LvH: ‘Hey there, fellow kids! Hoe heeft de afgelopen week jullie getrakteerd? Ik zie om mij heen steeds vaker vrienden die in quarantaine gaan, meestal zonder dat ze zelf klachten hebben, maar ik wil mezelf wel indekken voor het geval ik dat lot in de nabije toekomst zou moeten delen. Dus nu ben ik ook de trotse eigenaar van een Nintendo Switch, om zowel wat meer de fanatieke gamer uit te kunnen hangen alsmede door gamification wat meer mijn badonkadonk te moeten bewegen. Hebben jullie nog suggesties voor me?’

ES: ‘Luuk! Je gaat zeker geen spijt krijgen van die aankoop. Ik heb zelf inmiddels de Switch al meerdere keren aangehaald in Het Weekend van… en zal dat zeker blijven doen. Momenteel ben ik nog bezig met Thimbleweed Park. Dit spel speelt het lekkerst als je de Switch gewoon op schoot hebt, als je de controllers los in je handen hebt is het ronduit irritant om de personages te laten bewegen. Enfin, dat is maar een detail. Het spel zelf is ontzettend leuk. Daarnaast heb je nog tijdvreters als The Legend of Zelda: Breath Of The Wild, Diablo 3, Animal Crossing of indie-games als Stardew Valley (zelf met veel liefde gespeeld) Into The Breach en Hollow Night. Daarnaast komen er (dit jaar of volgend jaar) nog een aantal games aan die ik graag wil spelen: Little Nightmares II (feb 2021), Lego Star Wars: The Skywalker Saga, No More Heroes III, Hollow Knight Silksong en een nieuwe Pokemon Snap game (yeeeeeeeees). Theodoor, jij nog suggesties?’

TS: Ik kijk even in mijn collectie games hoor: Gorogoa, Wargroove, Pikuniku, Firewatch, The Sexy Brutale, Baba Is You, Dream Daddy, The Ace Attorney Trilogy en Civilization VI heb ik allemaal eerder aangehaald en blijven allemaal dikke aanraders. Verder kan ik qua point-and-click-adventures nog twee kleine pareltjes tippen: Machinarium, een prachtig getekend robotavontuur met lekker kolderieke humor (volledig woordeloos), en Earthworms, een door Edward Hopper-schilderijen geïnspireerd surrealistisch neo-noir body-horrorspel. Volgens mij kun je hier wel even mee vooruit. Ik wil dan wel een beroep ook doen op jou, Eline. Ik heb sinds vandaag een Videoland-account, vanwege Drag Race Holland, dat vandaag begonnen is, maar ik vroeg me af: wat is er nog meer de moeite waard in het op het eerste oog toch wat karige Videoland-aanbod? Ik weet dat je een ware reality-trash-connaisseur bent, dus kan je leiding wel gebruiken. 

E: ‘Als je trash zoekt, look no further dan het aanbod van Videoland! Beetje flauw misschien, ik kan me immers voorstellen dat het moeilijk is om een aanbod te creëren in Nederland met Netflix, Amazon en Disney als concurrent. Zelf werk ik alle ABC network drama’s af. Scandal, Station 19, Private Practice, The Rookie. Stuk voor stuk tv series waarbij je totaal niet hoeft op te letten en het lekker kunt laten afspelen terwijl je de afwas doet, de was opvouwt of gewoon even lekker op je telefoon wilt kloten. En alhoewel ik niet echt thuis ben in de reality-tv tv vond ik zelf Love Island best leuk (ja echt). Overigens krijgt Videoland in oktober Killing Eve (voor iedereen die geen Amazon Prime heeft), prima serie dacht ik zo. Daarnaast staat er dus ook echt een berg aan oude Nederlandse series op: Goudkust, Baantjer, Van Speijk, Westenwind, SamSam, Kees&Co, Dok 12, Blauw Blauw en Rozengeur en wodka lime. Oh, en nog een serie ik echt fantastisch vond: Ramses.’  

LvH: ‘Thanks folks, met die lijst games ben ik voorlopig wel even zoet! Ik snap niet waarom er niet standaard een game bijgeleverd wordt bij de Switch, ik weet dat Wii Sports een gigantisch populaire titel was en die kreeg je gratis bij je Wii. Hiermee verklap ik dat mijn vorige console-aankoop meer dan 10 jaar geleden was, dus ik geef grif toe dat ik waarschijnlijk gewoon achter de feiten aanloop. Met die Wii heb ik voor het KLIK! Amsterdam Animation Festival nog een aantal toffe feestjes georganiseerd waaronder een extreem druk bezochte The Big Lebowski Party in de Nieuwe Anita met een virtuele bowling wedstrijd, een bokstoernooi in K2 in Kriterion en Mortal Kombat: Armageddon op een groot scherm in Schijnheilig. Ik ga kijken wat er wat dat betreft mogelijk is met de Switch, want samen gamen valt nog prima te doen op anderhalve meter. Anyhoo, laat ik het stokje doorgeven voordat ik vastloop in de Opa Vertelt Modus. We hadden in onze appgroep een interessant gesprek over Lovecraft Country, ik zou daar wel verder op in willen gaan. Als jullie dat ook goed vinden natuurlijk. Theodoor?’ 

TS: ‘Natuurlijk. Ik bedoel, ik vind Lovecraft Country een prima serie, maar ik heb moeite met de manier waarop de queer personages worden neergezet. Het begon al met een two-spirit personage, wat een non-binaire identiteit is binnen de Native American gemeenschap, wiens seksuele onzijdigheid voor schok-effect werd ingezet, en die vervolgens (SPOILERS), op brute wijze uit de weg werd geruimd (EINDE SPOILERS). De episode daarna heeft de meest ongeloofwaardige homoseksuele seksscène sinds Brokeback Mountain. Anale seks wordt zelden goed neergezet in films, en ook hier slaat men flink de plank mis, want, en laten we er niet kinderachtig over doen, anale seks vraagt heel veel voorbereiding. 

Ten eerste is er de noodzaak om ‘te spoelen’: een klisma dus, dat duurt soms een goed half uur. Daarnaast is glijmiddel vrij essentieel. Dus wat we zien in Lovecraft Country is lichtelijk optimistisch: broek omlaag, wat spuug als glijmiddel en hem er doorheen sleuren. Dat is voor mij het grootste teken dat hier geen enkele queer consultant heeft meegewerkt aan de serie. 

Dat zien we ook in de (SPOILERS) anale verkrachtingsscene met een stilletto later in de serie. De conventie dat anale verkrachting een passende straf is voor moreel bedenkelijke personages moet echt uitgebannen worden. (EINDE SPOILERS).’

LvH: ‘Dat die representatie achterloopt in films en populaire cultuur, lijkt me onomstreden. Ik kan me voorstellen dat Lovecraft Country nog steeds tegen de nodige obstakels moet opboksen en dat er af en toe sprake is van ‘choose your battles’. Daarnaast dat in de VS het extra lastig is om seksualiteit in alle vormen en maten die afwijken van een zeer beperkte norm te tonen. Ik wil wel even een parallel trekken tussen de sexscène met Montrose en zijn minnaar Sammy en de eerste sexscène met protagonisten Leti en Tic in aflevering drie. In de eerste twee afleveringen merken we als kijkers de chemie tussen Leti en Tic, die zelfs een fantoomversie van Tic met een letterlijke demonische broekslang overleeft. Tijdens een feest in het huis dat Leti kocht in Chicago vinden ze elkaar in de badkamer en hebben ze voor het eerst seks. Het is duidelijk dat beiden niet puur uit liefde, tederheid en wederzijds respect handelen: Tic is jaloers en gefrustreerd, Leti is nog steeds in shock door de gruwelijkheden die ze mee hebben gemaakt en er is ook nauwelijks voorspel voor de daad. In fel contrast staat de seksscène in de vijfde aflevering, waarin Tic en Leti toenadering tot elkaar zoeken nadat Tic zijn vader Montrose bijna dood heeft geslagen omdat hij verantwoordelijk is voor het ‘verdwijnen’ van Yahima. Deze scène laat zien dat ze de tijd nemen en open staan voor elkaar, waardoor duidelijk wordt dat hun relatie ook de goede kant opgaat. De seksscène met Montrose en Sammy vertelt ons ook een heleboel over hoe Montrose worstelt met zijn seksualiteit, hoe hij zich afsluit voor intimiteit en zorgt ervoor dat de kus die de twee delen aan het einde van de aflevering een veel sterkere emotionele lading heeft doordat die kus eerder door Montrose geweigerd wordt. Dat neemt allemaal niet weg dat de serie klunzig om lijkt te gaan met queer personages, daar ben ik het sowieso mee eens. Maar het einde van de meest recente aflevering gaf me een beetje hoop voor beterschap.’ 

TS: ‘Die kus voelt toch een beetje als een heel klein kinderpleistertje, zo eentje met clowns en giraffes erop, op een heel diepe wond. Een gevalletje van Nada van Nie in Intensive Care dus, dat je net veertig keer gestoken bent door een seriemoordenaar en dat ze dan aanbiedt een pleistertje voor je te halen. Het einde stemde me juist ook niet hoopvol, want (SPOILERS) met de cliffhanger dat een van de personages een genderbendende shapeshifter is die een affaire is begonnen met een ander vrouwelijk personage, is de kans éxtra groot dat ze het thema wéér verkloten. (EINDE SPOILERS). 

Maar goed, ik ben nu al te lang aan het raaskallen over anale seks in films, en ik wilde het eigenlijk hebben over Camera Japan, waar ik programmeur ben. Dat festival begint deze week, en terwijl ik niet ter plekke aanwezig zal zijn, ben ik wel érg trots op het programma dat we met het gehele team hebben neergezet. Kick-off Day of Destruction in WORM, in Rotterdam, is mijn grote tip. Een film gemaakt tijdens de pandemie, die ook zeer expliciet ingaat op de omstandigheden waarin we nu leven. Maar ook Extro, Fancy, The Hardness of Avocado, It Feels So Good, My Identity, Not Quite Dead Yet, One Summer Story, On-Gaku, The Other Home en Vampire Clay: Derivation zijn allemaal heel erg tof. Het hele programma eigenlijk wel (maar ik ben bevooroordeeld). Na Rotterdam, waar we Lantaren Venster bezetten, doen we ook Amsterdam aan, in Lab111, dus als je niet buiten de ring wilt reizen is er nog genoeg te zien en te doen. Wat gaan jullie verder de komende week kijken en doen?’

E: ‘Ik ben zondag in Lab111 voor de film Kedi. Even lekker naar een documentaire over katten kijken. Ik weet nog dat we deze film draaiden in Cinecenter, maar op een of andere manier heb ik hem toentertijd niet gezien. Nu dan in de herkansing. Wel weer spannend om naar een kleiner theater te gaan. Mijn vorige bioscoopervaring was in Pathé de Munt met zeeën van ruimte en niet veel mensen, dit is toch weer anders. Voor de rest ga ik het heel rustig aan doen. Misschien wat lezen of koken. Yoga en mediteren. Heb even geen zin in hectische activiteiten. Jij Luuk?’

LvH: ‘Ik heb ontzettend veel zin in hectische activiteiten, maar ik ga me inhouden. Vrijdag hadden we een filmscreening in de Vondelbunker en alhoewel we ons keurig aan de regels houden en dus maximaal vijftien mensen toelaten, is hierdoor mijn balboekje voor deze week eigenlijk weer vol. Ik was van plan om deze week even naar mijn geboortegrond te gaan om mijn ouders te zien, nu twijfel ik of dat verstandig is met de opbloei van besmettingen. Misschien dat ik nog een bioscoopbezoek ga plannen deze week, het liefst inderdaad in een grote zaal met veel plek. Thuis verveel ik me in ieder geval niet: ik ben erg onder de indruk van Raised By Wolves, een nieuwe Sci-Fi serie uit de koker van Aaron Guzikowski en geproduceerd door Ridley Scott. In een verre toekomst is de aarde een onbewoonbare puinzooi geworden na een wereldoorlog tussen religieuze extremisten genaamd The Mithraic en atheïsten. De atheïsten sturen een klein schip met twaalf embryo’s en twee androïden naar de planeet Kepler-22b. De androïden, genaamd Mother en Father, weten zes embryo’s te redden en eh… uit te broeden. Helaas overlijden vijf kinderen en na twaalf jaar is alleen de nieuwsgierige Campion nog over. Als The Mithraic met een eigen gigantisch kolonieschip opduikt, blijkt Mother een lopend, vliegend massavernietigingswapen te zijn. Slecht nieuws dus voor de nieuwkomers. De serie bevat een aantal van Scott’s stokpaardjes: moederschap, sterke vrouwen, androïden, godsdienst, ruimtevaart etc., maar dankzij Guzikowski’s sterke scripts worden de valkuilen waar Scott in de laatste Alien-films in tuimelde ontweken. Het ziet er allemaal gelikt uit en de Deense Amanda Collin is fantastisch als Mother. Een aanrader dus.’ 

TS: ‘Als we het dan toch over grimmige werelden hebben… Ik denk ergens dat we nog niet genoeg lezers afgeschrikt hebben met het uitgebreide analyseren van anale seks, dus ik wil even een ander onderwerp aansnijden wat niet geheel salonfähig is, maar toch benoemd moet worden: er is een tweede set kaarten van de Foodstars. En er zitten weer een aantal nachtmerrieachtige creaties tussen. Ten eerste wil ik jullie kennis laten maken met de body-horror van de Komkommer Keilers en de Mandarino’s: 

Jawel, we hebben hier te maken met zwaar gemangelde groente. Als je er van uitgaat dat dit wezens zijn met bewustzijn, waarom zijn ze dan zo vrolijk als ze in stukken worden gehakt en/of hun huid eraf gepeld wordt? We hebben tevens een Lovecraftiaans monster in de vorm van de Wandelwortels. Dit is een van de Old Ones, zeker weten.

Maar de ergste heb ik tot het laatst bewaard. Ik heb wakker gelegen van de thousand yard stare van dit Framblosje, met ogen die je diep in je ziel priemen en zeggen: “Niemand kan je helpen.”

Luuk, Eline, kunnen jullie voor mij de grote vraag des levens beantwoorden. “Waarom bestaan de Foodstars? Waarom in hemelsnaam?” Het is een vraag die me wakker houdt.’

ES: ‘Ik heb ze laatst aan een huisgenoot laten zien die niet kon geloven dat ze van die realistische gezichten hadden. Ik denk dat Framblosje mijn favoriet is. Ik krijg elke keer weer de slappe lach van die ogen. En waarom die dikke lippen? Maar ik moet wel zeggen, wie ze ook bedacht heeft mag zichzelf op de schouder kloppen. We hebben het er immers al twee weken over, en ik denk dat ze nog wel vaker terug gaan komen. Ik ben heel erg benieuwd wanneer je set 3 in handen krijgt Theodoor! Oh! En nog ander nieuws. Voor de gamers onder ons: hebben jullie de nieuwe Avengers game al gespeeld? Die introduceert de nieuwste heldin waar Marvel mee aan de haal gaat: Ms. Marvel AKA Kamala Khan. In meerdere opzichten een verfrissende toevoeging aan het superhelden rijtje (al was het maar om het feit dat het een vrouw is, laat staan een Pakistaans-Amerikaanse moslima). Enfin, het blijft niet alleen bij een introductie in een videogame, ze krijgt haar eigen serie op Disney+. En laten er nou net twee hele sympathieke mannen aan het roer staan van die productie: Adil El Arbi en Bilall Fallah. Een tijd geleden was Cine nog bij een interview met de heren voor Bad Boys III, maar ze hebben dus nu deze klus binnengesleept. Ik ben erg benieuwd. Hun films en series zijn over het algemeen lekker lomp met veel humor, maar ook heel ‘mannelijk’. Met een mannelijk oog op heftige mannelijke personages, benieuwd hoe ze het gaan doen als ze daar niet op kunnen terugvallen. Ik vind het in ieder geval leuk nieuws en ik gun het ze van harte. Het is een lange weg geweest sinds Black.

LvH: ‘Als de heren hun dynamische stijl blijven hanteren en tegelijkertijd het aanstekelijke optimisme dat Kamala Khan kenmerkt naar de serie weten te vertalen, komt het wel goed denk ik. Ms. Marvel heeft superkrachten die betrekkelijk veel CGI gaan vergen om geloofwaardig in beeld te brengen aangezien ze haar lichaam en lichaamsdelen kan vervormen, uitrekken en laten groeien. Het feit dat Marvel de serie groen licht heeft gegeven, geeft wel aan dat er plannen zijn voor de lange termijn. Hetzelfde geldt voor de serie She-Hulk, waar Tatiana Maslany deze week voor is gecast. Maslany is een fenomenale actrice die in Orphan Black een duizelingwekkend aantal personages speelde, maar ze is net een kop kleiner dan Tom Cruise, waardoor het zeer aannemelijk is dat er flink wat special effects gebruikt moeten worden om haar de gigantische She-Hulk te laten vertolken. Alhoewel ik het betreur dat de Marvel Netflix-series en Marvel’s Agents of S.H.I.E.L.D. afgelopen zijn, kan ik me wel verheugen op de nieuwe series die we kunnen verwachten. En wat de Foodstars betreft, ik was ook nog steeds benieuwd naar de redenen voor het bestaan van het fenomeen. Het heeft wat moeite gekost, maar uiteindelijk heb ik een telefoonnummer kunnen achterhalen om meer te weten te komen. De connectie was vrij belabberd en het enige dat ik kon verstaan was: “OGTHROD AI’F GEB’L-EE’H YOG-SOTHOTH ‘NGAH’NG AI’Y ZHRO!”, gevolgd door gekrijs en ander kabaal voordat de verbinding verbroken werd. Teleurstellend dat Albert Heijn zo’n service heeft uitbesteed aan een schimmige belfabriek in Verweggistan, maar ja, wat doe je er aan? Bedankt voor jullie bijdragen Cinematties! Ik wens jullie nog een fijn weekend en ik spreek jullie hopelijk snel weer!’