Now Reading:

Animonday: Primal

Animonday: Primal

De Russisch-Amerikaanse animatieregisseur Genndy Tartakovsky is dankzij zijn series Dexter’s Lab, The Powerpuff Girls en Samurai Jack verantwoordelijk geweest voor menige uren vermaak op Cartoon Network, de favoriete zender van zowel kinderen als studenten. Met Primal begeeft Tartakovsky zich op meer volwassen terrein: de animatieserie kleurt veelvuldig rood van gespild bloed dat enthousiast uit wonden gutst en spuit, botten breken met misselijkmakend gekraak en elke aflevering staat in het teken van ambachtelijk geanimeerd dood en verderf. De eerste vijf afleveringen van het eerste seizoen werden onlangs in oktober vertoond, de andere vijf afleveringen zullen in 2020 verschijnen. En onder de titel Primal: Tales of Savagery, is een filmversie van de eerste afleveringen een inzending voor de Oscars voor Beste Animatiefilm dit jaar. Dat is waarschijnlijk iets te ambitieus gedacht, maar Primal is zeker de moeite van het kijken waard. Tijdens het Kaboom Animation Festival werden de eerste vier afleveringen vertoond in een speciale sneak preview.

In Primal maken we kennis met de holenmens Spear, die gewapend met zijn speer met dodelijke precisie vissen uit een rivier spiest. Als hij met zijn maaltje terugkeert naar zijn grot en gezin, ziet hij nog net hoe zijn vrouw en twee kinderen genadeloos worden opgeslokt door een drietal rode gehoornde Tyranosauriërs. Spear overweegt om zelfmoord te plegen, maar besluit om eerst wraak te nemen. Hij komt een blauwe Tyranosaurus op het spoor, maar ontdekt dan een nest met twee jongen en hun moeder, Fang. Net als de holenmens en de dinosaurus vrede sluiten, slaan de roofdieren die verantwoordelijk zijn voor de dood van Spear’s gezin toe. Door hun krachten te bundelen weten Fang en Spear alle aanvallers te verslaan, maar Fang’s kinderen worden in de hitte van de strijd opgepeuzeld. Hun gedeelde verdriet drijft de twee naar elkaar toe en zo begint een samenwerking tegen het dodelijke prehistorische ecosysteem waarin ze proberen te overleven.

Tartakovsky heeft ervaring met animatie gebruiken om een verhaal te vertellen zonder dialoog, zoals vaak gebeurde in afleveringen van Samurai Jack en Star Wars: Clone Wars, maar met Primal gaat hij nog een stap verder door een wereld te scheppen waarin taal nog niet bestaat. Fang en Spear brullen en schreeuwen met veel overtuiging, maar we zien hun verstandhouding vooral groeien door hoe ze steeds meer op elkaar ingespeeld raken in gevechten op leven en dood met gigantische vleermuizen, kronkelende hordes slangen en een zwerm Velociraptors. Primal is niet bedoeld voor natuurliefhebbers met tere zieltjes: de prehistorische wereld die geschetst wordt is genadeloos, op het extreme af. Dieren worden aan de lopende band doorboord, onthoofd, uit elkaar gescheurd en vermalen tussen dinokaken en het felrode bloed spat van het scherm. Soms is het bloedvergieten een organisch onderdeel van het plot, aangezien Spear en Fang jagen om hun maag te kunnen vullen, maar soms zwelgt Primal in het spektakel van dood en verderf. Als je dat kan waarderen, is er veel te genieten in Primal: de vloeiende animatie, brute actie en indrukwekkend ontworpen karakters maken van de serie een geslaagde achtbaanrit van steeds 22 minuten. Esthetisch gezien is de serie is een geslaagde mix tussen Tartakovsky’s gestileerde, cartooneske stijl en een meer realistische weergave van de flora en fauna, met een flinke homp Frank Frazetta-esque beefcake erbij. Het voelt alsof Primal het beste per aflevering tot zijn recht komt door de sterke nadruk op doorlopende actie, ondersteund door de pompende soundtrack van Joanne Higginbottom en Tyler Bates en de volvette beelden, in plaats van achter elkaar in een enkele sessie gebinged. Vier afleveringen achter elkaar voelden daardoor als too much of a good thing, terwijl elke aflevering afzonderlijk een perfect geanimeerd equivalent is van een vette bek halen na een nachtelijke kroegentocht.

Input your search keywords and press Enter.