Now Reading:

Animonday: Brothers Quay op DOK Leipzig

Animonday: Brothers Quay op DOK Leipzig

De gebroeders Quay staan bekend om hun duistere poppenanimatie die vaak geen duidelijk verhaal heeft, maar eerder een visualisatie van bijvoorbeeld muziek is. De Quays hebben in de afgelopen decennia een oeuvre met een unieke stijl en sfeer opgebouwd. Dat de eeneiige tweelingbroers sfeermakers zijn, bleek ook afgelopen week tijdens het documentaire- en animatiefilmfestival DOK Leipzig. De 62ste editie van het festival bracht een hommage aan het werk van de gebroeders Quay en stelde samen met hen een selectie van hun films samen, die ze keer op keer met veel enthousiasme en bescheidenheid introduceerden. Een programma waaruit bleek dat de animatoren ook documentairemakers zijn en als geen ander de grenzen van zowel het genre animatie als documentaire opzoeken door de twee media op eigenzinnige wijze te combineren.

De Artificiali Perspectiva or Anamorphosis (1991) maakten de Quays in opdracht van Program for Art on Film. Met behulp van verschillende animatiestijlen leggen de regisseurs uit wat anamorfose is en hoe verschillende kunstenaars het in het verleden hebben toegepast. De film is gemaakt vanuit het perspectief van een pop, die via een raampje gluurt naar de objecten en afbeeldingen. De Quays maken gebruik van donkere poppen- en objectanimatie, zwart-wit tekeningen, tussentitels en een voice-over die het fenomeen uitlegt. Ondertussen klinkt de rustige en soms dramatische muziek van Leszek Jankowski op de achtergrond. De Artificiali Perspectiva or Anamorphosis is misschien wel de meest narratieve film die de gebroeders Quay hebben gemaakt en hét voorbeeld van een geanimeerde documentaire. Met deze film tonen ze dat animatie (zelfs van experimentele aard) perfect gebruikt kan worden om een gecompliceerd fenomeen als anamorfose uit leggen en te verbeelden, in de mysterieuze stijl waar de broers bekend om staan.

Inventorium of Traces: Jan Potocki at Lancut Castle (2009) werd gemaakt in opdracht van het Poolse Kasteel Lancut. Hoewel de gebroeders Quay waren gevraagd om een documentaire over het kasteel te maken, besloten zij om zich te richten op slechts één aspect binnen het museum: de ronddwalende geest van graaf en schrijver Jan Potocki, die zichzelf in 1815 om het leven bracht. De film is meer een live-action film, die begint als een dynamische montage van beelden van het interieur van het museum.

Op het ritme van de muziek van Krzysztof Penderecki flitsen beelden van het portret van Potocki, afstoffende bewakers en voeten van museumbezoekers voorbij. De film focust zich voornamelijk op details van het gebouw, door deze in extreme close-up en vanuit een zeer hoge, lage of schuine hoek te filmen. De beelden spreken voor zichzelf; een voice-over is dan ook niet aanwezig. Plots staat de camera stil bij het beeld van een vrouw die via een spiegel naar iets in de verte tuurt. Het tegenshot laat zien dat de geest van Potocki nog steeds aanwezig is. Een gordijn wordt omhoog getild en daar staat de geanimeerde zwarte schaduw van de schrijver. Een geweldig en inventief detail. De dynamische stijl van de film is inmiddels omgeslagen naar een mysterieuze en duistere sfeer. Op deze manier brengt Inventorium of Traces zowel een ode aan de schoonheid van het kasteel, tegenwoordig een toeristische attractie, maar laat de film ook zien hoe het kasteel na sluitingstijd verandert in een spookhuis waar lichten knipperen, deuren zomaar opengaan en stoelen door de kamer dansen. Stop-motion-animatie brengt het spook van Potocki weer tot leven.

On the Consolations of Life Everlasting (Limbos & Afterbreezes in the Mütter Museum) (2011) speelt zich af in het Mütter Museum, een medisch museum in Philadelphia met een verzameling bestaande uit skeletten, embryo’s op sterk water en antieke medische apparaten die vandaag de dag gelukkig niet meer worden gebruikt. De film is als een rondleiding door het museum en het archief. De camera en de voice-over begeleiden je langs de objecten die in het museum tentoongesteld staan. Wederom brengt stop-motion de objecten tot leven, wat het idee geeft dat je zelf door de boeken met anatomische tekeningen bladert en je de lades vol ingeslikte objecten zelf opent. Dit creëert het idee van een interactieve ervaring. De tentoongestelde objecten zijn vaak unheimisch en deze locatie lijkt daardoor perfect geschikt voor een film in de naargeestige stijl van de gebroeders Quay, die nog eens extra wordt aangezet door de beangstigende muziek van Timothy Nelson. Het is overigens ook mogelijk om in het museum te trouwen, een feitje dat de regisseurs maar al te graag delen.

Input your search keywords and press Enter.