Na het einde van de animatieserie Adventure Time is er een leegte ontstaan die nog niet gevuld is door een andere serie. Begrijp me niet verkeerd, er zijn genoeg bijzonder geslaagde series te zien en het aanbod wordt steeds groter, maar geen enkele serie wist tot nu toe kinderlijke onschuld met diepgaande thematiek te verbinden zoals Adventure Time dat kon. De serie Infinity Train heeft echter de potentie om dit gapende gat te vullen.

In de eerste aflevering van het eerste seizoen van Infinity Train maken we kennis met Tulip, een 13-jarige pubermeid uit het desolate Minnesota die zich verheugd op een kamp voor jonge computerprogrammeurs. Helaas hebben haar gescheiden ouders hun planning niet op orde en dreigt haar uitje in het water te vallen. Tulip besluit zelf op pad te gaan en komt zodoende aan boord van de titulaire Infinity Train: een bizarre trein waar in elk treinstel een nieuwe uitdaging en/of fantastische wereld te ontdekken valt. Tulip ontdekt dat de treinreis niet geheel ongevaarlijk is: de treinsporen lopen door een onherbergzaam landschap bevolkt door gigantische, agressieve kakkerlakwezens die haar opjagen.  Gelukkig ontmoet Tulip One-One, een verstrooide maar behulpzame bolvormige robot met twee verschillende persoonlijkheden die op zoek is naar zijn moeder. Al snel krijgt Tulip tevens gezelschap van Atticus, een nobele pratende corgi die koning is van zijn treinstel. In haar queeste om aan de trein te ontsnappen en terug te keren naar haar normale leven, ontdekt Tulip dat de mysterieuze conducteur van de trein zijn eigen snode plannen voor haar heeft.

Infinity Train heeft een gedegen concept dat fans van Adventure Time bekend zal voorkomen: in de aflevering Dungeon Train in seizoen vijf belanden Finn en Jake in een soortgelijke eindeloze trein vol met schatten en monsters die verslagen moeten worden. In die aflevering was de trein een soort variant van een dungeon crawler game, waarin Finn dreigde vast te lopen in een eindeloze cyclus van vechten en loot verzamelen. Gelukkig weet Infinity Train zoveel meer met het concept te doen dat de vergelijking alleen maar positief is. Net als in Adventure Time schuwt de serie volwassen onderwerpen niet: de scheiding van Tulip’s ouders is een trauma waar ze een heel seizoen mee worstelt en de antagonisten die ze op haar pad vindt blijken uiteindelijk ook allemaal een reden te hebben voor hun vijandige houding. Infinity Train is tegelijkertijd iets minder random dan Adventure Time, waardoor het geheel meer geaard overkomt en zodoende minder vervreemdend werkt.

De seizoenen van Infinity Train worden Books genoemd en alhoewel ze onderling met elkaar verbonden zijn, staat in elk seizoen een andere protagonist centraal. Het tweede seizoen draait om het spiegelbeeld van Tulip dat ze hielp ontsnappen aan een spiegelwereld. Naast de eerste twee seizoenen zijn er ook een aantal shorts gemaakt die je kan bewonderen op YouTube, mocht je smachten naar meer (of alvast in de stemming voor de serie wil komen). Bij deze in ieder geval de short uit 2016 waarop de serie gebaseerd is: