Nu aan het lezen:

Willem de Bruin over Catacombe

Willem de Bruin over Catacombe

Willem de Bruin raakt maar niet gewend aan zijn nieuwe beroep: ‘Ik ben een acteur. In principe.’ Na een kleine rolletje in de serie Van God Los maakt de muzikant (vooral bekend van hiphopduo The Opposites) zijn speelfilmdebuut in Catacombe, de nieuwe film van Victor D. Ponten (Rabat), vanaf 13 september in de bioscoop. Hij speelt de voetballer Jermaine Slagter, die verzeild raakt in de wereld van matchfixing.

Hoe is het om je speelfilmdebuut te maken met meteen een hoofdrol in zo’n grote film?

Dit project speelde al een paar jaar, en ik was er vanaf het begin bij betrokken, nog voordat er iets op papier stond. Victor kwam naar mij toe: ‘Ik heb een idee voor een film, ik wil dat jij de hoofdrol speelt.’ Ik vond het meteen tof, ook omdat Victor en ik elkaar al jaren kennen, vanuit de muziek en de clips die hij heeft geschoten. Er zijn weinig mensen aan wie ik dingen uit handen kan geven zonder me zorgen te maken. Victor is daar een van. Met Rabat hebben hij en de crew bewezen wat ze konden, dus het vertrouwen naar hun toe was er sowieso. Er was meer de vraag aan mezelf: ga ik dit eigenlijk wel kunnen? Ik zei wel volmondig ja, maar met nul acteerhistorie, misschien wat kleine flirts in de acteerwereld, kon ik niet zeggen: ja, dit komt goed, dit ga ik wel even doen.

Waarom wilde Victor jou dan?

We hadden samen gewerkt voor video’s, en hij had het gevoel dat er een acteur in me zat.

Nu ben je een acteur. Zie je jezelf ook zo?

Ik ben er nog steeds niet aan gewend om met dat naampje te lopen. Maar ik ben een acteur. In principe. Nu ik het zo zeg voelt het toch weer onwennig. Ik werkte daar met allemaal doorgewinterde acteurs. Liliana de Vries, Kevin Janssens, Mark Rietman. Ik dacht eerst, ik ben het groentje. Ik ga straks mijn acteerdingetje doen en dan denken deze mensen: ‘jezus, wordt dit mijn tegenspeler? Zit ik in zó’n film?’ Maar bij de repetities zei iedereen: wie ben ik, hoe wil ik dit gaan vormgeven, passen de dialogen wel bij wie we zijn? Het was heel fijn om te zien dat we het allemaal nog niet wisten.

Hoe ben je er uiteindelijk achter gekomen?

Ik heb heel veel met Victor over Jermaine gesproken. Hij heeft me allerlei stukjes en boeken over matchfixing gegeven die hij zelf had gebruikt voor onderzoek. Ik heb het bijna allemaal gelezen. Toen begon ik te begrijpen dat het voor mij niet zo veel uitmaakt of ik nou alles van matchfixing weet. Het gaat meer om: wie is die jongen en waarom trapt hij in zo’n valkuil? Victor heeft me natuurlijk zijn kant van het verhaal verteld, maar hij heeft ook gezegd: het traject van hoe jij die jongen wordt, dat is aan jou, daar ga ik me niet in mengen. Dat hij me dat vertrouwen gaf, dat was heel fijn. Voor de technische voorbereidingen hebben ze Monic Hendrickx gevraagd een paar keer met me te zitten. We hebben een aantal belangrijke scènes doorgenomen en zijn heel diep ingegaan op het personage, zijn achtergrond, zijn familie. Op een gegeven moment zei Monic dat ze me een kwartiertje ging interviewen als Jermaine Slagter. Dat werd een gesprek van een uur, waarna ze zei: ‘je bent er klaar voor.’ Ik begreep echt waarom hij bepaalde keuzes maakte, en dat ook linken aan dingen uit mijn eigen leven.

Kun je daar een voorbeeld van geven?

Mijn band met mijn vader is veel beter dan die van Jermaine met de zijne, maar wat ik vaak lees in verhalen van voetballers en ook artiesten enzo: er is altijd iets met die vader. En ergens voel ik dat ook wel. Dat je behoefte had aan iets van je vader dat hij niet echt gaf, en dat hij dat niet begreep. Jermaine is ontzettend aan het vechten om geaccepteerd te worden door zijn vader. Wat me persoonlijk aansprak in het verhaal was de vraag: welke keuzes zorgen ervoor dat je hier of daar belandt. En wat gebeurt er als je op een punt komt waar alles uit je handen glipt? Er zijn zo veel mensen die de film zien en zullen zeggen: ‘ik zou absoluut dit gedaan hebben,’ maar jij bent die jongen niet. Jij hebt die rugzak niet mee.

Heb je dat zelf ook weleens gedacht?

Ja, ik kwam zeker tot andere conclusies dan Jermaine. Maar ik kan me wel voorstellen dat hij de keuzes maakt die hij maakt. Veel sporters denken zo. Je bent jong en je rolt er opeens in. Je bent aan het presteren. Het was je droom. Maar dan word je ouder en dan zijn al die dingen waar je voor gevochten hebt minder belangrijk. Je komt op een punt waar je denkt: shit, wat heb ik eigenlijk nog? Het gaat niet beter worden. Jermaine is geen eredivisiespeler die miljoenen heeft binnengehaald, dus het is niet zo dat hij wel goed zit. Dus ik snap zijn keuzes ergens wel. Er was een moment bij de voorbereidingen dat het thuis niet helemaal lekker liep en ik even weg was, en toen was ik ineens Jermaine. Ik dacht in een keer: shit, ik ben niet thuis bij mijn kinderen en mijn vrouw, ik ben gewoon die persoon geworden. Ik zou mijn kinderen nooit verlaten, en gelukkig zijn mijn vriendin en ik heel goed samen, maar… veel dingen spelen ook gewoon in je hoofd. Alles wat Jermaines ex en zijn kinderen willen is dat hij gewoon naar huis komt. Maar er is iets met zijn ego, zijn trots, waardoor hij dat niet kan. Terwijl die keuze zó simpel is. Maar voor hem niet.

Heb je die moeilijkheden thuis gebruikt in je spel?

Ja, zeker. Gelukkig ging het al snel weer beter. Het is gewoon een rotperiode geweest, maar daar heb ik wel dingen uit kunnen halen. Er zijn letterlijk scènes geweest waarin Liliana als mijn ex dingen zei die me ook echt raakten, waarvan ik dacht, ja, dit slaat op mij.

Wil je specifieker zijn?

Nou ja, kijk: je kunt van iemand houden, maar dat betekent niet dat je altijd de dingen doet waardoor diegene dat ook voelt. Dat geldt zowel voor mij als voor Jermaine.

Een film als Catacombe is best een zeldzaamheid in het Nederlandse landschap. Hoe kijk jij naar Nederlandse film?

Ik heb best wel wat in België gezeten, en daar bestaat een heel ander milieu wat betreft liefde voor film dan in Nederland. De kunst van film wordt op een andere manier bekeken, meer gewaardeerd dan hier. Ze durven ook wat meer, gaan wat vaker over het randje. Nederland is dan toch een beetje het land van de romantische komedie. Terwijl er genoeg ambitie is om andere soorten films te maken. Er zit een discrepantie tussen het verdienmodel en wat makers zouden willen. Ik denk dat heel veel regisseurs of acteurs iets anders zouden willen, maar men denkt dat het veiliger is om iets te maken wat mensen al kennen. Ik heb trouwens niks tegen romantische komedies. Ik heb niks tegen wat voor films dan ook, mits het gewoon een goede film is.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken