Nu aan het lezen:

Animonday: Adventure Time

Animonday: Adventure Time

Vandaag staan we stil bij het einde van de animatieserie Adventure Time.

Vorig jaar, op 3 september om precies te zijn, werd de slotaflevering van de langlopende animatieserie Adventure Time uitgezonden door Cartoon Network. De reden dat ik er nu pas over schrijf voor Animonday is simpel: ik was er nog niet aan toegekomen om het laatste seizoen te kijken. In deze Golden Age of Television is het door het gigantische aanbod van interessante series af en toe lastig om bij te blijven, zelfs als je een serie ontzettend hoog hebt zitten. Maar gelukkig kan ik nu Adventure Time uitzwaaien met alle lof die de serie verdient.

Toen Adventure Time in 2010 voor het eerst opdook, was het een quirky serie die meteen fans had, maar die ook door veel mensen werd weggezet als een stap terug in de ontwikkeling van animatieseries. Ze klaagden dat Adventure Time ‘te kinderachtig’, ‘te hysterisch’ en ‘te random‘ was voor de ware connaisseurs. En op het eerste gezicht kan de serie wat simpel overkomen: in een magische wereld genaamd Ooo, bevolkt door snoepfiguurtjes beleeft het laatst overgebleven 12-jarige mensenkind Finn samen met zijn broer/van gedaante veranderende hond Jake avonturen. Finn en Jake vechten tegen snoepzombies, ontdooide ondode zakenlui en een grasoger, terwijl Finn ondertussen geobsedeerd raakt door de prinsessen die hij moet beschermen tegen de kwaadaardige Ice King. Ice King is een verwarde weirdo die constant de prinsessen van de verschillende magische koninkrijkjes van het land kidnapt omdat hij met ze wil trouwen. Finn’s grootste crush is Princess Bubblegum, de hyper-intelligente schepper/heerser van de snoepfiguren in The Candy Kingdom.

In het eerste seizoen ligt de nadruk op one-off avonturen met zogenaamde Monsters of the Week. Ondertussen worden de zaden geplant voor een intrigerende wereld met een eigen innerlijke logica en verschillende beschavingen, volken en culturen. Deze world-building wordt steeds complexer en interessanter naarmate de serie vordert en wat op het eerste gezicht nietszeggende olijke details lijken te zijn, blijken later in de serie een eerste hint te zijn geweest van een rijk narratief met een tijdslijn die zowel duizenden jaren geschiedenis heeft alsmede tot ver in de toekomst is uitgedacht.

Zonder een poging te doen om acht seizoenen aan verhaal samen te vatten in een Twitterbare blurb, is Adventure Time vooral een serie waarin de persoonlijke relaties tussen de personages groeien, veranderen en nieuwe vormen aannemen, terwijl tegelijkertijd de personages zichzelf ontwikkelen. In het laatste seizoen heeft de inmiddels 17-jarige Finn geleerd om problemen niet meteen met geweld op te lossen, maar om zich te verplaatsen in de ander en empathie op te brengen. De epische strijd die in de finale losbarst, blijkt gelukkig géén Game of Thrones-esque veldslag te zijn tussen op macht beluste heersers en hun legers, maar een ideologisch gevecht tussen de krachten van chaos en willekeur en vriendschap en harmonie. Iets dat meer in lijn ligt met de karakterontwikkeling van Finn. Ook de manier waarop hij gegroeid is als iemand die eigenlijk net als Ice King achter prinsessen aanzit, hetzij op een minder creepy wijze, tot iemand die hechte vriendschappen heeft gesloten met zijn voormalige love interests en exen is een gezonde boodschap. Menige volwassen kerel kan daar nog wat van leren. Adventure Time sluit een acht jaar durende queeste af op een wijze die zowel een bevredigend einde van een episch verhaal is én de deur openhoudt voor meer avonturen in het land van Ooo, zonder de indruk te wekken dat Cartoon Network met dollartekens in de ogen al een roofkapitalistisch 20-jarenplan heeft klaarliggen.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken