‘Hij houdt van mensen zoals jij.’ Dit zegt iemand in A Beautiful Day in the Neighborhood over Fred Rogers tegen de hoofdpersoon, journalist Lloyd Vogel. Ook regisseur Marielle Heller houdt van beschadigde personages.

Heller debuteerde met The Diary of a Teenage Girl, waarin ze een zorgvuldige balans wist te treffen: de vijftienjarige Minnie is de instigator van haar affaire met de vriend van haar moeder, en Heller toon begrip voor haar beslissingen zonder de schade ervan te ontkennen, of de oudere man vrij te spreken van verantwoordelijkheid. In Can You Ever Forgive Me? maakt hoofdpersoon Lee Israel nog veel slechtere beslissingen, en zelfs criminele, maar ook hier wist Heller empathie te tonen zonder de gebreken van haar personages te verdoezelen.

In eerste instantie lijkt het dan ook verwonderlijk dat haar derde film gaat over Fred Rogers, beter bekend als Mister Rogers, een notoir lieve en goedaardige presentator van kindertelevisie die een plekje heeft weten te veroveren in het hart van menig Amerikaans kind. Denk: Meneer Aart, maar dan zonder het chagrijn. Toch blijkt A Beautiful Day in the Neighborhood beter te passen bij haar eerdere werk dan je zou denken. Deels is dat omdat niet Mister Rogers, maar de cynische journalist die opdracht krijgt deze ‘held’ te profileren, de eigenlijke hoofdpersoon is. Maar ook omdat Heller net genoeg door laat schijnen dat de goede daden van Mister Rogers voortkwamen uit diens eigen beschadigingen.

De film is gebaseerd op een profiel van Rogers dat voor Esquire geschreven werd door Tom Junod, die er een heel persoonlijk verhaal van maakte. Lloyd Vogel (Matthew Rhys, The Americans), is losjes gebaseerd op Junod. Hij is net vader. En zijn eigen vader is net terug in zijn leven. Tegen zijn zin. Als Lloyd op komt dagen bij zijn eerste interview met Rogers zijn op zijn gezicht nog de sporen te zien van een recente aanvaring met zijn vader.

Heller kadreert de film als een aflevering van Mister Rogers’ Neighborhood. Dat is voor de Nederlandse kijker wellicht een handicap. Zonder warme herinneringen aan de serie had dit weinig meer kunnen zijn dan een doorzichtige appel aan nostalgie. Toch werkte het in ieder geval voor deze kijker wel: het geeft een intrigerend inkijkje in hoe die kinderserie was, en waarom die kinderen zo wist te betoveren. De maquettes die gebruikt worden zijn aandoenlijk eenvoudig, en de warme aanwezigheid van Tom Hanks (als Rogers) nodigt uit om in zijn buurt te blijven hangen. Mooi is ook dat Heller speelt met de beeldverhouding. Alle stukken die plaatsvinden in de serie gebruiken de oude televisieverhouding van 4:3, terwijl de rest van de film in 1,85:1 gefilmd is.

De spanning tussen de twee werelden zie je in de gespannen gesprekken tussen de mannen, waarin het cynisme en de scepsis van Vogel afketst tegen de vriendelijke doch volhardende interesse van Rogers. Vogel probeert de ‘echte’ Rogers te vinden onder het personage, gelooft niet dat iemand echt zo goedaardig kan zijn. Toch is het uiteindelijk Rogers die door de verdedigingsmuur van Vogel weet te breken.

Door de gesprekken tussen de mannen krijgt de film ook een filosofische lading. Want wat betekent het eigenlijk om een goed mens te zijn? Wat is een held? Het antwoord, simpel opgeschreven, klinkt plat en simplistisch: een goed mens word je door goede dingen te doen. Door je dankbaarheid voor mensen te tonen. Door je woede – woede die Rogers duidelijk ook ervaart – in productieve banen te leiden. Door je best te doen.

Het is een licht zoetsappige boodschap, die je zo in een ‘inspirerende’ Instagram-caption zou kunnen vinden, maar het werkt omdat de film duidelijk maakt hoe moeilijk dat kan zijn, je best doen. Dat het zelfs voor iemand als Mister Rogers elke dag opnieuw weer moeite kost. Dat ook hij soms even boos op de lage noten van de piano moet rammen. Zelfs het moment waarop Tom Hanks als Rogers in 1,85:1 – dus in de ‘echte’ wereld – recht naar de kijker kijkt, precies zoals hij recht naar zijn kinderpubliek kijkt in zijn serie, voelt daardoor niet als goedkope truc.

Achteraf snap je perfect waarom Marielle Heller deze film wilde maken. Vogel en Rogers, Minnie en Lee: al haar personages worstelen. Maar ze doen hun best.

A Beautiful Day in the Neighborhood is te kijken bij Pathé Thuis