Nu aan het lezen:

Youth (La Giovinezza)

Youth (La Giovinezza)

 

We hebben de afgelopen maanden al een aantal keer aandacht besteed aan Youth, of La Giovinezza zoals hij in regisseur Paolo Sorrentino’s thuisland wordt genoemd. En dat is niet voor niets want sinds La Grande Bellezza zijn de verwachtingen hooggespannen. Als die verwachtingen dan worden waargemaakt en je als verdoofd uit de bioscoop komt, dan weet je dat je net een van de beste films van dit jaar hebt gezien. Hier is dan eindelijk mijn recensie van Youth.

Youth review

Het verhaal van Youth draait in de kern om de twee vrienden Fred (Michael Caine) en Mick (Harvey Keitel). Ditmaal geen Italiaanse dialogen dus, maar alles ‘gewoon’ Engelstalig. Dit zal ongetwijfeld bijdragen aan de populariteit van de film, een slimme zet dus. Wel is het even wennen omdat je jezelf weer in de wereld van Bellezza waant, maar dat is na een paar minuten verdwenen. Het is overigens geen vervolg op die film, maar wel meer dan waardige opvolger.
Fred is een gepensioneerde musicus terwijl Mick zijn werk nog niet kan loslaten; als scriptschrijver wil hij nog een laatste film maken, zijn ‘testament’. Samen zitten ze in een hotel in de Alpen waar Mick aan zijn film werkt en Fred vakantie viert, omringt door zijn dochter, schoonzoon, een aantal acteurs, danseressen, Diego Armando Maradona (wat?) en ander opvallend publiek. Het hotel ligt in een prachtige omgeving en het ontwerp van het gebouw, haar tuinen, zwembaden en sauna’s zijn ruim voldoende voor Sorrentino om zijn dromerige, haast abstracte beelden tot wasdom te laten komen. De film is snel geschoten – kleurrijke en muzikale scenes en cuts volgen elkaar in hoog tempo op, waarmee Youth vlugger is dan de voorganger.

Youth recensie

Het uitgangspunt van de film is ouder worden en alle emoties die daarbij komen kijken. Soms gaat Youth nog breder: de film roept vanaf het begin emoties op die in rap tempo verschuiven van verdriet tot blijdschap, spijt en alles er tussenin. “Emotie alles is wat we hebben, emotie is leven”. Ja, dat is een zwaar onderwerp. Maar nee, het is geen zware film.

Ik ben altijd op weg. Altijd op weg naar het huis van mijn vader.

Wat in La Grande Bellezza (ja, we kunnen die vergelijking blijven maken) zo goed werkte was het kleurrijke beeld en heftige muziek, waarbij bombastische klassieke muziek snel op wordt gevolgd door housetracks, in contrast met het zwaarmoedige gevoel van de hoofdpersoon die ineens oud is. Ineens inziet dat hij zijn leven achter zich heeft liggen, terwijl de jongere generatie om hem heen zwiert. Youth brengt dat contrast wederom tot leven, al staat het minder centraal. Youth heeft vooral ook meer dialoog en de chemie tussen Caine en Keitel druipt van het scherm af. Vooral Keitel speelt in de rol van Mick weer ouderwets sterk als karakter met zowel een vaderlijke- als brutale kant, die soms zelfs doet denken aan zijn verschijning in Reservoir Dogs.

Youth film

Al met al verdient Youth het niet om teveel beschreven te worden. Het is een film die je moet ondergaan, die je over je heen moet laten komen. Aan het einde voel je dat je leeft, hoe oud je ook bent. Dan weet je dat je zojuist één van de beste films van 2015 hebt gezien.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken