward, het brein achter Adventure Time heeft zelf ook echter niet stil gezeten en werkte samen met de komiek Duncan Trussell aan een animatieserie voor Netflix gebaseerd op Trussell’s podcasts The Duncan Trussell Family Hour getiteld The Midnight Gospel.

Het fenomenale succes van Adventure Time bleek voor Pendleton Ward niet bepaald een zegen: tijdens het vijfde seizoen van de show verliet hij abrupt zijn rol als show runner. In een interview met Rolling Stone zei hij hierover: ‘I quit because it was driving me nuts.’ Ward bleef op afstand betrokken bij de show en had daardoor meer tijd te besteden aan zijn webserie Bravest Warriors en andere projecten. Ward raakte geïnspireerd door de podcasts van Trussell en wist de komiek te overtuigen om een serie te ontwikkelen en te pitchen bij Netflix. Netflix hapte toe en zodoende werd het eerste seizoen, bestaande uit acht afleveringen geboren.

De podcastsessies van Trussell bestaan uit interviews die hij afneemt met een gast of meerdere gasten waarin het gesprek gaat over onder andere meditatie, (witte) magie, reïncarnatie, boeddhisme, dood en wedergeboorte. De toon is veelal luchtig en optimistisch, niet alleen zelfs maar juist als het gaat over inherent zware onderwerpen, wat voor Ward een inspiratiebron was voor The Midnight Gospel. Waar Adventure Time zware onderwerpen niet schuwde, maar meestal niet centraal stelde, draait The Midnight Gospel juist specifiek om deze levensvragen en morele dillema’s. De gesprekken zijn gegoten in een vernuftig concept dat over het algemeen goed uitpakt: Trussell speelt een slacker genaamd Clancy die in een bizarre, lintvormige dimensie leeft genaamd The Chromatic Ribbon.  In deze wereld bestaan multiversum-simulatoren: machines die iemand in een virtueel lichaam kunnen plaatsen waarmee ze een oneindige variatie aan gesimuleerde werelden kunnen verkennen. De scheidslijn tussen simulatie en werkelijkheid blijkt echter zeer poreus te zijn: wezens en objecten kunnen uit de simulatie meegenomen worden naar de ‘echte’ wereld.

Clancy bezoekt met een op schimmige wijze aangeschaft ouder model van een simulator werelden om inwoners te interviewen voor zijn spacecast en zo worden de podcast-interviews van Trussel gebruikt als uitgangspunt voor The Midnight Gospel. Het uitgangspunt is niet altijd waterdicht: wanneer een vrouwelijke krijger op een fantasy-wereld praat over haar ervaringen in Los Angeles of een vissenhoofd in een exo-skelet een anekdote aanhaalt over zijn jeugd in Arkansas terwijl hij op een waterwereld een schip vol met katten commandeert, wordt de suspension of disbelief wel een beetje onderuit gehaald. Het merendeel van de tijd zie je dat graag door de vingers omdat de interviews interessant zijn en het contrast met de buitenissige fantasiewerelden sowieso te groot is om je te aarden.

De kleurrijke en fantasierijke animatie komt uit de koker van de Amerikaanse Titmouse, Inc. studio, die tevens onder andere verantwoordelijk waren voor Superjail!, Metalocalypse en King Star King. The Midnight Gospel heeft vergelijkbare, extreem drukke en chaotische animatie en elke aflevering eindigt standaard in een apocalyptisch einde van de gesimuleerde wereld die Clancy bezoekt. Waar echter het merendeel van de afleveringen van de eerder genoemde titels steevast eindigen in een orgie van geweld en vernietiging omdat de makers de indruk geven anders geen einde aan een aflevering te kunnen breien, zorgt de nadruk op dood en wedergeboorte ervoor dat The Midnight Gospel dat gevoel grotendeels weet te vermijden. Vooral door de laatste aflevering van het eerste seizoen wordt de overkoepelende thematiek van de serie duidelijk gemaakt. In deze aflevering interviewt Trussell zijn eigen moeder, die vertelt hoe ze met haar ongeneselijke kanker omgaat en kracht put uit het sterfproces. Na zeven afleveringen vermakelijke stonerfilosofie en bizarre animatie trekken Trussell en Ward in de laatste aflevering onverwacht alles uit de kast tijdens een klein half uur met een daverende emotionele impact, gevolgd door een bitterzoet einde.

In apocalyptisch overkomende tijden blijkt The Midnight Gospel erin te slagen om je een spiegel voor te houden waarin diepere levensvragen in een lachspiegel bekeken worden, totdat je uiteindelijk geconfronteerd wordt met de eindigheid van alles wat bestaat, om je daarna te troosten met het feit dat elk einde ook weer een nieuw begin met zich meebrengt.