Onlangs werden voor de 93e keer de grootste filmprijzen van het jaar uitgereikt. Pandemie of niet, de show must go on en dus bleven Cinematties Theodoor Steen, Ruud Vos en Timna Rauch op om de Oscars te kijken en uitvoerig met elkaar door te nemen. Dat de avond anders dan anders wordt, is natuurlijk te verwachten. Maar al in de voorpret vallen een aantal dingen op…  

RV: ‘Zitten jullie al te kijken bij de pre-show? Husavik in da house! De songs zitten dit jaar niet in de ceremonie zelf, maar wisselen nu het geleur op de rode loper af. Dus net zagen we een IJslands kinderkoortje Molly Sandèn begeleiden, voor dat nummer uit Eurovision Song Contest: the Story of Fire Saga. Krijgen jullie er ook alvast een beetje zin in?’

TR: ‘Het draait wel lekker warm zo, maar ik weet nog niet of ik het leuk vind dat de liedjes uit het hoofdprogramma zijn gehaald.’

TS: ‘De rode lopers zijn vaak saai, dus de afwisseling met de liedjes is welkom, maar ergens vind ik het ook jammer want de muzikale momenten waren vaak lichtpuntjes om je aan vast te houden tijdens de zich voortslepende show. Dit jaar gaat dus nog zwaarder worden dan gewoonlijk, vrees ik’.

RV: ‘Geen vertrouwen in Steven Soderbergh, de producer van de show dit jaar?’

TS: ‘Is die niet vooral ingehuurd omdat hij ook op zijn filmsets heel erg goede en gedegen plannen heeft om coronabesmettingen te voorkomen? Ik ben wel benieuwd hoe ze het pandemie-gewijs aan gaan pakken, maar ik verwacht een ingehouden avond.’

TR: Het zal inderdaad op wel meer manieren een andere avond dan anders worden. Hoewel je op wat mondkapjes na, qua drukte en gedoe op de rode loper niet eens echt ziet dat we nog steeds in een pandemie zitten. Maar even terugkomend op de liedjes… Wie verwachten we als winnaar in deze categorie? 

RV: ‘Ik wil Husavik, want dat is voor zover ik weet de enige van de vier nummers die in de film zit en niet alleen onder de aftiteling. Maar Io Si van Laura Pausini harkt de awards tot nu toe wel binnen.’

TS: ‘Husavik is ook een van de weinige liedjes die niet expliciet maatschappelijk geëngageerd is, en om eerlijk te zijn vind ik dat een verademing. “Where the whales can live cause they’re gentle people” is ook een gouden zin’. 

TR: ‘Alleen al voor die zin verdien je een beeldje, inderdaad! Ik ben dit jaar trouwens sowieso geen groot fan van de favorieten. De genomineerden die ik het beste vond of bij mij een hoge gunfactor hebben, grijpen er denk ik in elke categorie naast vanavond.’

RV: ‘Fan van Mank dus?’

TR: ‘Oh nee! Wat een pretentieuze aanstellerij was dat. Ik vond Nomadland gewoon niet zo. Leuk gevonden, maar ik ben alles behalve lyrisch. Ik hoop stiekem op The Father of Promising Young Woman. Hetzelfde geldt voor de niet-Amerikaanse films, daar hoop ik toch dat het Quo Vadis, Aida wordt en niet Another Round.’

RV: ‘Ik ga er bijna niet voor uit durven komen dat Mank wel heel erg my jam was, haha. Maar die hoeft van mij ook niet per se veel beeldjes te winnen. Ik ben ook pro Promising Young Woman, wat misschien de meest spraakmakende winnaar zou zijn. Minari pakte me verder erg in, maar ook zeker niks tegen Nomadland.’

TS: ‘Ik ben wel team Nomadland én Sound of Metal. Dat zijn voor mij de uitschieters. Maar ik hoop vooral op de winst van Wolfwalkers voor beste animatiefilm.’

TR: ‘Mooi dat we het nu al niet met elkaar eens zijn. Zo zie je maar dat wij als filmjournalisten ook gewoon last van smaak hebben.’ 

RV: ‘Smaak, de last die we allemaal dragen. Dat mag ik wel.’

En dan is het zover, de 93ste Academy Awards barsten los. En dus ook meteen de discussie over de kwaliteit van de opening van dit jaar… 

TS: ‘Deze opening voelt al heel erg Soderbergh: Godardiaanse titels en felgekleurde typografie in een one-take.’

