Het is 2563, driehonderd jaar na The Fall. Iron City is in verval en wordt bewoond door een gevarieerde populatie van mensen en cyborgs. Boven Iron City zweeft nog een stad, Zalem, waar je alleen van neer kunt dalen en niet naar op kunt stijgen. Visueel een fantastisch beeld. In het vuilnis afkomstig van deze futuristische metropool vindt cyborg-technicus Dr. Dyson Ido (Christoph Waltz) een cyborg-torso. Hij geeft haar een lichaam en een naam en zo krijgt Alita (Rosa Salazar) een tweede leven.

Doordat Alita kampt met geheugenverlies en stapsgewijs meer over haar verleden te weten komt, kunnen wij samen met haar kennis maken met de onbekende wereld. Alita is een adembenemend realistische CGI-creatie. De opvallende grote ogen, een element afkomstig uit de manga van Yukito Kishiro waar de film op gebaseerd is, zijn niet storend, hoewel ik twijfel aan de meerwaarde van zo’n cartoonesk uiterlijk binnen een verder realistische stijl.

In een vlot tempo maken we Alita’s tocht mee van puber-cyborg tot battle angel. Alita blijkt niet zomaar een afgedankte machine te zijn. Van oorsprong is ze getraind als wapen en is ze in gevecht met, jawel, Zalem. Deze vechtkunsten blijken goed van pas te komen wanneer ze zich opgeeft om als premiejager ruggengraat-stelende criminelen te stoppen, of wanneer ze deelneemt aan de populaire, gewelddadige balsport motorball.

Het is fijn dat regisseur Roberto Rodriguez de ruimte neemt om de vele verschillende elementen en personages te introduceren, die de setting meer inhoud geven. Ieder stukje draagt bij aan het beeld dat we als kijker van Zalem vormen. Doordat Zalem centraal staat, maar in de loop van de film steeds duidelijker wordt dat we deze stad niet van dichtbij zullen zien, wordt er in het hele spektakel toch een suspense met een lange adem gecreëerd. Ik vraag me af wat zich in een eventueel vervolg zal ontplooien in de zwevende stad.

Maar in zijn geheel laat Alita: Battle Angel me achter in tweestrijd. In hoeverre vergeef je een film zijn gebreken wanneer het achterliggende concept je interesse wekt? Door het gebruik van bekende genreconventies zijn er verschillende films waar een vergelijking mee getrokken kan worden. Iedere associatie herinnert me eraan hoe aangrijpend ik die films vond, waardoor de illusie ontstaat dat Alita: Battle Angel dat ook is. Hij neemt een voorsprong over de rug van zijn voorlopers.

De bekende cyberpunk-films Ghost in the Shell (1995) en Blade Runner (1982) maken gebruik van een goede verhouding tussen actie en rust, waardoor de tijd wordt genomen het thema dieper uit te werken. De kijker krijgt de ruimte om even adem te halen en stil te staan bij de vraagstukken over de relatie tussen mens en machine. Je krijgt iets mee om langer over na te denken. Alita: Battle Angel doet dit niet. De film laat zijn potentie varen door de nadruk op actie en bombast. Makkelijk vermaak, maar weinig inhoud die langer bij je blijft dan de fietstocht naar huis.

Alita wisselt zelf tussen verschillende soorten emoties. Zo is ze enerzijds een tienermeisje met een crush op Hugo (Keean Johnson), een onstuimige jongen van de straat, en vertoont ze het tegendraadse gedrag dat we gewend zijn van pubers. Dit geeft haar een wat naïeve en speelse uitstraling. Een verfrissende toevoeging aan het inmiddels bekende cyberpunkgenre. Anderzijds begint Alita redelijk vroeg in de film al te vechten tegen het huidige regime, wat niet altijd gegrond voelt.

Er komen pas ruim in de tweede helft van de film gebeurtenissen en herinneringen aan bod die deze insteek kracht kunnen geven. Vragen omtrent wie ze is en wat het betekent om cyborg te zijn worden meerdere malen aangehaald, maar geen enkele kant van Alita wordt verder uitgediept dan de stereotypes. Die worden vervolgens ontkracht door Alita met meer dialoog dan nodig haar gedachten toe te laten lichten.

De vlotte en visueel overdonderende uitwerking van het verhaal geeft aan het einde wel een voldaan gevoel. Dit maakt het makkelijk om Alita: Battle Angel te vergeven voor zijn tekortkomingen. De film heeft voldoende aspecten om me nostalgisch te maken naar een aantal van mijn favoriete films en genoeg prikkels om me af te leiden van het gegeven dat hij daar niet bij hoort. En dat brengt me tot mijn tweestrijd: het zien wat Alita: Battle Angel had kunnen zijn en niet willen toegeven dat de film het gewoon allemaal net niet is.