In deze Animonday schrijft gastredacteur Theodoor Steen over Ride Your Wave, de nieuwe film van Masaaki Yuasi, die wat subtieler is dan we van hem gewend zijn. Nou ja, subtiel voor zijn doen, dus.

Masaaki Yuasa mag voor de meeste bioscoopbezoeker geen superbekende naam zijn, maar onder animatie-connaisseurs wordt de naam zachtjes en met eerbied uitgesproken. Ride Your Wave geldt als de eerste keer dat een film van zijn hand een reguliere bioscooprelease krijgt, hoe dat er ook uit mogen komen te zien in deze rare tijden voor de bioscoopbranche.

Onder fans geldt Yuasa als de punk-rock-ster van de anime, dankzij kolderieke, energieke en fijn experimentele films als zijn debuutfilm Mind Game. Toch was zijn werk slechts sporadisch op festivals te zien, al lag dat naar verluidt niet aan onwil bij festivals zelf. Zo was Night is Short, Walk on Girl een groot succes op het IFFR een paar jaar terug en zag ik het heerlijke Lu Over the Wall op een festival in Frankfurt. Yuasa’s films doen het goed in grote zalen, waarbij oprechte lachbuien zich afwisselen met ongemakkelijk gegiechel van de handvol mensen die totaal niet op de golflengte van de film kunnen komen. Want Yuasa’s films hebben ook weerhaakjes: een scala aan animatie-stijlen die door een blender worden gegooid, vaak groteske situaties waarin de innerlijke belevingswereld van de personages zich manifesteert in de werkelijkheid. Dat Ride Your Wave de eerste film is die wél de reguliere zalen haalt is niet verbazingwekkend. Als Yuasa een punker is, is dit zijn popplaat.

Zeer letterlijk, want muziek speelt in Ride Your Wave een grote rol: het is de manier waarop de 19-jarige surfster Hinako en de 21-jarige brandweerman Minato elkaar vinden. Het wordt een typische zomerliefde, die echter authentiek genoeg is om ook de winter te overleven. Maar ruim veertig minuten de film in, doen Yuasa’s bijzondere wendingen zijn intrede, zij het op een manier die zowel wat subtieler en wat meer recht-toe-recht-aan is dan we van hem gewend zijn. Zonder het te spoilen wordt Ride Your Wave een film over omgaan met tegenslagen, de kracht van muziek, en de vraag wat het betekent een held te zijn. Die drie grote thema’s hangt Yuasa op aan een aantal sterke audiovisuele symbolen: water versus vuur, dolfijnen en schildpadden en de enorm catchy titelsong door J-pop-band Generations from Exile Tribe.

De animatie is ook meer ingehouden, al zijn de voor Yuasa’s herkenbare vertekende perspectieven nog volop aanwezig, in ietwat getemperde vorm. De achtergronden zijn gedetailleerd, het water en vuur oogstrelend vormgegeven en ingekleurd. Maar de manier waarop de personages zich er in bewegen is soms nog typisch Yuasa: neem bijvoorbeeld een aantal scènes waarin Hinako fietst naar het strand. Het camerastandpunt is gecentreerd achter haar hoofd en in plaats van dat zij in de omgeving beweegt, buigt de omgeving om haar heen, terwijl zij het stevig verankerde middelpunt blijft. Contrasteer dat met een scène waarin ze later weer fietst en ze de grip op het leven kwijt is en zowel haar perspectief als dat van het strand golven, bewegen en schuiven. Ze is de grip kwijt: waar ze eerder door het leven fietste alsof ze een surfer op de golven was, komt het noodlot hier in golven over haar heen.

Het zijn dat soort subtiele visuele metaforen waar Yuasa in uitblinkt en Ride Your Wave is (hoewel Yuasa-light) daarmee een enorm goede instapper voor de kijker die onbekend is met zijn werk, maar openstaat voor een uitstekende, oprechte, warme, romantische, frivole en bij vlagen emotionele anime.