TR: ‘En het is ook niet te missen dat de muziek dit jaar in handen is van The Roots.’ 

RV: ‘Mensen! Bij elkaar in één ruimte! Wie wist dat het nog kon?’

TS: ‘Het is wel een intieme setting met allerlei mensen aan tafeltjes en een vrij klein podium. Ergens best wel knus. Het heeft wel wat.’ 

TR: ‘De setting is wel okay, maar ik had toch op een iets feestelijker begin gehoopt. Regina King gaat echt meteen down to business. Terwijl het best wel even gevierd had mogen worden dat ze zo bij elkaar zitten vandaag…’

RV: ‘Eerste Oscar! Original Screenplay voor Emerald Fenell, Promising Young Woman. Mijn Oscarpoule gaat vooralsnog voorspoedig. En het was, als de film al een Oscar binnen harkt, in elk geval de meest waarschijnlijke. Benieuwd of het er toch meer worden…’

TS: ‘Het voelt aan de ene kant intiem, aan de andere kant ook allemaal een beetje anticlimactisch. De overgang van de intro naar de eerste uitreiking was amper merkbaar en ook de speech van Emerald Fenell voelde klein. Ik ben benieuwd of dat zo blijft of dat het gaat wennen.’ 

TR: ‘Zelfs het publiek is (nog) een beetje ongemakkelijk.’

TS: ‘Dat was een mondvol voor de tweede Borat-film met én de titel en een gigantische lijst schrijvers. Fijn voor Regina King dat Best Adapted Screenplay niet naar die film gaat, maar naar The Father.’

RV: ‘Je gaat het Regina niet nadoen? Ik hoop dat mensen de hele avond lang zo vaak mogelijk die hele titel moeten zeggen. Dat deden ze ook bij de presentatie van de nominaties.’

TR: ‘Toch vind ik het jammer dat het uit moeten spreken van een achterlijk lange filmtitel eigenlijk het hoogtepunt van deze opening was. Ik hoop dat er later wat meer spektakel op het program komt. Want nu lijkt het vooral alsof ze een formaliteit aan het afhandelen zijn.’

TS: ‘Wat ik ook opvallend vind is dat bij de eerste twee categorieën fragmenten uitbleven. Er werd vooral kort verteld over de achtergrond van de schrijvers, waarbij vaak benadrukt werd dat het “zulke gewone mensen zijn”. Ramin Bahrani die werkte in een callcenter, bijvoorbeeld. Aaron Sorkin als popcornverkoper in de bioscoop. Leuk, maar het mist wel de sjeu die van de Oscars gewend bent. Nu heb ik het gevoel toch te kijken naar een kantoorpresentatie of een kleinschalige conference. Maar Laura Dern komt nu tevoorschijn om Best International Feature Film te presenteren, en Dern is altijd fijn.’ 

TR: ‘Maar zelfs de hysterische doch prachtige jurk die Dern aan heeft, maakt het nog niet echt feestelijk. Een struisvogel maakt duidelijk nog geen ceremonie…’

RV: ‘Shocker! #ironie. Na anderhalf jaar thuisisolatie vindt de Academy het vooral leuk om naar een stel zuipende Denen te kijken. Niet mijn favoriete film in deze categorie, Another Round, maar het zij zo. Mensen snakken naar positiviteit.’

TS: ‘Ik was wel echt ontroerd door de speech van Vinterberg. Wat een nare situatie, met het overlijden van zijn dochter. Het is fijn dat speeches niet voortijdig worden afgekapt door een driftige dirigent in een orkestbak, zoals normaal.’

TR: ‘Ik moet wel zeggen dat die intimiteit snel went. De speeches komen inderdaad veel meer binnen en krijgen voldoende ruimte zonder dat ze te saai worden. En hoe Laura Dern elke genomineerde acteur voor beste bijrol direct aanspreekt op zijn performance, vind ik ook heel sterk. Ik ben benieuwd of andere hosts en winnaars die integriteit vast weten te houden. Misschien wordt het dan nog wat vanavond.’ 

RV: ‘Daniel Kaluuya kan ook gewoon geen Oscar aannemen zonder intens te zijn. Love that guy. En dan sluit hij het ontzettend plezierig af, door te vieren dat zijn ouders seks met elkaar hebben gehad. Wat een speech!’

TS: ‘Het is inderdaad even wennen, maar ik voel de intimiteit die ze beoogden nu wel. Maar dat is afhankelijk van degene die presenteert of de speech geeft. Vinterberg, Dern en Kaluuya zijn in ieder geval allen charismatisch en/of kwetsbaar. Dat helpt. Maar zonder afdruipmuziekje kan dit ook betekenen dat we een ellenlange superdroge speech gaan krijgen van een kostuumontwerper of iets dergelijks.’

TR: ‘Met de winst voor Ma Rainey’s Black Bottom wordt die intimiteit gelukkig nog niet afgestraft. Ik verwacht veel activisme vandaag, maar als je het in z’n sterke speech kan vangen kan ik daar verder niets tegen hebben. Krijgen we nu een commercial break na de genomineerden, maar zonder prijs?! Dat is nog eens een cliffhanger!’ 

RV: ‘Ann Roth won voor Best Costume Design, maar die is 89 jaar oud, dus het kan haar vergeven worden dat ze ‘m niet in ontvangst neemt. Ook weer Ma Rainey’s Black Bottom dus.’

TS: ‘Het ging inderdaad heel snel en abrupt. Ik begon haast te twijfelen of ik het wel goed gezien had, Timna. Mijn aandacht verslapt een beetje. Kan ook zijn omdat het bijna 3 uur ‘s nachts is al. Dit wordt een uitputtende nacht.’ 

RV: ‘Alle lof voor Bryan Cranston, maar als ik ooit een documentaire maak, hoeft hij ‘m niet voor me in te spreken. Hij zegt vast iets belangrijks, maar ik krijg het niet voor elkaar om erbij op te letten. O kijk, hij reikt iets humanitairs uit. Bla bla bla.’

TR: ‘Ik vind dit soort awards altijd een beetje een dood moment in zo’n ceremonie. Ik had liever nu een van de genomineerde liedjes gehad.’ 

TS: ‘Ik mis Husavik nu al. Husavik-wee, dus.’

RV: ‘Toen Bong Joon-Ho begon te praten en het niet ondertiteld werd, hoopte ik bijna even dat zijn speech onvertaald zou blijven. Dat zou nog eens een gewaagde keuze zijn geweest. Maar hij heeft – vooruit, gelukkig – zijn tolk er toch weer bij. Hij mag de Best Director aankondigen.’

TS: ‘En die award gaat naar Chloé Zhao, die in de intro van Bong Joon-Ho geciteerd werd: “Als je twijfelt als regisseur, kijk Burden of Dreams en vraag je af wat Werner Herzog zou doen.” Ook haar speech is heel mooi: een pleidooi voor het zien van de goedheid in andere mensen, iets wat ik ook heel erg proefde in haar film Nomadland.’

RV: ‘Ligt het aan mij, of komt deze categorie normaal later pas een keer? Niet dat ik klaag.’

TS: ‘Ligt niet aan jou, nee. Vaak is dit een van de afsluitende categorieën. Riz Ahmed mag nu zijn eigen film noemen als winnaar voor beste geluidsdesign: Sound of Metal.’

RV: ‘Dat is wat die film het beste doet, een verhaal vertellen met geluid. Ik had me niet kunnen voorstellen dat die ergens anders naartoe ging. Maar ja, de Oscars willen soms toch verwachtingen compleet kapot maken, dus ik voel ook opluchting.’

TS: ‘En nu komt de categorie die voor elke Oscar-toto nattevingerwerk is: Best Live Action Short, ook gepresenteerd door Riz Ahmed. Maar de winnaar is Two Distant Strangers, en de speech is erg geëngageerd. De short gaat over politiegeweld tegen zwarte mensen en de speech draait er niet omheen. Ook de zaal blijft niet onberoerd.’

RV: ‘Naar wat ik begrijp, is de film ook zo geëngageerd, in een Groundhog Day-achtige vorm. Weet je, aangezien Palm Springs niet eens is genomineerd voor scenario, vind ik dit wel een prettige goedmaker voor mezelf. Maar dat zeg ik eerlijk gezegd nog zonder de film gezien te hebben. Nu mag Reese Witherspoone een award geven voor Best Short Animation.’

TS: ‘If Anything Happens I Love You was de gedoodverfde winnaar. Naar het schijnt een gutpunch van een film over school shootings in Amerika. Ik had de prijs graag zien gaan naar het Belgische Genius Loci, een van de hoogtepunten die ik dit jaar op Kaboom zag.’

RV: ‘De winnaars in de korte categorieën staan op Netflix, wat een verrassing. Ik hoorde in de podcast The Big Picture dat Academy-leden zich niet ingelogd kregen op het kijkplatform van de Academy zelf. Maar dat vertaalt zich al gauw hierin, want Netflix kijken kan iedereen. Dat gezegd hebbende was ik ook niet de grootste fan van het oversentimentele If Anything Happens I Love You.’

TS: ‘Nu is er de aankondiging van Best Animated Feature, ook door Reese Witherspoon. Uiteraard wint Soul die, want die staat ook lekker makkelijk op Disney+. Stiekem had ik gehoopt op een winst door Wolfwalkers, maar die kans werd steeds kleiner. Pixar is wat de stemmers van de Academy kennen, dus daar gaan ze voor. Je zou toch eens verder kijken dan je neus lang is.’

TR: ‘Ja, ik vind het nog weinig verrassend vanavond. De winnaars niet, maar ook de show niet. Dat intieme is leuk, maar ik ben nu wel toe aan een beetje variatie en spektakel.’ 

TS: ‘Ik heb tot nu toe slechts twee winnaars in mijn Oscar-toto mis gegokt en eentje daarvan is Best Live Action Short, de “Anything Goes”-award. Dat zegt genoeg.’

RV: ‘Colette wint beste Korte Docu. Heeft een van jullie daar een mening over?’

TR: ‘In deze categorie heb ik niets gezien. Maar ik vind het wel passend dat in een jaar waarin opnieuw flink diverser is genomineerd er ook een dove host is. En wat is Marlee Matlin toch prachtig!’

TS: ‘Wat ik wél mis in de presentatie is beelden van de film. In plaats daarvan kijk je naar de tafeltjes van de genomineerden en hun familie.’

RV: ‘O leuk, krijgen we nu zien hoe de octopussenfilm een beeldje krijgt?’

TS: ‘Ik hoop heel erg dat Time gaat winnen in deze categorie: Best Documentary. Een stomp in de maag en ik denk oprecht een kanshebber.’ 

RV: ‘Zeker fan van Time, die was filmisch ook veruit het interessantst. Collective vond ik ook erg tof, dat ze dat allemaal op film hebben gekregen. Maar ik denk dat de Academy liever knuffelt met acht zuignappige armen.’

TR: ‘Ik vind die man uit The Octopus Teacher een beetje eng, eigenlijk.’

RV: ‘Bah, inderdaad, sowieso best wel een draak van een film. Maar zweverigheid wint. Mensen willen octoliefde. In tijden van sociale onthouding kan ik het ze ook niet kwalijk nemen.’

TR: ‘Ja, dat is het natuurlijk wel. De film past heel erg bij de tijdsgeest. We worden ons steeds bewuster van onze verbinding met de natuur. En helemaal in tijden van lockdown is het voor sommige mensen misschien wel heel geruststellend om te zien dat alleen zijn ook iets helends kan hebben.’  

TS: ‘De intro van Steven Yeun was heel charmant. Mooi verhaal over hoe zijn moeder hem per abuis meenam naar Terminator 2 op veel te jonge leeftijd, als opmaat voor de prijs voor Best Special Effects. Die gaat naar Tenet. Korte speech, en we gaan weer door naar Best Supporting Actress, gepresenteerd door Brad Pitt. Die houdt het een stuk korter dan Laura Dern.’

TR: ‘Mooi dat Brad Pitt bij de aankondiging van de genomineerde actrices voor beste bijrol benoemt welke films hen inspireerden om te gaan acteren. En vooral met niet al te lange anekdotes. En jeej voor deze oma. Minari was niet mijn type film, maar deze actrice was wel echt waanzinnig.’ 

RV: ‘Een prijs winnen voor een klein schattig jongetje te kakken zetten omdat hij in bed plast. Het is een heerlijke winst. Kudo’s voor de Academy en voor Yuh-Jun Youn! En dan staat ze ook nog op podium heerlijk charmant onhandig te wezen. Dat zien we graag bij zo’n awardshow.’

TR: ‘Ja, en ze speecht ook als een ongemakkelijk demente maar lieve oma, heerlijk!’

TS: ‘We gaan er voor mijn gevoel wel met een sneltreinvaart doorheen, want we zijn al op twee derde van alle categorieën. Maar ik mis toch echt het spektakel. De speeches zijn charmant, het is allemaal een beetje klungelig en best saai. De glamour was altijd een laagje make-up om te verbergen dat de Oscars eigenlijk heel vervelend zijn. Dit is echt een uitputtingsslag aan het worden door de eentonigheid in beeld en vorm.’

RV: ‘Ik heb me nog behoorlijk op de vlakte gehouden over de show, maar het boeit me ook zo weinig. Het is een beetje honing om de bittere pillen naar binnen te werken van de manieren waarop Hollywood zichzelf graag de hand schudt. En dat is allemaal prima, maar niet superinteressant. Ik vind het vooral jammer dat er nog maar weinig onvoorspelbare winnaars zijn geweest deze show.’

TS: ‘Ik heb het gevoel te kijken naar een conferentie voor de Leraar van het Jaar. De kleding van de production designers van Mank, die net hun Oscar wonnen, zou niet misstaan bij een basisschoolleraar op een kleinschalig gala.’  

TR: ‘Het enige wat dit intieme sfeertje brengt is dat de aankondigingen van de genomineerden heel veel liefde voor het vak uitstralen. Dat vind ik wel een vooruitgang. Maar verder heb ik nog geen seconde het gevoel gehad dat ik naar de belangrijkste filmprijzen van het jaar zit te kijken.’

RV: ‘Intussen pakt Eric Messerschmidt het beeldje voor beste cinematografie in Mank. Interessant, aangezien er ook best wat kritiek op is dat die film digitaal is geschoten en in breedbeeldformaat. Dat terwijl acteerstijl en geluid wel heel erg in de stijl van de jaren dertig zijn. Maar ik moet zeggen dat de variatie aan grijstinten in de digitaal geschoten plaatjes me wel erg kon bekoren. Ik denk dat Mank alles heeft binnengesleept wat de film gaat binnenslepen. En het is prima zo.’

TR: ‘Mee eens hoor. Ik was zeker geen fan van de film, maar visueel zit hij gewoon goed in elkaar.’

RV: ‘Harrison Ford verklaart de waarde van montage door een brief voor te lezen van de set van een nog verre van afgemaakte – en waar de kwaliteit van de film nog lang niet duidelijk is, zelfs voor mensen op set – Blade Runner. Nice. En Best Editing wordt samen met Sound een zuster-Oscar voor Sound of Metal. Niet onterecht, maar dit was toch ook een sterke categorie dit jaar.’

TS: ‘En net als je denkt dat de vaart er goed in zat, nemen we vijf minuten de tijd om Tyler Perry veren in de reet te steken. Terecht ook wel, als je ziet wat hij heeft gedaan tijdens deze pandemie aan liefdadigheid, maar ik begin dermate in te kakken dat deze show me niet snel genoeg voorbij kan zijn. En dan mag Perry nog wel zo’n goedzak zijn, hij houdt me van mijn slaap en dat neem ik hem kwalijk.’ 

TR: ‘Sorry, ik deed even een dutje… Is het inmiddels trouwens geen tijd voor een heerlijk tranentrekkende in memoriam? Ik ben wel toe aan een potje janken. Of emotie… of iets…’ 

RV: ‘Op hoeveel foute voorspellingen zit je, Theo? Ik op vijf.’

TS: ‘Ik ook. De winst voor beste muziek voor Soul van Trent Reznor, Atticus Ross en Jon Batiste, had ik in ieder geval wél goed. Leuke vent, die Jon Batiste. Fijne speech, die me dankzij de energie wakker schudde.’

RV: ‘We naderen inmiddels de belangrijkste categorieën, dus ik heb nog maar even een zwaar biertje geopend, zodat ik achteraf zeker goed slaap. En bam, daar wint H.E.R. de Oscar voor Best Song. Bekend van de aftiteling van Judas and the Black Messiah. Dat lied kon best wat walvisgeluiden gebruiken.’

TR: ‘Dit is al de derde keer vanavond dat ik naar Husavik verlang… Zeker nu een muziekquiz de comic relief van de avond moet voorstellen. Meestal ben ik niet zo cynisch, maar waar ik aan het begin van de avond nog wel optimistisch was, begint deze ceremonie me langzaam een beetje op mijn zenuwen te werken.’

RV: ‘Weten jullie nog dat het begin was van deze avond, en we een gesprek konden hebben over de Oscar voor Beste Song? Nu zijn we zo murw zijn geslagen door de show, dat een tweede gesprekje over de beste song voorbij vliegt. Het lijkt dat bijna ondenkbaar dat we hier ooit zo lang over konden keuvelen. Jeeeeeej Oscars!’

TS: ‘Ik weet dat het een kutjaar is waarin veel mensen zijn overleden en dat een in memoriam serious business is, maar holy shit wat is de presentatie hier overtrokken. Het begint bijna een beetje op de lachspieren te werken, maar dat kan ook slaapgebrek zijn.’

TR: ‘Nee hoor, die presentatie was gewoon niet te doen. Het in memoriam trouwens ook niet. Veel te gezellig muziekje, ze rammen alle namen er een beetje doorheen en ik mis een mooie climax, het is net zo beige als de rest van de avond.’

TS: ‘Weet je wat het erge is? We hebben nog maar drie categorieën te gaan en we banjeren er met sneltreinvaart doorheen dit jaar. Maar het laatste uur is constant tijdrekken met pure onzin en weinig prijzen.’

RV: ‘Beetje zoals Robert ten Brink Weekend Miljonairs presenteert. Of hoe het tegenwoordig ook heet. Iets met de naam van een loterij erin, geloof ik.’

TR: ‘Maar bij Robert ten Brink is het spannend. Wel gek dat we nu de beste film krijgen, maar de acteurs nog moeten. Is dit dan de verrassing van de avond?’

RV: ‘Het fragment dat ze kiezen van Promising Young Woman laat het eruit zien als een romantische komedie met een randje. Nou is de film dat ook wel op momenten, maar is het echt de beste afspiegeling?’

TS: ‘Is het niet een beetje raar dat beste film komt voor Beste Acteur en Actrice? Of heb ik niet zitten opletten?’

RV: ‘Praten we expres allemaal in vragen nu? Is dit een droom?’

TS: ‘Serieus, ik was even weg aan het dommelen. Dus heb ik iets gemist, of is de volgorde raar?’

RV: ‘De volgorde is raar. Kijk maar, ze gaan nu acteerbeeldjes verpatsen. En zo te zien gaan dames voor. Een van de moeilijkst te raden categorieën. Deze award gaat menige Oscar-toto bepalen…  En McDormand wint voor Nomadland. Everybody loves Frances.’

TS: ‘Ik ging in mijn Oscartoto voor een gedurfde keuze: Carey Mulligan. Maar dat het McDormand zou worden is niet verbazingwekkend. Wat vonden jullie van haar speech?’ 

TR: ‘Ik vond haar in 2018 beter, maar ook nu geniet ik weer van haar.  Intussen zijn we in een soort sneltreinvaart toegekomen aan de laatste categorie, waarbij uitreiker Joaquin Phoenix nog even zijn introductie afraffelt. Maar het resulteert wel in een terechte maar verrassende winnaar met Anthony Hopkins. The Father is echt een van mijn persoonlijke favorieten dit jaar. Wat een dijk van een film was dat.’

RV: ‘Ik heb amper meegekregen dat het werd omgeroepeld en toen was het aftiteltijd. Jeetje.’

TR ‘Ja, deze editie eindigt zoals de hele avond een beetje voelde: als een natte wind.’

TS: ‘Ik had Hopkins gegokt in mijn Oscartoto, wat er voor zorgt dat ik eindig op zeven foute gokken. Niet slecht. Wat is jullie score, Ruud en Timna?’

RV: ‘Acht fouten. Dikke vette pech.’

TR: ‘Ik ben niet zo’n trouwe toto-invuller. Maar wat ik sowieso fout had, waren mijn verwachtingen voor de avond. Dit was met afstand de saaiste Oscarceremonie die ik ooit gezien heb. Dat je het na dit jaar een beetje ingetogen wil houden, kan ik best begrijpen. Maar dit sloeg echt op zoveel fronten de plank mis. Voordeel: ik zal straks heerlijk slapen.’

RV: ‘Nog één Husavik-singalong om deze show van ons af te schudden?’

TS: ‘Ik ga lekker dromen van walvissen.’ 

TR: ‘Sofðu rótt’s!’