Best laid plans and whatnot… Voor de Animonday van vandaag was een interview ingepland met een fantastische filmmaakster over haar fascinerende Virtual Reality filmproject dat deze week in VondelCS te zien zou zijn, maar dankzij de recente ontwikkelingen zijn deze vertoningen helaas voor onbepaalde tijd uitgesteld. Ik ga er even van uit dat in de nabije toekomst deze vertoningen toch plaats gaan vinden en het bijbehorende interview zal dan zeker pronken op onze nieuwe, supergelikte website. Iets om naar uit te kijken dus, maar eerst een aantal thuiskijktips voor deze barre tijden. Het zijn series en een film waar ik al langer wat over wilde schrijven, geen hoogvliegers, maar de moeite van het overwegen waard als je uitgebinged lijkt:

Final Space:

De animatieserie Final Space wordt online overdadig de hemel in geprezen: ‘Honestly a masterpiece. Everthing is perfectly put together’, ‘This was like the feeling of smoking crack for the first time’ en ‘It’s like a perfect mix between Rick and Morty and Futurama‘. Nou heb ik geen ervaring met het roken van crack , maar ik durf wel te beweren dat ik enig verstand heb van animatie, en Final Space kan niet tippen aan Rick and Morty of Futurama. In Final Space maken we kennis met Gary, de enige gevangene in een ruimtestation die vergezeld van robots en een AI zijn straf uitzit. Gary deed zich voor als ruimtepiloot om indruk te maken op een dame en blies door zijn stupiditeit de halve ruimtevloot op, wat leidde tot zijn gevangenschap. Als Gary bevriend raakt met een schattige groene alien, blijkt deze op de vlucht te zijn voor allerhande gajes, waaronder de intergalactische despoot Lord Commander. In principe een solide basis voor een avontuurlijke Sci-Fi komedie, ware het niet dat Final Space twee fikse obstakels opwerpt. Final Space komt ten eerste zeer onorigineel over en Gary is een ongelofelijk stupide personage. Dat de serie desondanks halverwege op gang komt en me uiteindelijk genoeg wist te boeien om het eerste seizoen uit te kijken is dus uiteindelijk een reden om het ook een kans te geven. Ik zou je alleen niet precies kunnen vertellen waarom dat zo is.

Castlevania:

Deze anime-adaptatie van de befaamde Nintendo-games bewijst dat series en films gebaseerd op games eindelijk serieus genomen kunnen worden. Deze atmosferische, gothische aktie/horrorserie is stijlvol geanimeerd, heeft een fijne sterrencast die de stemmen verzorgen en is gepast bloederig. Het eerste seizoen was een soort amuse, in het tweede seizoen komt er vaart in de serie. Maar diegenen die onafgebroken bloedvergieten willen zien, zullen snel afhaken. Castlevania is net zo geïnteresseerd in de innerlijke demonen van de personages als het tonen van daadwerkelijke demonen. Af en toe lijkt de serie door te hebben dat het gevaar op inkakken groot is en last soms maar een flashback in naar de goede oude tijd toen Graaf Dracula nog geen chagrijnige zeurpiet was, maar een proactieve bloedzuiger, maar dat verandert niet echt wat aan het onderliggende probleem. De aanhouder wordt beloond met een aantal epische gevechten en een intrigerende wereld, waardoor ik uitkijk naar het derde seizoen.

Pokémon: Detective Pikachu

Een live-action film gebaseerd op de meest lucratieve franchise in de geschiedenis van de mensheid, hoe kan het zo lopen dat we pas in 2019 op een film getrakteerd werden? Ryan Reynolds speelt een Pikachu met deerstalker hoed die samen met twintiger Tim Goodman op zoek gaat naar de doodgewaande vader van Tim. Het levert een vermakelijke kruising tussen een kinderspektakelfilm en een film noir op en eenieder die fan is van Pokémon en Bill Nighy zal uiterst in zijn of haar nopjes zijn. Het is ook een schizofrene film, die een balans probeert te vinden tussen kinderlijke onschuld en de schuine grappen waar Reynolds om bekend staat. Misschien had een echte keuze voor de onschuld of juist voor een ‘volwassen’ film iets opgeleverd met meer coherentie. Maar ja, de wereld krijgt de Pokémon-film die ze nodig heeft, niet die ze verdient.