De jonge boerin Jeanne en de jonge boer Jean zijn verliefd en dolgelukkig met elkaar in een dorpje in ruraal Frankrijk. Ze vragen de plaatselijke baron om hun huwelijk goed te keuren, maar helaas speelt het verhaal zich af in de Middeleeuwen en beroept hij zich op de prima nocta en verkracht hij Jeanne. Wanneer Jeanne getraumatiseerd naar huis terugkeert, vertelt Jean dat ze wat er is gebeurd moet vergeten, maar Jean is zelf gevuld met woede, schaamte en walging en kan Jeanne niet de steun bieden die ze nodig heeft. Jeanne wordt ‘s nachts bezocht door een kleine fallische geestverschijning die belooft haar machtig te maken. Langzaam weet Jeanne zich op te werken tot de machtigste woekeraar van het dorp, totdat ze beschuldigd wordt van hekserij en het dorp uit wordt verdreven. Ze vlucht de wildernis in, waar ze een pact sluit met de geestverschijning, die niemand minder dan Satan blijkt te zijn. In de wildernis ontdekt ze een medicijn tegen de pest en wint zodoende weer de harten van de bevolking. Als de orgiastische rituelen een gevaar beginnen te worden voor de staat en de kerk, zinnen de baron en zijn hofhouding op een manier om Jeanne voorgoed uit te schakelen.

De Japanse animatiefilm Belladonna of Sadness uit 1973 is het laatste deel uit een drieluik van animatiefilms met een sterke erotische lading genaamd Animerama, gericht op een volwassen publiek. De eerste twee delen, A Thousand and One Nights en Cleopatra waren kluchtig en minder serieus. In tegenstelling tot Belladonna of Sadness, een film met een veel zwaardere boodschap en ditto toon. De film onderscheidt zich onder andere door lange shots met weinig tot minimale animatie, waarbij een camera over lange tableaus beweegt die vaak zijn geïnspireerd op Europese kunstwerken van kunstenaars als Gustav Klimt en de geïllustreerde Tarot-kaarten van Aubrey Beardsley en Harry Clarke. Een Japanse fascinatie voor Europa en Europese geschiedenis en kunst doordrenkt de film: Jeanne’s utopische, hedonistische commune in de wildernis heeft veel weg van de spirituele stromingen die in de Middeleeuwen ontstonden als verzet tegen de Katholieke Kerk zoals de wederdopers. Tegelijkertijd is de moraal van de film juist heel Japans: alhoewel Satan Jeanne misbruikt en misleidt, komt hij zijn beloftes na als ze zich aan hem over heeft gegeven en geeft hij Jeanne macht, wijsheid en toverkrachten. De baron, de edelen en de geestelijken zijn de ware schurken van de film en het einde verbindt het lot van Jeanne met het ontstaan van de Franse Revolutie, waarbij de macht van de kerk flink werd afgekapt en de regering in de handen kwam van het volk. Daarmee wordt echter niet geheel gecompenseerd dat Belladonna of Sadness zeker in het begin van de film niet altijd even prettig is om te kijken: de verkrachting is impressionistisch in plaats van expliciet, maar is daardoor extra naar om te zien en sommige vroege scènes met Satan zijn ook naargeestig. Wanneer Jeanne echter haar seksualiteit volledig in eigen handen heeft genomen, zoals in de vrolijke, bizarre en grappige orgiescène die gedeeltelijk geïnspireerd is door het oeuvre van Hieronymus Bosch. Visueel blijft het geheel spectaculair en de soundtrack van Masahiko Satoh draagt bij aan de psychedelische sfeer.