Afgelopen donderdag ging Birds of Prey (and the Fantabulous Emancipation of One Harley Quinn) in première, een komische en gewelddadige superheldenfilm met Margot Robbie in de titelrol als de maniakale harlekijn Harley Quinn. De film heeft lovende recensies ontvangen, onder andere van onze eigen Julius Koetsier, maar het grote publiek lijkt minder enthousiast te zijn dan gehoopt waardoor de kaartverkoop enigszins tegenvalt. Dat is jammer, want Birds of Prey is een zeer vermakelijke, kleurrijke film met zowel een hoge grap- alsmede trapdichtheid. Voor eenieder die door de film gecharmeerd is en zin heeft in meer avonturen van Harley Quinn; je hoeft niet te wachten tot The Suicide Squad van James Gunn in 2021 in de bioscoop verschijnt.

De animatieserie Harley Quinn draait om de queeste van Harley om zichzelf opnieuw uit te vinden nadat haar relatie met The Joker stuk is gelopen. Wanneer Harley en The Joker een boottochtje van steenrijke bobo’s crashen met moorddadige intenties, verschijnt Batman om dit tegen te houden. The Joker offert Harley zonder morren op om zijn aftocht te dekken en verzekert Harley dat hij haar zo snel mogelijk zal helpen ontsnappen uit Arkham Asylum, het gesticht waar het merendeel van de vijanden van Batman in belandt. Harley wacht een jaar op The Joker om zijn belofte waar te maken, maar wordt uiteindelijk door haar vriendin Poison Ivy meegezeuld tijdens haar uitbraak. Harley komt tot het inzicht dat The Joker meer om Batman geeft dan om haar en verbreekt de relatie. Gewapend met een nieuw verworven drang om zichzelf te bewijzen als superschurk, ruilt Harley haar harlekijnenpak om voor haar moderne outfit en begint haar eigen crew te verzamelen. Naast Poison Ivy krijgt ze versterking van Clayface, in deze incarnatie een pompeuze, onsuccesvolle acteur, Doctor Psycho, een telepathische antagonist van Wonder Woman die na een misogyne uitbarsting zichzelf opnieuw uit wil vinden en King Shark, hier een zachtaardige hacker totdat de geur van bloed zijn innerlijke haai ontketent.

Wat de serie gemeen heeft met Birds of Prey is dat vrijwel elke mannelijke antagonist die Harley op haar pad treft gemotiveerd wordt door misogynie. The Joker ondermijnt haar waar hij kan en wordt dusdanig gevreesd door andere schurken dat deze daarin mee gaan. Superschurk/zelfhulp guru Maxie Zeus blijkt alleen geïnteresseerd in haar lichaam, Lex Luthor is een neerbuigende lamzak en ook de helden worden niet ontzien: Aquaman wordt neergezet als een pedante, arrogante seksist, Batman is een humorloze, geobsedeerde plurk en commissaris Gordon kan het alleen maar hebben over zijn falende liefdesleven met zijn echtgenote.

De manier waarop de serie een verse draai geeft aan bekende personages en obscure personages uit de rijke geschiedenis van het DC universum (her)introduceert is een waar genoegen. De serie plukt diverse invloeden uit verschillende films, series, games en de comics, maar weet de verschillende elementen tot een harmonieus geheel te verweven. Harley Quinn is duidelijk gebaseerd op Margot Robbie’s personage, The Joker lijkt linea recta uit Batman: The Animated Series gestapt en Bane heeft zijn vuvuzela-stem uit The Dark Knight Rises, iets waar de serie dankbaar gebruik van maakt voor geslaagde grappen. De stemacteurs zijn allemaal goed op dreef: Kaley Cuoco vertolkt Harley Quinn, Lake Bell speelt Poison Ivy en Alan Tudyk is zowel The Joker als Clayface. De toon van Harley Quinn sluit tevens naadloos aan bij Birds of Prey, onverwacht gewelddadig, scherp geschreven dialogen vol met intertekstuele verwijzingen en een mix van intelligente en platvloerse humor. Bij vlagen net zo chaotisch als Harley zelf en het warme, kloppende hart van de serie is de vriendschap tussen Harley en Poison Ivy. Het blijft een serie over een gestoorde, moorddadige harlekijn die bizarre misdaden pleegt for shits and giggles, maar na Tuca & Bertie is Harley Quinn de meest positieve vertolking van vrouwelijke vriendschap die nu uitgezonden wordt.