Stel je voor: Je ligt in een ziekenhuisbed op de kraamafdeling nog bij te komen van de bevalling van je eerste kind. Terwijl je langzaam een beetje uit de roes van de pijnstillers kruipt om van de roze wolk te gaan genieten, kom je er in een paar minuten achter dat één: je vriend dit kind helemaal niet wil. Twee: dat hij het doet met zijn stagiaire. En drie: dat vriendlief bij je weg gaat om in Afrika vrijwilligerswerk te gaan doen met, jawel, diezelfde stagiaire. Het is de keiharde start van Alles is zoals het zou moeten zijn. Dat lijkt lekker verfrissend, maar helaas lukt het de zoveelste Nederlandse rom-com niet om bij de clichés van het genre weg te blijven. 

Hoofdpersoon Iris (Barbara Sloesen) valt ongenadig hard van haar roze wolk. De stoere en grofgebekte carrièrevrouw is in een klap alleenstaand moeder. En dat is nogal schakelen. De manier waarop Iris zichzelf van de ene in de andere gênante situatie weet te manoeuvreren doet erg denken aan Bridget Jones of haar Nederlandse tegenhanger Soof. Beide overigens dikke prima films in het genre. En dat komt vooral omdat Soof en Bridget herkenbare personages zijn waar we hartelijk om kunnen lachen. We hebben allemaal wel eens een dresscode verkeerd gelezen of zijn onhandig gestruikeld terwijl die ene leuke man of vrouw net naar ons lachte. 

De situaties waar Iris in terechtkomt zijn echter wat verder van de meeste mensen hun bed. Iris werkt in de media en is typisch witte-bubbel-grachtengordel-materiaal. Hoewel ze stiekem een oogje heeft op de knappe hondenuitlater (Jan Kooijman), gaat dat volgens Iris toch niks worden. Hij laat immers honden uit voor zijn beroep en Iris wil liever een dokter of advocaat als surrogaat vader en arm candy. Zoals te verwachten zegt ze dit nèt te hard en nèt te direct op het moment dat diezelfde knappe hondenuitlater nèt de kamer in komt lopen. Nadat hij je de nacht daarvoor nog dronken van de bank heeft geraapt, heeft ingestopt en in de ochtend koffie voor je klaar heeft gezet, zonder misbruik te maken van jouw beschonken staat van zijn. Lullig. 

Alles is zoals het zou moeten zijn hinkt daardoor een beetje op twee gedachten. Aan de ene kant is het best aardig dat de film draait om vrouwen die hard werken, direct en grofgebekt durven zijn, die genieten van seks, drank, lekker eten en zelfstandig zijn. Aan de andere kant leven diezelfde vrouwen in een Randstedelijk reservaat van Chardonnay, dure designer outfits en hippe koffietentjes en kijken ze neer op alles dat niet in hun bubbel thuishoort. Zoals de charmante hondenuitlater. Het is namelijk lastig om mee te leven met Iris.  Eens te meer omdat  ze die ongemakkelijke situaties en champagne problemen waar ze zichzelf maar al te graag over hoort klagen, eigenlijk gewoon verdient. Helemaal jammer is het dat, juist in een film over zogenaamd zelfstandige vrouwen die hun weg proberen te zoeken zonder een partner, het geluk uiteindelijk toch weer wordt gevonden in een traditionele relatie. 

Maar eerlijk is eerlijk, als je de film beschouwt zoals deze bedoeld is – een zomerse zwijmel romcom – dan voldoet Alles is zoals het zou moeten zijn prima aan het recept. Jan Kooijman als sexy love-interest, een hoofdpersoon die zichzelf opnieuw moet uitvinden, een zonnige vakantielocatie, een on-Nederlandse witte kerst en uiteraard een sleutelscène waarin verschillende hindernissen genomen moeten worden om precies op tijd de liefde te kunnen verklaren. En dat alles in een warm bad van catchy liefdesliedjes en zomerhitjes. 

Zoals de roman van Daphne Deckers het prima doet aan een zonnig zwembad tijdens een vakantie op Ibiza, is de verfilming van Alles is zoals het zou moeten zijn dan ook prima escapisme voor wie de hittegolf liever in de airco van de bioscoopzaal uitzit. Is het briljant? Zeker niet. Is het goed? Zelfs dat is te betwijfelen. Maar uiteindelijk is Alles is zoals het zou moeten zijn, precies wat het zou moeten zijn.