Al sinds 1969 reizen de pratende Deense dog Scooby-Doo, zijn baasje Shaggy, de pientere Velma, de knappe Daphne en de dappere Fred in een busje genaamd The Mystery Machine stad en land af om mysteries op te lossen en spoken en monsters te ontmaskeren, die veelal gemaskerde huisjesmelkers of oplichters blijken te zijn. Deze formule lijkt al die tijd te staan als een huis: het leverde al dertien animatieseries op, talloze TV-films en specials en twee live-action films. Al sinds het prille begin is de formule van Scooby Doo gericht op zowel kinderen als een iets ouder publiek: Shaggy is overduidelijk een hippie en de verwijzingen naar wietgebruik zijn talloos. De parodieserie Harvey Birdman: Attorney At Law heeft daar een hilarische aflevering omheen gebouwd. Met de bioscoopfilm Scoob! wil Warner Bros niet alleen de franchise rebooten, de film is tevens bedoeld als het begin van een gedeeld filmuniversum rond de Hanna-Barbera tekenfilmpersonages.

In het begin van de film zien we hoe een jonge Shaggy en Scooby elkaar ontmoeten en bevrienden en hoe ze samen met Fred, Daphne en Velma hun eerste mysterie oplossen en booswicht ontmaskeren. Een montage in de stijl van de openingscredits van de originele serie later transporteert ons naar het heden, waarin het vijftal een afspraak heeft met het immer chagrijnige eeuwige jurylid Simon Cowell die wil investeren in Mystery Inc. Cowell beledigt Scooby en Shaggy die mokkend gaan bowlen, waar ze plotseling aangevallen worden door een leger kleine, vervaarlijke robots. Gelukkig worden ze gered door de superheld Blue Falcon en zijn kompanen Dynomutt en Dee Dee Skyes, die willen voorkomen dat de superschurk Dick Dastardly de drie schedels van de Cerebus vindt en ze gebruikt voor zijn snode plannen. Fred, Velma en Daphne gaan op zoek naar hun verloren vrienden en worden zo ook het avontuur ingezogen.

Scoob! neemt de vertrouwde personages en dropt ze in een compleet nieuwe setting: een griezelig huis met een bijbehorend nepspook wordt in het begin van de film overwonnen om plaats te maken voor een globetrottende speurtocht en conflict met een snoodaard met een leger robots en een dreigend luchtschip. Er is altijd wel iets aan de hand en de film dendert met een flinke vaart door, waardoor je ook weinig tijd hebt om stil te staan bij de plotgaten, het veelvuldig gebruik van MacGuffins en/of het gebrek aan uitleg en duiding.

Je kan de makers van Scoob! in ieder geval geen gebrek aan ambitie verwijten en fans zullen smullen van de vele verwijzingen naar figuren en series uit de Hanna-Barbera stal. De animatie verdient ook een dikke pluim: het is de filmmakers gelukt om de platte 2D animatiestijl van de oorspronkelijke serie succesvol aan te passen aan de 3D animatie in de film, zonder de essentie en persoonlijkheid van de personages aan te tasten. Dankzij een geslaagde balans tussen cartoonesk en realisme komen de visuele grappen aan, maar voelt de wereld nog steeds geloofwaardig en echt aan.

Scoob! is boven alles een weerzien van oude vrienden en als de film een succesvol lanceerplatform blijkt te zijn voor een nieuwe franchise, dan kijk ik uit naar vervolgavonturen in de toekomst. Het concept is sowieso sterk genoeg om nog een hele reeks series, films en andere uitstapjes te kunnen dragen, wat dat toekomst verder ook mag brengen.