Nu aan het lezen:

Weekendtips van de redactie

Weekendtips van de redactie

Bij Cine vragen we elke vrijdag aan onze redacteuren of ze nog weekendtips hebben. Het kan van alles zijn, van een goed boek of een speciaal evenement tot een serie die je echt moet zien of een première die dit weekend plaatsvindt.

Outlast, PS4

Terwijl ik de dagen aftel tot ik eindelijk Red Dead Redemption kan spelen was ik al bijna vergeten dat PS4 een zomeruitverkoop heeft, met een prima afgeprijsde Outlast in de aanbieding. Over het algemeen is het geen goed teken als een game maar 3,99 is, maar in dit geval kun je best een uitzondering maken. De game is inmiddels alweer vijf jaar oud, maar de jump scares blijven leuk, en ik krijg sowieso de kriebels van het survivalhorror genre. In Outlast is dat namelijk wat je moet doen, overleven. Je kunt je niet verdedigen, alleen maar verstoppen, gewapend met een camera. Je speelt namelijk onderzoeksjournalist Miles Upshur, die na een verontrustende mail op onderzoek uitgaat in een psychiatrisch ziekenhuis vol gevaarlijke (en loslopende) patiënten. Dat kan alleen maar goed gaan natuurlijk. Succes hè Miles! De game blijft eng terwijl je van kamer naar kamer sluipt en alhoewel het verhaal op spectaculaire wijze uit elkaar valt aan het einde (en deel twee lang niet zo leuk is) is het die 3,99 zeker waard. Mocht horror toch niet helemaal je ding zijn, kun je ook nog Everybody’s Gone to the Rapture (4,99) of de Hotline Miami Collecton (6,99) kopen. D eerste game was genomineerd voor een BAFTA en de tweede game is een mooie mix tussen heel veel stijl en geweld. Eline Soumeru

Bonnie ‘Prince’ Billie op Spotify

Toen mijn vader nog niet in de eindeloze diepten van de prog rock was verdwenen las hij de OOR. En toen ik aan het eind van de puberteit uit de chaos van de gabber terugkeerde las ik met hem mee. Op de zolder van ons rijtjeshuis in Duiven lagen eindeloze jaargangen in ongeordende stapels. Af en toe ging ik op ontdekkingstocht in de muziekgeschiedenis die daar lag. Toen zoals nu was ik gefascineerd door lijstjes. Zo was er een lijst waarin de redacteuren en weet ik veel wie meer het beste album van ieder kalenderjaar voor de laatste zoveel decennia had bepaald. In 1993 was de keuze gevallen op Grace van soulvolle singer-songwriter Jeff Buckley, waar ik toen helemaal verslaafd aan was.

In iedere OOR stond op de laatste twee pagina’s de Moordlijst met de beste albums van dat moment volgens verschillende muziekjournalisten. Ik weet niet of die nog steeds wordt bijgehouden, maar in 1999 stond I See a Darkness van Bonnie ‘Prince’ Billy steevast bovenaan. Als ik het me goed herinner stond dat album ook fier bovenaan in de jaarlijkse eindlijst die op dezelfde manier als de maandelijkse lijst werd samengesteld.

Mijn vader had het album niet, en ik was zelf niet nieuwsgierig genoeg om het eens te luisteren. Bovendien bestond Spotify nog niet in 1999. We hadden nog inbelinternet. Ik had het vast in Kroese, de Arnhemse platenzaak waar ik toen vaak kwam, kunnen luisteren. Aan de toonbank, met een grote koptelefoon zoals ze nu weer populair zijn, op je hoofd. Om een of andere reden deed ik dat nooit.

Natuurlijk is het ook maar de vraag of ik het goede muziek had gevonden. De countryfolk van Bonnie ‘Prince’ Billy is tamelijk klein, kaal en tekstgedreven. Rond 2000 was ik veel meer geïnteresseerd in de bombastische rock van de jaren zeventig. Led Zeppelin, The Doors, Black Sabbath, dat werk. Nu kan ik me weinig beters voorstellen dan de licht trillende stem van Will Oldham die iets oneindig gevoeligs en gewichtigs probeert over te brengen.

Aan Spotify had ik in 1999 weinig gehad. Om een of andere reden was de muziek die Will Oldham onder de naam Bonnie ‘Prince’ Billy heeft uitgebracht niet beschikbaar op de muziekstreamingdienst. Maar, nu grote hiaten als The Beatles en Thee Oh Sees de laatste jaren gevuld zijn, is sinds kort eindelijk ook Bonnie ‘Prince’ Billy te luisteren op Spotify. Ik heb I See a Darkness al een paar jaar op CD en ben er helemaal aan verslingerd, maar ik kan niet wachten om de rest van zijn oeuvre – ook dat onder zijn eigen naam en Palace Brothers – te gaan ontdekken. Wie nog nooit een begin gemaakt heeft raad ik aan om dat heel snel te doen. Bouke van Eck

Tangerine in EYE

Met The Florida Project scoorde regisseur Sean Baker zijn eerste arthouse hit en sleepte hij al 114 nominaties en 59 prijzen binnen, waaronder een Oscarnominatie voor acteerveteraan Willem Dafoe als de sympathieke motelmanager Bobby. Tangerine heeft net als The Florida Project een intens kleurige esthetiek en een diep empathisch oog voor de penibele leefomstandigheden van de Amerikaanse onderklasse, maar werd geschoten op een minimaal budget op de straten van Hollywood met iPhone-camera’s en een cast van beginnende acteurs en actrices. Hoofdrolspeelsters Kitana Kiki Rodriguez en Mya Taylor spelen de sterren van de hemel als de transgender prostituees Sin-dee en Alexandra die verhaal gaan halen bij Sin-dee’s pooier/vriendje Chester. Tangerine is een baanbrekende film voor de representatie van transgender acteurs en actrices, wiens rollen vaak gespeeld werden door hetero-mannen als komische noot of als prestige-project. Tangerine is echter geen zware film met een politieke agenda: het is een lichte, vaak luchtige komedie met een hart van glitter. En bij deze wat schaamteloze zelfpromotie: ik interviewde Sean Baker twee jaar geleden voor Cineville en het interview staat nog steeds online. Luuk van Huët

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken