Nu aan het lezen:

Animonday: Dragon Ball Super: Broly

Animonday: Dragon Ball Super: Broly

 

In Animonday kun je elke maandag terecht voor een verse dosis animatienieuws, aankondigingen van animatiefestivals, -retrospectieven en -events. Daarnaast ook teasers, trailers, leaders, virals en ander geanimeerd vermaak. Vandaag een recensie van de nieuwste incarnatie van de langlopende Dragon Ball-saga: Dragon Ball Super: Broly.

Ongeveer twintig jaar geleden, toen ik als jonge provinciaal mijn draai begon te vinden in Amsterdam en bezig was met diepgaande analyses van de mise-en-scène van Godzilla vs. Hedorah the Smog Monster tijdens mijn later gesjeesde studie Vergelijkende Kunstwetenschappen: Woord & Beeld, was er één zender die als een soort behang fungeerde en die standaard aanstond in de huiskamer van de Bijlmerflat waar ik woonde. Cartoon Network zond een constante stroom uit van tekenfilms die zich in het collectieve bewustzijn van mijn generatie hebben vastgehecht: Dexter’s Labratory, Cow and Chicken en Johnny Bravo waren een tijdje net zo’n vanzelfsprekend onderdeel van het studentenleven als college volgen en doorzakken op een doordeweekse avond. Ik was een paar jaar eerder al fan geworden van Japanse animatie dankzij Akira, Rojin-Z en Ghost in the Shell (de enige drie anime-titels in de videotheek in de Achterhoek) en in Amsterdam had ik de bredere collecties in de Cultvideotheek en de Movie Center ontdekt en gestaag aan het doornemen. Toen Cartoon Network Dragon Ball Z begon uit te zenden, was ik niet meteen om. De animatie in de serie was minder verfijnd dan in de meeste anime die ik had gekeken, en de duistere diepgang die ik van animefilms gewend was is in Dragon Ball Z ver te zoeken. Desondanks was het snel een verplicht nummer in mijn vriendenkring en de laagdrempeligheid van een show die dagelijks werd uitgezonden maakte het een stuk gemakkelijker om deze tekortkomingen door de vingers te zien.

Dragon Ball Z draait om Goku, een bovennatuurlijk sterke krijger die afkomstig is van de planeet Vegeta. Hij en zijn strijdmakkers krijgen op een dag bezoek van een buitenaards wezen dat verdacht veel op een mens lijkt, maar getooid is met een apenstaart. Deze Saiyan, Raditz genaamd, vertelt Goku over zijn eigen buitenaardse afkomst en dat Goku naar de aarde is gestuurd om de planeet voor de Saiyans te veroveren. Goku weigert deze missie alsnog uit te voeren en gaat de strijd met Raditz aan en verslaat hem uiteindelijk met de hulp van een voormalige tegenstander, Piccolo. Het gevaar blijkt echter groter te zijn: andere Saiyans zijn ook onderweg naar de aarde en ze worden aangestuurd door de vileine tiran Frieza. Wanneer alle partijen op zoek gaan naar de befaamde Dragon Balls, een set van zeven mysterieuze bollen die voor degene die ze samen brengt een wens kan laten uitkomen. Door deze wens kunnen mensen terugkomen uit het hiernamaals, wat meerdere malen gebeurt in de serie, terwijl de slechterik veelal een wens wil doen met egoïstische of moorddadige motieven. Na het verslaan van Frieza krijgen Goku en zijn hervormde Saiyan-rivaal Vegeta het aan de stok met een psychopathische evoluerende androïde en een kwade geest die de aardbol wil ontdoen van elke vorm van leven. In het begin van de serie zijn de krijgers bovennatuurlijk sterk en in staat energiestralen af te vuren door het kanaliseren van hun chi en kunnen sommigen vliegen, naarmate de serie vordert escaleren de krachten van krijgers en tegenstanders zodat hele bergketens aan gort worden geslagen tijdens een robbertje knokken en planeten opgeblazen kunnen worden door energiestoten.

Dragon Ball Z ontpopte zich tot een vaak bizarre kijkervaring, grotendeels door het materiaal zelf en gedeeltelijk door de manier waarop de serie was aangepast om door de westerse keuring voor animatie te komen. Zeker tijdens de Frieza-saga waren er afleveringen waarin twee vechters een hele aflevering lang in de lucht zwevend tegenover elkaar een wedstrijdje trash-talking deden waarin ze uitgebreid schreeuwden hoe sterk ze wel niet waren en zichzelf met veel bombast oppompten om nog sterker te worden, ondertussen bloedstollende kreten uitslaand. Voor je het wist had je een half uur besteed aan het kijken naar een aflevering met geen enkel narratief doel, wachtende op de onvermijdelijke vechtpartij die soms pas na een aantal afleveringen begon. Toch bleef je kijken: de frustratie over de narratieve wispelturigheid werd een soort running gag van de serie en onderdeel van de conversaties over de serie tussen mijn vrienden. Mijn toenmalige vriendin vond het vermakelijk dat ik iets keek wat de kinderen waar zij les aan gaf ook keken en de serie vergde weinig van de kijker zolang je de suspension of disbelief kon opbrengen om te kijken naar vliegende mensen en aliens en energiestralen die uit handen afgevuurd werden.

We zijn twintig jaar verder en ik raakte Dragon Ball Z na het einde van de serie uit het oog. Ik kocht de Nederlandse vertaling van de manga Dragon Ball, de prequel van Dragon Ball Z, maar ik stopte met het volgen van de opvolger Dragon Ball GT. Ik was me er vaag van bewust dat er regelmatig animatiefilms die zich afspeelden in het Dragon Ball-universum uitkwamen, maar ik las recentelijk pas dat in 2015 een nieuwe serie was gestart genaamd Dragon Ball Super, gevolgd door de huidige serie Dragon Ball Heroes. Dat er daarnaast een bioscooprelease gepland was van Dragon Ball Super: Broly, was tevens opzienbarend nieuws. De voorgaande Dragon Ball films waren straight to video/DVD/streaming en het faliekante falen van de Amerikaanse remake Dragonball Evolution in 2009 zou een veeg teken moeten zijn voor het eventuele bioscoopsucces van de franchise.

Zonder verdere voorkennis buiten mijn nostalgische herinneringen aan Dragon Ball Z ging ik naar de persvoorstelling van Dragon Ball Super: Broly. De kwaliteit van de animatie maakte het in ieder geval een plezieriger kijkervaring dan wat ik me kon herinneren. Tijdens de eerste akte van de film zien we hoe de maniakale Frieza zijn vader opvolgt als tirannieke heerser over de Saiyans, die in opdracht van Frieza planeten veroveren om te verkopen aan de hoogste bieder. We zien hoe een piepjonge Vegeta wordt voorbereid op zijn rol als aanvoerder in een soort couveuse om zijn krachten te bespoedigen en hoe een ander Saiyan-kind opvalt vanwege zijn fluctuerende, ogenschijnlijk peilloze kracht. Dit is Broly en samen met zijn vader Paragus wordt hij door Vegeta’s vader verbannen naar de desolate planeet Vampa. Als een herboren Frieza veertig jaar later op zoek is naar nieuwe krijgers voor zijn leger, worden Broly en Paragus opgepikt door Frieza’s onderknuppels Cheelai en Lemo. Frieza besluit om Broly te gebruiken om wraak te nemen op Goku en Vegeta en zo begint het gevecht tussen de drie Saiyans. Op de Internet Movie Database zijn de fans laaiend enthousiast, maar ik beleefde Dragon Ball Super: Broly als een existentiële crisis.

Terwijl ik in de zaal zat begon ik me vrijwel meteen te ergeren aan de Japanse stemmencast. Ik kan me goed voorstellen dat de cast fenomenaal werk af heeft geleverd, maar de vrij hoge stemmen (Goku wordt in de originele versie vertolkt door de actrice Masako Nozawa) zorgen ervoor dat de veelvuldige schreeuwpartijen die bij de transformaties van de Saiyans horen een stuk schriller en irritanter zijn om aan te horen dan ik gewend was. Ik werd me tevens bewust dat de personages in al die tijd blijkbaar geen significante verandering door hadden gemaakt: Goku is nog steeds een goedgelovige sul met het IQ van een zakje geraspte waspeen en Vegeta is een arrogante hork die geobsedeerd is met de sterkste vechter zijn. Dat was twintig jaar geleden al zo, waardoor ik moet concluderen dat in de recente series er blijkbaar geen enkele ontwikkeling heeft plaatsgevonden. Dan is er gelukkig nog het compleet over the top-gevecht zelf, toch? Helaas ging ik me op de helft van de film flink vervelen: door de betere animatie is hij bij vlagen interessant en vermakelijk, maar door de escalatie van krachten voelt het compleet willekeurig hoe het gevecht verloopt: hoe veel bergketens kunnen iemand rammen voor het begint uit te maken wat er gebeurt? En waarom zetten de personages hun meest krachtige transformatie pas op het eind in, zonder daarvoor goede redenen op te voeren? Het voelde alsof ik naar een opgerekte aflevering zat te kijken, in plaats van een film met een episch verhaal.

Het kijken van de film zorgde er tevens voor dat ik terug moest denken aan alle tijd die ik had besteed aan het kijken van de serie. Tijd die ik ook aan nuttige dingen had kunnen besteden. Ik had gitaar kunnen leren spelen! Ik had Facebook kunnen uitvinden! Ik had Japans kunnen leren! Ik had de Kama Sutra met mijn toenmalige vriendin van voor naar achter en achter naar voren kunnen doorlopen! Maar tevens zorgde deze gedachten en gevoelens voor nog meer verontrustende gedachten en gevoelens. Was ik officieel een oude, zure poepzak aan het worden? OMG, werd ik zo’n zuurpruim die onder het motto ‘in mijn tijd was alles beter’ met gigantische oogkleppen op populaire cultuur gaat afzeiken omdat hij (geef toe, bijna altijd is het een hij) het gewoon niet begrijpt? Loop ik het gevaar om een soort benepen Otaku te worden die nu pas inziet dat de charmante avonturenserie gebaseerd op de klassieke avonturenroman Journey to the West is verworden tot een compleet onnozel spierballenvertoon met oorsplijtend gekrijs? Ik hoop dat hedendaagse fans van Dragon Ball van alle leeftijden met veel plezier naar de bioscoop gaan voor de film, hetzij in het Japans of het Engels, in 2D of IMAX 3D. Ik hoop dat niemand door mijn tegenvallende ervaring zich zijn of haar eigen genot van een franchise die al drie decennia voor veel vermaak heeft gezorgd zich zal ontzeggen. Maar ik moet helaas bekennen dat ik mijn liefde voor en plezier in Dragon Ball verbonden zijn aan een bepaalde fase en tijd die inmiddels ver achter me ligt. Gelukkig heeft al die tijd die ik in Dragon Ball Z heb gestopt er in ieder geval toe geleid dat ik deze wijze, ontluisterende les heb geleerd.

 

Leuk? Deel het even!
Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken