Met Bridesmaids, The Heat en Spy was komedieregisseur Paul Feig bezig aan een fijne ‘winning streak’, maar deze kwam tweeënhalf jaar geleden tot een pijnlijk einde met zijn remake van de klassieker Ghostbusters. Het is de vraag in hoeverre die flop hem aan te rekenen valt (het onzalige doch onvermijdelijke plan voor deze remake kwam immers niet van de regisseur), maar het eindresultaat was een film waarmee Feig zich op zijn zachtst gezegd niet van zijn beste kant liet zien. Om na een dergelijke uitglijder je carrière weer op de rails te krijgen, is het zeer verleidelijk terug te grijpen op oude successen, maar bewonderenswaardig genoeg heeft Feig ervoor gekozen iets nieuws te proberen.

Het probleem is echter dat hij daar totaal niet toe in staat is. Sterker nog: voor een thriller als A Simple Favor blijkt Feig zo mogelijk nog minder geschikt dan voor de Ghostbusters-remake. Je kunt gerust spreken van een stevige miscast (of noemen we dat bij regisseurs een ‘misdirect’?), resulterend in een film die laat zien hoe desastreus een dusdanig verkeerde aanstelling kan zijn. Want waar een gemiscaste acteur slechts een enkel onderdeel vormt van een film, zijn de vingerafdrukken van een ongeschikte regisseur praktisch elke minuut zichtbaar. Dat betekent helaas dat basiselementen die op zichzelf beschouwd prima zijn (acceptabele plot, degelijke acteurs), allemaal begraven liggen onder een heel dikke laag Paul Feig. Geen slechte regisseur, maar overduidelijk wel een die totaal niet met dit materiaal uit de voeten kan.

Feig blijkt namelijk voor A Simple Favor nauwelijks afstand te kunnen nemen van zijn gebruikelijke komediestijl. Hoewel het gelijknamige bronmateriaal (een literaire thriller) en het daarop gebaseerde scenario (verzorgd door een scenariste zonder komedie-ervaring) geen enkele voedingsbodem bieden voor lollige taferelen, poogt Feig zijn film constant te kruiden met zijn vertrouwde cringe-humor. Veel echte grappen zijn er niet, maar het improvisatie gedreven acteerwerk is nauwelijks anders dan in Feigs vorige films. Hoofdrolvertolkster Anna Kendrick lijkt zelfs het acteeradvies te hebben gekregen maar gewoon te doen wat Kristen Wiig voorheen deed. Dat zou misschien kunnen werken met de juiste ‘straight men’, maar die zijn (zoals wel vaker bij Feig) ver te zoeken. Aldus bevat de plaatselijke basisschool een stel bitchy ouders die recht uit De luizenmoeder lijken te zijn weggelopen en worden bijrolvertolkers die een functie in het verhaal zouden moeten hebben alleen ingezet om scènes op te leuken.

En dat terwijl het uitgangspunt lang niet onaardig is. Er valt best wat te doen met een eenzijdige vriendschap tussen twee jonge moeders, waarvan er een verdwijnt en de ander het vervolgens aanlegt met de achtergebleven echtgenoot. Vanwege de verdwenen vrouw die er een geheel eigen agenda op na blijkt te houden, doet A Simple Favor regelmatig denken aan Gone Girl, maar kan de vergelijking daarmee op geen enkel punt doorstaan. Vooral omdat de film toonmatig een rommeltje is en Feig duidelijk geen interesse heeft in het visuele aspect van filmmaken, maar ook gewoon omdat alle plotwendingen al ruim van tevoren worden ingeseind. Zo schiet Feig zich al gelijk in de voet wanneer hij Blake Lively een dik aangezette femme fatale-introductie geeft en haar dialogen in de mond legt die duiden op een duistere inslag. Dit is geen wolf in schaapskleren, maar eerder in een wolf in een Satudarah-jas.

Het moge duidelijk zijn dat A Simple Favor baat zou hebben gehad bij een andere regisseur, maar als gedachte-experiment is het interessant na te denken hoe de film had kunnen werken als Feig dingen anders had aangepakt. De oplossing is best eenvoudig: een scherpe genrewissel. Gewoon de film beginnen als de luchtige komedie die je van deze regisseur verwacht, maar dan halverwege ineens overschakelen naar een bloedserieuze thriller. In plaats daarvan hebben we de gehele speelduur een luchtige Feig-film met allerlei volkomen uit de toon vallende thrillerelementen. Dat doet denken aan internetvideo’s waarin wordt getoond hoe bekende films eruit zouden zien wanneer ze door totaal andere regisseurs waren gemaakt, bijvoorbeeld X-Men door Wes Anderson of Up door Michael Bay. A Simple Favor is in feite Gone Girl geregisseerd door Paul Feig. Alleen dan niet als lollige neptrailer van twee minuten, maar als serieus bedoelde film van twee uur.