Nu aan het lezen:

Weekendtips van de redactie

Weekendtips van de redactie

 

Mark Harris, Pictures at a Revolution

Het idee en uitgangspunt van Mark Harris’ Pictures at a Revolution is het soort om als schrijver jaloers op te worden. Hij bespreekt aan de hand van de vijf voor een Oscar genomineerde films uit 1968 de omwenteling die Hollywood doormaakte in de jaren 60 en die de New Hollywood-beweging van de jaren 70 inluidde. Harris beschrijft met veel detail en een schat aan interviews en anekdotes de ontstaansgeschiedenis van die vijf films. Van de volledig uit de klauwen lopende productie van Doctor Dolittle, met een verwaande Rex Harrison en een almaar stijgend budget tot de jeugdige  bravoure van Bonnie and Clyde en The Graduate en van de oubollige benadering van de rassenkwestie in Guess Who’s Coming to Dinner? tot het een stuk gedurfdere In the Heat of the Night, de film die uiteindelijk naar huis ging met de Oscar. En via die geschiedenissen schetst Harris een veranderende tijdsgeest, met het opkomen van de burgerrechtenbeweging en het afbrokkelen van de Hays Code en de onaantastbaarheid van de grote studio’s. Hij toont het afscheid van iconen (bijvoorbeeld van Spencer Tracy, toen al doodziek, die zijn laatste rol speelde in Guess Who’s Coming to Dinner?) en het opstaan van nieuwe talenten. Een fantastisch boek over een van de grote kantelpunten in de Amerikaanse filmgeschiedenis. Elise van Dam

Bill Callahan, Shepherd in a Sheepskin Vest

De Amerikaanse singer-songwriter Bill Callahan heeft onlangs het album Shepherd in a Sheepskin Vest uitgebracht. De twintig nummers zijn als verschillende kamers in een landhuis dat in Texas staat. Bill Callahan bezingt ongehaast deze ruimtes, soms sust hij je in slaap, zingt je vervolgens weer wakker. De natuur, het gezin, het plezier in schrijven, het verlies van geliefden. Grote onderwerpen ingetogen bezongen, mompelend bijna. Hij klinkt als een goede vriend die je aspecten van zijn leven toevertrouwt met humor, menselijkheid en een innerlijke waarheid. Schoonheid heeft intense woorden noch een luide stem nodig. Roos van den Eerenbeemt

The Enigma of Kaspar Hauser, vrijdag 21:15, Rialto, Amsterdam

Laten we wel wezen: zelfs als Werner Herzog verantwoordelijk was voor een oeuvre als dat van Uwe Boll, dan was hij nog steeds een eindbaas: hij moest samen met zijn moeder op jonge leeftijd vluchten voor de Tweede Wereldoorlog en groeide tot zijn twaalfde op zonder stromend water, toilet of telefoon. Hij besloot dat hij filmregisseur zou worden, stal een camera van de Filmacademie in München en leerde de basisbeginselen uit een encyclopedie. Hij liep in drie maanden van München naar Parijs in de hoop dat deze daad het leven van zijn ernstig zieke mentor Lotte H. Eisner te redden. Hij werd geraakt door een kogel tijdens een interview en ging daarna rustig verder met de woorden: ‘it’s not significant’. Om Errol Morris te motiveren zijn documentaire Gates of Heaven af te maken, sloot Herzog een weddenschap dat hij zijn schoen zou opeten als Morris zijn film af kreeg. Dat lukte en Herzog hield zich aan zijn woord. Herzog is de maker van obscure documentairefilms als The White Diamond en cultfilms als Even Dwarves Started Small en is tegelijkertijd een iconisch figuur geworden in de populaire cultuur met stemrollen in Rick and Morty en The Simpsons en binnenkort in de Star Wars-serie The Mandalorian. The Enigma of Kaspar Hauser is één van zijn beste fictiefilms, een diep menselijke film gebaseerd op een mysterieus, waargebeurd verhaal. Luuk van Huët

 

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken